„Eucharystia – Wielka Tajemnica Wiary”

Przewodnik duchowy 42 Pieszej Pielgrzymki Diecezji Radomskiej na Jasną Górę 6-13 sierpnia 2020 r.

pod redakcją ks. Alberta Warso

Radom 2020

 

Dzień I – 6 sierpnia 2020 r. (czwartek)

Święto Przemienienia Pańskiego

Msza święta

Formularz mszalny i czytania ze święta: Dn 7, 9-10.13-14; 2 P 1, 16-19; Mt

17, 1-9.

Modlitwy poranne

(ks. Michał Kopciński)

Znak krzyża świętego.

W imię Boże rozpoczynamy nasze tegoroczne pielgrzymowanie. Jesteśmy wspólnotą w drodze, której największym skarbem jest Bóg obecny w Kościele. Uwielbiajmy Go za ten dar Jego obecności pośród nas. U początku dzisiejszego dnia wzywajmy światła Ducha Świętego, abyśmy potrafili naszym życiem oddawać chwałę Bogu.

Przybądź, Duchu Święty,

Spuść z niebiosów wzięty

Światła Twego strumień.

Przyjdź, Ojcze ubogich,

Dawco darów mnogich,

Przyjdź Światłości sumień!

O najmilszy z Gości,

Słodka serc radości,

Słodkie orzeźwienie.

W pracy Tyś ochłodą,

W skwarze żywą wodą,

W płaczu utulenie.

Światłości najświętsza!

Serc wierzących wnętrza

Poddaj swej potędze!

Bez Twojego tchnienia

Cóż jest wśród stworzenia?

Jeno cierń i nędze!

Obmyj, co nieświęte,

Oschłym wlej zachętę,

Ulecz serca ranę!

Nagnij, co jest harde,

Rozgrzej serca twarde,

Prowadź zabłąkane.

Daj Twoim wierzącym,

W Tobie ufającym,

Siedmiorakie dary!

Daj zasługę męstwa,

Daj wieniec zwycięstwa,

Daj szczęście bez miary!

Boże Ojcze, Synu Boży i Duchu Święty, dziękujemy Ci, że nie zostawiasz nas samych, ale nieustannie pobudzasz nas swoją łaską. Ty wiesz, że Cię kochamy, choć czasem nie znajdujemy słów, aby to wyrazić. Niech naszym uwielbieniem będzie chwila osobistej modlitwy w ciszy. Prosimy Cię, Panie, daj nam usłyszeć Twój głos. Osobista modlitwa w ciszy.

Ojcze nasz.

„Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamyˮ – czytamy w Liście do Hebrajczyków. Wiara jako łaska, jest zapewnieniem Boga o życiu wiecznym, jakie dla nas przygotował. Mocno wierzymy, że w „domu naszego Ojca jest mieszkań wieleˮ, dlatego z ufnością wołamy:

Wierzę w Boga.

Dziesięć Przykazań Bożych.

Pielgrzymujemy do naszej Matki na Jasną Górę. Każdy niesie do Jej

stóp jakąś swoją intencję, jakiś fragment swojego życia. Wzywajmy opieki

Maryi na dzisiejszy dzień i całe nasze życiowe wędrowanie:

Pod Twoją obronę.

Medytacja biblijna

(ks. Kamil Jan Kowalski)

Przyjdź Duchu Święty,

zintegruj wszystkie elementy mego istnienia,

pomóż mi, bym kochał siebie samego

i doceniał moją godność ludzką i chrześcijańską.

Przyjdź Duchu Święty,

zniszcz mój egoizm ogniem Twego światła.

Przyjdź Duchu Święty

i spraw, bym umarł dla człowieka starego, który mnie pociąga do grzechu.

Przyjdź Duchu Święty

i odnów mnie, abym był nowym stworzeniem.

Panie, Boże mój! Ty jesteś światłem dla niewidomych i siłą mocnych. Odkryj

przede mną tajemnice Twego Słowa. Duchu Święty, daj mi głębsze zrozumienie

Pisma, gdyż Ty przenikasz głębokości Boga i mojego serca.

Odczytanie fragmentu – Mt 17, 1-9:

„Po sześciu dniach Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i brata jego Jana i zaprowadził ich na górę wysoką, osobno. Tam przemienił się wobec nich: twarz Jego zajaśniała jak słońce, odzienie zaś stało się białe jak światło. A oto im się ukazali Mojżesz i Eliasz, którzy rozmawiali z Nim. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa:

«Panie, dobrze, że tu jesteśmy; jeśli chcesz, postawię tu trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!». Uczniowie, słysząc to, upadli na twarz i bardzo się zlękli. A Jezus zbliżył się do nich, dotknął ich i rzekł: «Wstańcie, nie lękajcie się!». Gdy podnieśli oczy, nikogo nie widzieli, tylko samego Jezusa.

A gdy schodzili z góry, Jezus przykazał im mówiąc: «Nie opowiadajcie nikomu o tym widzeniu, aż Syn Człowieczy zmartwychwstanie»”.

Rozważanie:

Namiot to chwilowy dom – miejsce gdzie można usiąść, znaleźć cień, usnąć. Podczas drogi namiot jest twoją własną przestrzenią, którą możesz dzielić z bliskimi osobami. Dla Izraelitów podczas wędrówki przez pustynię namiot był miejscem kultu Boga, miejscem, do którego zstępował Bóg. Pan mieszkając w namiocie dawał poznać, że chce przebywać z ludźmi. Apostoł Piotr, zaskoczony sytuacją, chce rozbić trzy namioty na górze, ale nie dla siebie, nie dla Jakuba i nie dla Jana. Wydaje się, że nie wie co zrobić, ale też odbiera sobie (i pozostałym apostołom) prawo do przebywania w obecności Boga… może z powodu poczucia bycia niegodnym, może z lęku, może z innej przyczyny…

Pomyśl o sytuacji, gdy czułeś się niepewnie, gdy byłeś zagubiony, gdy myślałeś, że ktoś inny zrobi coś lepiej zamiast ciebie…

„Gdy on jeszcze mówił, oto obłok świetlany osłonił ich” – obłok w Piśmie Świętym jest znakiem obecności Boga. Ta obecność jest jak objęcie dziecka przez rodzica. Gdy dziecko nie rozumie, czasem mówi niezrozumiale, chce coś wytłumaczyć – to w ramionach rodzica dobrze się czuje i odzyskuje pewność siebie. W taki sposób Pan Bóg uspokaja ciebie i kieruje twój wzrok na swojego Syna: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie,

Jego słuchajcie!”. Jak myślisz, dlaczego Bóg Ojciec chce zwrócić twój wzrok na swojego ukochanego Syna?

Po tym objawieniu, uczniowie przerazili się i upadli na twarze, ale zaraz wszystko wraca do normy. Znowu są sami z Nauczycielem Jezusem, który ich uspokaja: „Wstańcie, nie lękajcie się!”. Już nie ma nadprzyrodzonych osób: Mojżesza i Eliasza. Nie widać obłoku, nie słychać głosu. Tylko głos Mistrza: „Wstańcie, nie lękajcie się!”. Kiedy ostatnio doświadczyłeś takiego pokoju po chwilach zagubienia i lęku? Pamiętasz sytuację, gdy ktoś pomógł ci? Dzisiaj Jezus mówi do ciebie: „Wstań! Nie bój się!”. Cokolwiek cię trapi możesz być

pewien, że te słowa są skierowane prosto do ciebie.

Zadanie na dzisiaj: Wyraź w modlitwie zaufanie do Boga, Pana życia. Wzbudź w sobie ufność w to, że On jest obecny, że pragnie spotkania i rozmowy z tobą, że chce zająć się twoimi sprawami.

Konferencja

„Abyśmy nie ustali w drodze”

Siostry i Bracia! Tegoroczne wakacje to wielka niewiadoma. To trudny i skomplikowany czas, który przyszedł z epidemią koronawirusa. Wiele z tego powodu jest pytań i niepewności. Jest też wiele pytań, jeśli chodzi o tegoroczne piesze pielgrzymowanie na Jasną Górę do naszej Matki i Królowej. Bardzo potrzebujemy pielgrzymowania również teraz w tej sytuacji, której doświadczamy od kilku miesięcy. Potrzebujemy tych rekolekcji w drodze.

Potrzebujemy by iść w Bożej Obecności.

Na co dzień może zbyt mało mamy czasu by wchodzić w obecność Pana Boga. Dlatego warto dobrze wykorzystać teraz dany nam na to czas, by spotkać się z Bogiem, z Maryją, z patronami naszej tegorocznej pielgrzymki: św. Janem Pawłem II i Sługą Bożym ks. kard. Stefanem Wyszyńskim, do którego beatyfikacji się przygotowujemy. Potrzebujemy modlitwy, doświadczenia wspólnoty. Potrzebujemy być razem mimo wymaganego przez względy sanitarne tzw. dystansu społecznego. Potrzebujemy razem przeżywać radości i trudy, niekiedy

cierpienie. Ta bliskość Boga, Świętych i tworzących razem z nami wspólnotę niech pozwoli nam doświadczyć tego, że nie jesteśmy sami. Spójrzmy na nasze życie tak, jak widzi je Bóg, by uporządkować je, by żyć według właściwej hierarchii wartości. Dlatego tak ważne jest byśmy codziennie przyjmowali Komunię św., by udział we Mszy św. był dla nas najważniejszym spotkaniem dnia.

Siostry i Bracia! Są z nami również wszyscy, którzy z różnych powodów nie są w stanie osobiście wybrać się pieszo do Częstochowy. Oni biorą udział w duchowym pielgrzymowaniu na Jasną Górę w ramach tegorocznej 42. Pieszej Pielgrzymki Diecezji Radomskiej. Duchowa obecność jest również świadectwem zaangażowania w przeżywanie rekolekcji w drodze. Bardzo mnie cieszy, że wybieramy te formy udziału w pielgrzymce, które pomagają nam być bliżej Boga i Jego Kościoła.

Niepowtarzalną okazją doświadczenia Boga i przeżycia wspólnoty Kościoła jest pielgrzymka piesza, która w tym roku wyruszyła już po raz 42. z naszej diecezji pod hasłem „Eucharystia – Wielka Tajemnica Wiary”. To pielgrzymowanie wiąże się ściśle z wysiłkiem fizycznym, niedogodnościami, które w rezultacie prowadzą do umocnienia woli, charakteru i przezwyciężania samego siebie. Nasz pątniczy trud wędrowania przed oblicze Matki Bożej Jasnogórskiej jest szkołą pokutnego i dziękczynnego trudu ofiarowanego Bogu, jest także wyrazem naszego pragnienia, by jeszcze raz na nowo stać się dla Boga gotowym na wszystko, zgodnie z Jego świętą wolą. Pielgrzymowanie to także szkoła życia wspólnotowego. Na pielgrzymce czujemy się tak, jakbyśmy włączyli się w nowe środowisko. Pielgrzymują razem z nami nie obojętni nam ludzie, ale Siostry i Bracia Pielgrzymi, z którymi wędrujemy nie patrząc, czy są to osoby „na stanowisku”, czy zwykli ludzie, bogaci czy biedni, starsi czy młodsi. Jesteśmy Siostrą i Bratem – każdy dla każdego. Pielgrzymując spotyka się ludzi, od których doznaje się życzliwości. Są Siostrami i Braćmi w Chrystusie.

Moi Bracia i moje Siostry! Gdy już dojdziemy do Częstochowy mam nadzieję, że nastąpi to przedziwne dojrzewanie pielgrzymkowej wspólnoty do spotkania z Matką Bożą. Dziękuję Wam, że jesteście i wspólnie możemy pielgrzymować przed tron naszej Pani i Królowej. Dziękuję Wam za ten wysiłek, którego podjęcie wiąże się z ufnością dziecka, jaką pokłada ono w najlepszym Ojcu. Liczę, że Ojciec nasz, który wzywa nas do podjęcia pielgrzymiego trudu zaopiekuje się nami na tych drogach pielgrzymki i na wszystkich ścieżkach naszego życia.

Szczególnie w tym roku chcemy rozważać hasło „Eucharystia – Wielka Tajemnica Wiary”. Chcemy od samego początku prosić Pana, abyśmy nie ustali w drodze. Abyśmy nie ustali w drodze Pan Bóg chce posilać nas tym Pokarmem, którym jest Eucharystia, chce byśmy znali prawdziwy smak tego Pokarmu. Jestem wdzięczny, że mogę sprawować Mszę św. To wielki niezasłużony dar, że codziennie sprawować mogę Mszę św. – najpiękniejszą modlitwę. Umacnia mnie to, jak sprawował Eucharystię św. Jan Paweł II. Jestem wdzięczny za wiarę Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego, który będąc słabego zdrowia przed święceniami kapłańskimi, chciał przyjąć święcenia żeby choć jedną Mszę świętą w życiu sprawować. To Wielcy Mocarze ducha. Silni mocą Wielkiej Tajemnicy Wiary. Jestem wdzięczny św. Ojcu Pio, który był przekonany, że byłoby łatwiej istnieć Ziemi bez słońca, niż bez Mszy św. Eucharystia to wielka Tajemnica Wiary i wielki Dar dla nas. Korzystajmy z tego Daru. Codziennie na ołtarzu Ofiary Jezusa Chrystusa składać będziemy nasze intencje. Każdy z nas ma swoją pielgrzymkową intencję. Proszę Was, dołóżmy też i tę aby ci, którzy żyją obok nas tak jakby Boga nie było, w Kościele mogli znaleźć Boga Prawdziwego, Rzeczywistego, Realnego w Eucharystii. Polecajmy Panu Bogu i Matce Najświętszej Ojca Świętego i cały Kościół pielgrzymujący, prosząc o potrzebną pomoc w tych trudnych czasach.

Siostry i Bracia! Potrzeba Waszego entuzjazmu wiary, ofiarności, zaangażowania i nie tylko na pielgrzymce, ale także we współczesnym świecie, w naszej często zagmatwanej codzienności, w naszym społeczeństwie. Niech udział w pielgrzymce będzie dla Was wyzwaniem, ale także publicznym wyznaniem. Waszej wiary w Obecnego w Eucharystii. Na pielgrzymim szlaku spotkacie wielu ludzi. Nie jesteście sami. Możecie podzielić się Waszymi problemami, ale także wyjść do innych, którzy podobnie, jak Wy borykają się z różnymi trudnościami. Nie czekajcie na pomoc, ale pierwsi wyciągnijcie pomocną dłoń. Pielgrzymka jest aktem religijnym

o charakterze dziękczynnym i pokutnym. Przed wyruszeniem na pielgrzymkę przystępujemy do Sakramentu Pokuty i Pojednania, jeśli ktoś tego nie uczynił można skorzystać ze Spowiedzi świętej podczas drogi lub podczas adoracji Najświętszego Sakramentu. Pragniemy, by pielgrzymka zasługiwała na miano rekolekcji w drodze. Każdy z pielgrzymów jest więc zobowiązany codziennie uczestniczyć we Mszy św., przystąpić do Komunii św., brać udział w rozważaniach, modlitwach i konferencjach. Obowiązuje skromny i godny strój. W pielgrzymce może uczestniczyć każdy kto: – akceptuje religijny charakter pielgrzymki; – pragnie pogłębić swoją chrześcijańską formację lub szczerym sercem poszukuje Boga; – zachowa w czasie trwania pielgrzymki wstrzemięźliwość od picia alkoholu i palenia tytoniu; – jest fizycznie przygotowany do codziennego marszu; – dokonał wpisu i posiada widoczny identyfikator pielgrzymkowy; – będzie przestrzegał zaleceń przewodnika, służb porządkowych i pielgrzymkowych. Pielgrzymowanie odbywa się w grupie. Oddalenie się samowolne z grupy jest niedopuszczalne, dotyczy to również miejsca noclegu. O możliwości korzystania z karetki decyduje służba medyczna. Na pielgrzymce zwracamy się do siebie „Siostro”, „Bracie”, podkreślając tym samym ducha miłości i jedności, jaki powinien wśród nas panować. Wspólne noclegi mężczyzn i kobiet są niedopuszczalne, za wyjątkiem małżeństw. Wystrzegajmy się, Kochani, wszystkiego co jest sprzeczne z religijnym charakterem pielgrzymki. Składam Wam za to serdeczne „Bóg zapłać” .

Modlitwa Pielgrzyma

Wszechmogący Wieczny Boże, Ty niegdyś dla ludu wędrującego przez pustynię byłeś wodzem i drogą, otaczaj opieką tych wszystkich, którzy podjęli się trudu pieszej pielgrzymki, daj im szczęśliwie dojść do Tronu Jasnogórskiej Pani i dopomóż bezpiecznie powrócić do domów. Najlepszy nasz Ojcze, Ty przez Jezusa Chrystusa, w Duchu Świętym , prowadzisz do siebie swój Kościół Pielgrzymujący na ziemi, dozwól abyśmy Ciebie szukali ponad wszystko i zawsze kroczyli w naszej ziemskiej pielgrzymce drogą Twoich przykazań. Panie nieba i ziemi, Ty nam dałeś Najświętszą Marię Pannę jako wzór do naśladowania. Spraw abyśmy w Nią wpatrzeni, postępowali drogą nowego życia. AMEN

  1. Mirosław Kszczot

Anioł Pański

Św. Jan Paweł II prosił, by modlitwę „Anioł Pański” odmawiać w intencji Ojca Świętego – następcy św. Piotra Apostoła. Będziemy modlili się więc w tej godzinie południowej w intencji Papieża Franciszka.

Każdego dnia w czasie modlitwy „Anioł Pański” wsłuchiwać się będziemy w nagranie słów św. Jana Pawła II. Słowa Świętego Papieża będą dla nas szczególną katechezą i rozważaniem pomocnym w modlitwie „Anioł Pański”.

Św. Jan Paweł II uczył nas: Odtworzyć z nagrania:

„Aby zgłębić tajemnicę Eucharystii, trzeba ciągle na nowo powracać do wieczernika, tam, gdzie w Wielki Czwartek miała miejsce Ostatnia Wieczerza. […] Głosimy śmierć Twoją Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale. Słowa te zawierają sam rdzeń tajemnicy eucharystycznej. Odnajdujemy w nich to, czego codziennie jesteśmy świadkami i uczestnikami, gdy sprawujemy i przyjmujemy Eucharystię. Jezus dokonuje w wieczerniku przeistoczenia. Mocą Jego słów, chleb – zachowując zewnętrzną postać chleba – staje się Ciałem Chrystusa, wino zaś – zachowując zewnętrzną postać wina – staje się Jego Krwią. Oto wielka tajemnica wiary! Sprawując tę tajemnicę nie tylko ponawiamy to, co Chrystus uczynił w wieczerniku, ale także wchodzimy w misterium Jego śmierci. «Głosimy śmierć Twoją» – śmierć odkupieńczą. «Wyznajemy Twoje zmartwychwstanie!». Jesteśmy prawdziwie uczestnikami Triduum Sacrum i Nocy Paschalnej. Jesteśmy uczestnikami zbawczego misterium Chrystusa i oczekujemy Jego przyjścia w chwale. Wraz z ustanowieniem Eucharystii weszliśmy w czas ostateczny, w czas oczekiwania na drugie i ostateczne przyjście Chrystusa, kiedy dokona się sąd nad światem, a zarazem wypełni się dzieło odkupienia. Eucharystia o tym wszystkim nie tylko mówi. W Eucharystii wszystko to jest sprawowane – to wszystko się w niej dokonuje. Zaiste, jest ona wielkim, największym sakramentem Kościoła. Kościół sprawuje Eucharystię, a równocześnie Eucharystia tworzy Kościół” (Wrocław, 1 VI 1997 r.).

  1. Anioł Pański zwiastował Pannie Maryi,
  2. I poczęła z Ducha Świętego.

Zdrowaś Maryjo…

  1. Oto ja, służebnica Pańska,
  2. Niech mi się stanie według słowa Twego.

Zdrowaś Maryjo…

  1. A Słowo ciałem się stało
  2. I zamieszkało między nami.

Zdrowaś Maryjo…

  1. Módl się za nami, Święta Boża Rodzicielko,
  2. Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

Módlmy się: Łaskę Twoją prosimy Cię, Panie, racz wlać w serca nasze, abyśmy którzy za zwiastowaniem anielskim Wcielenie Chrystusa, Syna Twego poznali, przez mękę Jego i krzyż do chwały zmartwychwstania byli doprowadzeni. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

  1. Chwała Ojcu i Synowi, i Duchowi Świętemu.
  2. Jak była na początku, teraz i zawsze, i na wieki wieków. Amen.
  3. Wieczny odpoczynek racz zmarłym dać, Panie,
  4. A światłość wiekuista niechaj im świeci.
  5. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym.
  6. Amen.

Wprowadzenie do Koronki do Bożego Miłosierdzia

(ks. Michał Nachyła)

Z „Dzienniczka” św. s. Faustyny: „Modlitwa. Dusza zbroi się przez modlitwę do walki wszelakiej. W jakimkolwiek dusza jest stanie, powinna się modlić. Musi się modlić dusza czysta i piękna, bo inaczej utraciłaby swą piękność; modlić się musi dusza dążąca do tej czystości, bo inaczej nie doszłaby do niej; modlić się musi dusza dopiero co nawrócona, bo inaczej upadłaby z powrotem; modlić się musi dusza grzeszna, pogrążona w grzechach, aby mogła powstać. I nie ma duszy, która by nie była obowiązana do modlitwy, bo wszelka łaska spływa przez modlitwę” (nr 146). Rozpoczynamy pielgrzymkę, która jest czasem wielkiej łaski i szansą na odnowienie lub pogłębienie relacji z Bogiem. Pielgrzymka jest czasem swoistych rekolekcji, dzięki którym na nowo możemy odkryć wartość modlitwy, budowania relacji z Panem Bogiem, przylgnięcia do Niego całym sercem, oddania swoich trosk, problemów i trudnych doświadczeń. Niech przykładem będzie nam św. Jan Paweł II – człowiek modlitwy i Papież Bożego Miłosierdzia.

Modlitwa Różańcowa – Tajemnice światła

(Karolina i Paweł Walczykowie)

  1. Chrzest Jezusa w Jordanie

„Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, żeby przyjąć chrzest od niego. […] A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie»” (Mt 3, 13. 17). Na chrzcie świętym Pan odcisnął w twej duszy niezniszczalną pieczęć: jesteś dzieckiem Bożym. Czy rzeczywiście tak się czujesz? Jak dziecko Boże? Są takie egzystencjalne obszary, do których Bóg nie jest zapraszany, w których mówisz „sam dam radę!”. Zastanawiające jest to, dlaczego bezgrzeszny Jezus idzie nad Jordan po chrzest nawrócenia? Jezus tłumaczy Janowi: „[…] godzi się nam wypełnić wszystko, co sprawiedliwe” (por. Mt 3, 15). On tam przyszedł, by dać przykład. Chrzest nawrócenia był bowiem znakiem, że osoba przyjmująca go wchodzi na drogę walki ze złem. Moje zło nie musi być spektakularne, by być złem o dużym kalibrze. Moje zło wychodzi ze mnie codziennie. Gdy jestem zmęczona, niewyspana, głodna, kiedy mam dużo na głowie. Najbliżsi mi ludzie, których przecież kocham, dostają ode mnie moje zło, którego wcale dać im nie chcę. Codziennie trzeba podejmować walkę ze złem, tym moim, wewnętrznym. Jeśli tylko znajdę w sobie siłę, On mi pomoże w tej przemianie. Muszę chcieć zmiany, dla najbliższych, dla siebie, dla Niego. On wie, że się zmagasz. Zaproś go właśnie tam, gdzie ty nie dajesz rady. Poproś o pomoc. Tak jak dziecko prosi swojego tatę.

  1. Objawienie się Jezusa w Kanie Galilejskiej

Zastanawiałeś się, dlaczego Jezus pomaga młodemu małżeństwu uniknąć wstydu z powodu braku wina? Dlaczego Jezus czyni cud, skoro – jak sam mówi – to nie Jego sprawa? Sumienie to głos Boga w naszym wnętrzu. To też poczucie obowiązku oparte na naszych emocjonalnych związkach z innymi. To sumienie popycha nas ku innym ludziom; sprawia, że potrafimy współodczuwać, gdy dzieje im się coś złego. Być człowiekiem sumienia – to zadanie dla nas!

Prawdziwe sumienie sprawia, że przyjaciele dotrzymują obietnic. Czasem powstrzymuje rozzłoszczonych małżonków przed odwzajemnieniem ciosu. Innym razem zmusza lekarza do niesienia pomocy, nawet o trzeciej nad ranem. I też dzięki sumieniu, ludzie niosą pomoc głodującym, uchodźcom, ofiarom domowej przemocy… Sumienie jest tym, co zmienia nasz świat. Sprawia, że małżeństwa są trwałe, powietrze jest czyste, a życie poszczególnych ludzi staje się lepsze. Sumienie sprawia, że dzieją się cuda.

  1. Głoszenie Królestwa i wzywanie do nawrócenia

„Mówił więc: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posadził w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki powietrzne gnieździły się na jego gałęziach».” Gdy chodziłem na pielgrzymki, zawsze miałem jakieś intencje. Prosiłem, abym zdał egzaminy na studiach, o pracę. Raz nawet prosiłem o dziewczynę. Co roku były inne intencje, inne potrzeby. Byłem pewien, że sześć dni wędrówki, wystarczą, aby mieć to, czego chcę. Św. Piotr pytał Jezusa: „Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą, cóż więc otrzymamy?”. Ja wtedy nawet nie pytałem. Czułem, że za ten trud powinienem otrzymać to, co chciałem. A prawda jest taka, że Królestwa Bożego nie można kupić. Nie można za niego zapłacić ani pieniędzmi, ani wyrzeczeniami, ani nawet dobrymi uczynkami. Nie ma takiej waluty, za którą możesz kupić Królestwo Boże. W Królestwie Bożym nie ma miejsca na kalkulację, na targi z Bogiem. Nie chodzi tam też o to, żeby tobie było łatwiej i wygodniej. Tam chodzi o miłość do Boga i do człowieka. Ciekawe, że wielkie drzewo, o którym mówił Jezus możesz posadzić nawet dziś…

  1. Przemienienie Pańskie na górze Tabor

Potrzebuję ciągłej przemiany. Bo często wybieram zło… Wybieram zło – być może to mniejsze – zawsze gdy kupuję ubrania czy zabawki wyprodukowane przez wykorzystywanych powszechnie ludzi w krajach azjatyckich, pracujących za kilka dolarów miesięcznie, w skrajnie

trudnych warunkach zagrażających ich życiu. Wybieram mniejsze zło, gdy czasem dla uciechy moich dzieci pójdę z rodziną do sieciowej restauracji, która współpracuje z korporacjami kontrolującymi rynek żywności w Krajach Trzeciego Świata, pogłębiając problem głodu na świcie. Mniejsze zło wybieram również gdy wiem, że co pięć minut w Afryce głównie z głodu umiera 55 dzieci, a mimo to dziś znów nie decyduję wpłacić 107 zł na 3-tygodniową kurację dla skrajnie niedożywionych Bożych istnień. Chociaż stać mnie, aby pomóc. Jest wiele zła, które wyrządzam, podejmując takie czy inne decyzje. Bo chcę natychmiastowego efektu. Bo koncentruję się na rzeczach, które mogę dostać natychmiast. Bo nie myślę o negatywnych skutkach. Jednak rozważana tajemnica daje mi nadzieję. Tak jak Jezus na Górze Tabor, tak ja przy ołtarzu podczas Mszy świętej modlę się do Boga, licząc na cudowną przemianę mojego mniejszego zła w większe dobro. I wierzę również w to, że słowa kapłana wypowiadane przed Komunią Świętą: „Panie Jezu Chryste, niech przyjęcie Ciała i Krwi Twojej nie ściągnie na mnie wyroku potępienia, lecz dzięki Twemu miłosierdziu niech mnie chroni oraz skutecznie leczy moją duszę i ciało” ochronią również mnie.

  1. Ustanowienie Eucharystii

„Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie” – mówi Jezus, wskazując nam receptę na zbawienie. Uczęszczanie na niedzielną mszę świętą to dla nas chrześcijan absolutne minimum. Jednak prawdą jest to – jak ktoś już kiedyś słusznie powiedział – że chodzenie do kościoła czyni cię chrześcijaninem w takim stopniu, jak stanie w garażu czyni Cię samochodem. Jeśli liczysz na niebo i próbujesz zasłużyć listą obecności na mszy, to muszę Cię zmartwić – tak to nie działa. Pan Jezus w Wielki Czwartek pokazuje, że Eucharystia jest początkiem zbawienia. Ona ma wyznaczać naszą codzienność. Wymowne jest to, że zanim Jezus przemienił chleb i wino w swoje najświętsze Ciało i Krew, umył uczniom nogi…

Adoracja Najświętszego Sakramentu

(s. Agnieszka Szczęsna)

Pieśń: Chlebie najcichszy.

Ciche przebywanie w OBECNOŚCI Bożej to początek wszelkiej modlitwy. Na

początku często głos Boży nie jest w stanie przebić się przez zgiełk naszego

wnętrza. Czasami bardzo trudno to znieść. Stopniowo jednak odkrywamy, że

czas milczenia uspokaja mnie i pogłębia naszą świadomość siebie i Boga obecnego

w Najświętszym Sakramencie, przed którym pragniemy trwać.

Panie Jezu Chryste, Ty powiedziałeś: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni

i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię…”. Proszę, przemawiaj do mnie

łagodnie w tej ŚWIĘTEJ CISZY. Zabierz hałas i wrzawę mojego otoczenia.

Zabierz zgiełk moich lęków. Pomóż mi zaufać, że ciągle JESTEŚ przy mnie.

Daj mi usłyszeć Twój głos: „Przyjdź! A JA cię pokrzepię!”. Niech ten pełen

miłości głos będzie moim przewodnikiem…

Pieśń: O Jezu, cichy i pokorny.

Modlitwa jest trudem wsłuchiwania się w ów głos miłości, który nie

przestaje przekonywać mnie o moim wybraniu, wielkim umiłowaniu i wyjątkowym

przeznaczeniu… Jezu Chryste, a Ty dziś mówisz do mnie: „Przyjmij moją

miłość, i zaufaj, że tam, gdzie cię zaprowadzę zostaną spełnione najgłębsze pragnienia

twojego serca”.

Jezu Chryste, otwórz moje serce, przemień je całkowicie, wypełnij Sobą.

I daj mi pewność, że JESTEŚ nawet wtedy, gdy pokrzyżują się wszystkie moje

plany, gdy codzienność stanie się trudem pielgrzymowania… Daj mi wiarę, że

tylko Twoja MIŁOŚĆ POZOSTAJE

Pieśń: Bóg jest miłością.

Kiedy staję przed Panem na modlitwie, kiedy uświadamiam sobie, czyj

wzrok na mnie spoczywa, kiedy wypowiadam Imię Jezus… widzę przed sobą

Boga – Człowieka, który jest dobry, łagodny, pokornego serca, czysty, miłosierny,

prosty, święty, bez skazy, wszechmogący, przynoszący uzdrowienie… pokój

i radość… Wiem też, że przebywając w Bożej Obecności i szukając Jego Oblicza

nie marnuję czasu…, ponieważ ten czas spotkania jest słuchaniem głosu przemieniającej

mnie MIŁOŚCI i niezwykłego odkrywania siebie w Jego Ramionach!!!

Jezu Chryste, cichy Baranku, trwam przed Tobą, bo wierzę, że każda

modlitwa jest wyrazem nadziei, oczekiwaniem czegoś nowego, pewnością,

że jesteś TYM, Który spełnia wszystkie obietnice i nigdy nie zawodzi, TYM,

Który obdarza mnie dobrocią i miłością… Ufam i milczę… Milczę i kocham…,

oczekując spełnienia Twoich obietnic wobec mnie – WIELKIEGO grzesznika

o małym sercu, które jeszcze nie nauczyło się kochać, kochać bezinteresownie.

Nie przychodzę prosić o cuda czy wielkie olśnienia… Przychodzę, by spotkać

CIEBIE, który jesteś Miłością – gdy ja nadal wątpiący… ciągle niedowierzam…,

lecz, gdybym miał prosić o cud – to cud prostego trwania, z pustymi

dłońmi, nim wyruszę w drogę…

Pieśń: Zamieszkałem cieniu Twoich Rąk.

Panie Jezu Chryste, stoję dziś przed Tobą: słyszę Twoje słowa, czuję

Twoją bliskość.

Moje oczy spotykają się z Twym spojrzeniem… Patrzę na Ciebie, a Ty

patrzysz na mnie… I choć staję przed Tobą – ŚWIĘTYM, to już nie lękam się

Twego spojrzenia, bo czuję w nim Twą wszechogarniającą miłość! Bo tylko

Twoje miłujące spojrzenie nieustannie podnosi mnie, uzdrawia, przemienia,

pociesza, pozwala uwierzyć w to, że moja słabość, kruchość nie przeraża Cię, że

mogę iść drogą małych kroków w mojej codzienności…, ale wciąż ku Tobie…

doświadczając obdarowania Twoją miłością, nawet wtedy, gdy jeszcze wszystkiego

nie rozumiem i nie potrafię zaufać…

Panie, oddaję Ci moje serce, które wciąż nie umie jeszcze kochać…

Przyjmij je i ochraniaj, i daj mi być znakiem Twojej MIŁOŚCI, Twojej OBECNOŚCI.

Pieśń na zakończenie adoracji.

Apel Jasnogórski

(ks. Albert Warso)

Śpiew: Bogurodzica.

Śpiew: Apel Jasnogórski.

Rachunek sumienia i akt żalu.

Podczas Przemienienia na górze Tabor z nieba przemówił Bóg: „To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!”. Pełni wdzięczności za Bożą miłość wołajmy wspólnie: Ojcze nasz.

Rozważanie:

Wzrastający w blasku pobożności Maryjnej

Matko Boża, Pani Jasnogórska i Królowo Polski, pozdrawiamy Cię miłością naszych serc. Dziękujemy za ten pierwszy dzień wędrówki do Ciebie, ale i z Tobą, bo przecież prowadzisz nas na drogach wiary ku Chrystusowi – Jedynemu Odkupicielowi człowieka. Chcemy Cię naśladować. Pomóż nam. Módl się za nami, byśmy nie tylko przyjmowali, ale i szukali woli Bożej, a następnie byśmy ją realizowali w codzienności. Każdego dnia, stając na Apelu, chcemy przy Tobie przywoływać postać Wielkiego Prymasa Tysiąclecia – Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, który – obok św. Jana Pawła II – patronuje naszej tegorocznej pielgrzymce. Wpatrując się w drogi jego życia, chcemy lepiej rozumieć, że warto „wszystko postawić na Ciebie”, Matko naszego zawierzenia. Życie kard. Stefana Wyszyńskiego związane było od samego początku z Tobą, Maryjo. Przyszedł na świat w sobotę – w dniu Tobie poświęconym – 3 sierpnia 1901 r. w Zuzeli. W tamtejszym starym i drewnianym kościele znajdował się Twój obraz – wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej. W pamięci późniejszego Prymasa pozostał z lat dziecięcych obraz rodziców modlących się przed tym wizerunkiem. Tam też modliła się jego matka przed jego narodzinami. O modlitwie swego ojca, organisty, przed tym samym obrazem tak mówił późniejszy Kardynał: „Wiele razy znajdowałem mojego ojca – którego Bóg obdarzył głęboką religijnością i darem modlitwy – właśnie tutaj […]. Dziś rozumiem jego modlitwy i służbę, którą traktował nie jako zawód, ale jako powołanie sługi ku chwale Bożej, grając i śpiewając w dawnej, zabytkowej drewnianej świątyni”. W rodzinie Wyszyńskich panowała atmosfera głębokiej religijności. Była ona podyktowana żywą wiarą obojga rodziców i wynikającym z niej stylem życia, przepojonym wzajemną miłością. Warto przywołać tu dwa wspomnienia Prymasa Wyszyńskiego: „Mój ojciec z upodobaniem jeździł na Jasną Górę, a moja matka – do Ostrej Bramy. Razem się potem schodzili w nadbużańskiej wiosce, gdzie urodziłem się, i opowiadali wrażenia ze swoich pielgrzymek. Ja, mały brzdąc, podsłuchiwałem, co stamtąd przywozili. A przywozili bardzo dużo, bo oboje odznaczali się głęboką czcią i miłością do Matki Najświętszej i jeżeli co na ten temat ich różniło – to wieczny dialog, która Matka Boża jest skuteczniejsza: czy Ta, co w Ostrej świeci Bramie, czy Ta, co Jasnej broni Częstochowy?”. Ta pobożność rodziców i ulubione przez nich sanktuaria maryjne, znajdowały odbicie także w domu rodzinnym. Kard. Stefan Wyszyński mówił: „W domu moim nad łóżkiem wisiały dwa obrazy: Matki Bożej Częstochowskiej i Matki Bożej Ostrobramskiej. I chociaż w onym czasie do modlitwy skłonny nie byłem, zawsze cierpiąc na kolana, zwłaszcza w czasie wieczornego różańca, jaki był zwyczajem naszego domu, to jednak po obudzeniu się długo przyglądałem się tej Czarnej Pani i tej Białej. Zastanawiało mnie tylko, dlaczego jedna jest czarna a druga biała? To są najbardziej odległe wspomnienia z mojej przeszłości”. Matka Prymasa w 1910 r. spodziewała się szóstego dziecka. W czasie ciąży pogarszał się stan jej zdrowia. Dzieci przychodziły do niej, siadały przy jej łóżku, wsłuchiwały się w opowieści, modliły się, uczyły katechizmu i odrabiały lekcje. Prymas wspominał po latach: „Matka moja umierała prawie miesiąc. My – dzieci – siedząc w szkole, z lękiem nadsłuchiwaliśmy, czy nie biją dzwony kościelne. Dla nas byłby to znak, że matka już nie żyje. Kiedyś po powrocie ze szkoły stanęliśmy wszyscy przy jej łóżku, a matka zwróciła się do mnie słowami: Stefan, ubieraj się. Ponieważ była jesień, koniec października, zrozumiałem, że mam gdzieś iść. Włożyłem palto. Spojrzała na mnie i powiedziała: Ubieraj się, ale nie tak, inaczej się ubieraj. Zwróciłem na Ojca pytające oczy. Odpowiedział mi: Później ci to wyjaśnię […]. Gdy wyjaśnił, zrozumiałem, że matce nie o to szło, bym ubierał się w palto, tylko bym «ubierał się» w cnoty,

przygotowując się do przyszłej drogi”. Julianna Wyszyńska zmarła w wieku trzydziestu trzech lat. Stefan miał wówczas lat dziewięć. Miłość do matki i bolesne przeżycia związane z jej odchodzeniem pozostawiły na zawsze ból w jego sercu. Jako kardynał często wspominał tamte dni. Mówił: „Trudno mi opisać smutek, pustkę, żałość, gdy po pogrzebie Matki wróciliśmy do domu. Zdawało się wtedy, że ustało wszelkie życie”. Zajrzeliśmy, Matko Boża, dzisiejszego wieczoru do domu przyszłego Prymasa. Tam uczył się miłości do Boga i do ludzi. To było jego pierwsze seminarium duchowne. Pani Jasnogórska, prosimy Cię w intencji naszych rodzin. Powracamy myślą do naszych domów – tych „z krainy lat dziecięcych”. Dziękujemy Panu Bogu za naszych rodziców i rodzeństwo. Dla żyjących prosimy o potrzebne łaski, a zmarłych polecamy Miłosierdziu Bożemu.

Pod Twoją obronę.

Błogosławieństwo.

&

W dniach od 29 czerwca do 8 lipca 2020 roku w naszej parafii odbyła się

oaza wakacyjna w trybie dziennym stacjonarnym.

Nasza oaza liczyła 50 uczestników, 8 animatorów, alumn, 4 vice-moderatorów i ks. Moderator Marcin Dąbrowski. Razem 64 osoby. Ta oaza była bardzo wyjątkowa bo jednocześnie odbywały się 4 stopnie formacyjne tzw. oazy średnie: Oaza Dzieci Bożych, Oaza Nowego Życia 0, I i II stopnia. Codziennie o godzinie 10.00 rozpoczynaliśmy spotkania modlitwą i wprowadzeniem w dany dzień w oazach średnich. Później spotykaliśmy się jeszcze w mniejszych grupach na spotkaniach formacyjnych by jeszcze bardziej poznać Jezusa, siebie, innych oraz by wzmacniać swoją wiarę. W zależności od stopnia była jeszcze ’wyprawa otwartych oczu”, która miała na celu uwrażliwiać nas na piękno otaczającego nas świata i na drugiego człowieka. Aby dobrze przygotować się do najważniejszego punktu dnia odbywały się dwie szkoły: szkoła liturgii i szkoła śpiewu. Centralnym punktem naszej oazy każdego dnia była wspólna Eucharystia. To dzięki niej mogliśmy się jednoczyć także z innymi oazami trwającymi na terenie naszej diecezji. Po niej był obiad i pogodne popołudnie spędzane w wielkiej radości na wspólnych grach, zabawach i niespodziankach. Oaza II stopnia miała również Celebracje liturgiczne, które pozwoliły pogłębiać temat przeżywanego stopnia. Ważnym też punktem dnia dla wszystkich stopni łącznie z Dziećmi Bożymi był Namiot Spotkania. Namiot Spotkania to rozważanie Słowa Bożego to osobiste spotkanie z Jezusem poprzez Jego słowo na modlitwie indywidualnej. Pod koniec dnia znów spotykaliśmy się w 4 grupach by podsumować dzień, podziękować Bogu za to co się wydarzyło, przeprosić jeśli coś było nie tak by następnego dnia znów się spotkać. Wieczorami spotykaliśmy się całą diakonią na tzw. odprawie by tam podsumować to co się wydarzyło, podzielić się dyżurami i zaplanować kolejny dzień dla poszczególnych stopni. Podczas tej oazy było również wiele atrakcji. Już trzeciego dnia odbył się wyjazd formacyjno – integracyjny na Święty Krzyż. Tam zapoznaliśmy się z historią odnalezienia Krzyża Świętego oraz powstania tego sanktuarium. Podczas trwania oazy byliśmy jeszcze na Farmie iluzji, kajakach, trampolinach. To był bardzo piękny czas formacji i integracji. Jesteśmy bardzo wdzięczni przede wszystkim Panu Bogu, za czas tych rekolekcji. Dziękujemy też wszystkim animatorom, siostrom oraz ks. Moderatorowi za posługę. Serdeczne też podziękowania ks. Proboszczowi, p. Burmistrzowi, p. kierowcy i rodzicom niech Wam Pan wynagrodzi za wszelkie otrzymane od Was dobro.

&

REKOLEKCJE 33 DNI AD IESUM PER MARIAM – DO JEZUSA PRZEZ MARYJĘ

33-dniowe rekolekcje Do Jezusa przez Maryję (AD IESUM PER MARIAM) to święty czas odnowy duchowej w naszym życiu, który prowadzi do decyzji, aby radykalnie zawierzyć się Matce Bożej po to, żeby potem z Nią przeżywać swoją wiarę i duchową drogę do Boga. Zwieńczeniem rekolekcji jest uroczysty Akt Ofiarowania się Jezusowi przez Maryję.

Od kwietnia 2016 r. w ramach wszystkich prowadzonych przez Wspólnotę DNM edycji rekolekcji swój akt ofiarowania złożyło blisko siedem tysięcy osób – by stać się duchowymi niewolnikami Jezusa i Maryi, z miłości.

Dla kogo są te rekolekcje?

Na rekolekcje zaproszone są wszystkie osoby, które pragną oddać się całkowicie Chrystusowi z miłości przez Niepokalane Serce Maryi. Osoby, które chcą nie tylko pogłębić swoją wiarę, ale także wzmocnić intensywność jej przeżywania. Osoby, które nie mają relacji z Maryją, a chciałyby Ją poznać i doświadczyć Jej macierzyńskiej miłości, zaufać Jej potężnemu wstawiennictwu. Osoby, które doświadczyły już potęgi Maryi i wiedzą, że Ona jest niezawodną „ostatnią deską ratunku”. Osoby, które mają pragnienie pogłębienia relacji z Maryją, a przez Nią z Jezusem. Osoby, które poznały już słodycz Serca Maryi, kochają Ją i pragną postawić „kropkę nad i”, oddając się Jej całkowicie do dyspozycji, aby Ona mogła doprowadzić ich i ich bliskich do … Nieba! 

Program rekolekcji

Program rekolekcji oparty jest na metodzie św. Ludwika Marii Grignion de Montfort opisanej w „Traktacie o doskonałym Nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny” oraz zestawie ćwiczeń duchowych opracowanych odpowiednio przez ks. F.W. Fabera.

Treści „Traktatu…” zachwyciły wielu świętych i przyjaciół Boga i właśnie drogą całkowitego oddania siebie Bogu i Maryi w Świętą Niewolę Miłości poprowadziły ich do świętości.

Rekolekcje przygotowują do złożenia lub odnowienia uroczystego Aktu Ofiarowania siebie Panu Jezusowi przez Niepokalane Serce Maryi. Bezpośrednie przygotowanie do tego Aktu stanowią dwa niezwykle ważne dla każdego z nas nabożeństwa pokutne: modlitwa przebłagania za grzechy w uniżeniu przed Bogiem oraz głębokie rozważanie męki Pana Jezusa według wizji bł. Anny Katarzyny Emmerich. Wielu uczestników rekolekcji wskazuje, że osobiste przygotowanie do spowiedzi generalnej oraz te dwa nabożeństwa były dla nich bardzo ważnym elementem ich przygotowań do złożenia Aktu Ofiarowania.

Przebieg rekolekcji

Rekolekcje rozpoczynają się konferencją „33 DNI Ad Iesum Per Mariam” wygłoszoną przez założycieli Wspólnoty Duchowych Niewolników Maryi, animatorów rekolekcji, odpowiedzialnych za to Dzieło, Annę i Zbigniewa Kozikowskich. Animatorzy, czerpiąc ze swego doświadczenia w prowadzeniu tych przygotowań oraz z wielu świadectw rekolektantów przekazują ważne informacje dotyczące istoty 33-dniowych rekolekcji oraz dzielą się wskazówkami praktycznymi „Jak mądrze i roztropnie żyć w czasie odprawiania 33-dniowych rekolekcji?”. Po konferencji można się zapisać na rekolekcje i złożyć ofiarę rekolekcyjną (40zł). Każdy uczestnik rekolekcji otrzymuje wtedy m.in. swój osobisty przewodnik formacyjny pt. „33 dni AD IESUM PER MARIAM”, który będzie mu towarzyszył przez 33 dni ćwiczeń duchowych i prowadził „za rękę” dzień po dniu, krok po kroku.

Wspólne ćwiczenia duchowe odbywają się raz w tygodniu na spotkaniu w kościele. W pozostałe dni rekolekcji każdy uczestnik odprawia je indywidualnie wg wskazań zawartych w otrzymanym przewodniku formacyjnym. Są tu wszystkie modlitwy i treści niezbędne do odprawienia rekolekcji oraz wskazania praktyczne pomagające w przejściu wszystkich ćwiczeń duchowych.

Wspólne spotkania są nie tylko ubogaceniem w ważne treści – głoszone konferencje tematyczne, które wprowadzają na kolejny etap rekolekcyjnej drogi – ale także są umacniającym doświadczeniem spotkania Boga i Maryi we wspólnocie osób trwających w rekolekcyjnych trudach i łaskach. Wspólny udział w Eucharystii oraz prowadzonej adoracji Najświętszego Sakramentu w duchu św. Ludwika Marii Grignion de Montfort. Przychodzimy, by razem z Maryją klękać przed Bogiem i prosić Go, aby udzielił nam potrzebnych łask na kolejne dni przez Tę, która jest Łaski Pełna. Każde takie spotkanie w klimacie spokojnej modlitwy, w uniżeniu, prowadzi nas do rozkochania swego serca w Bogu, do podjęcia głębokiej refleksji nad swoim życiem, nad potrzebą komunii z Bogiem, relacji z Maryją, potrzebą współpracy z łaską, by cieszyć się mocą Ewangelii czyli Dobrej Nowiny i skuteczną pomocą najlepszej, Najświętszej Matki.

Zakończenie rekolekcji

To ofiarowanie się Jezusowi Chrystusowi przez Niepokalane Serce Maryi jest poświęceniem się Bogu jak Maryja, przez Maryję, z Maryją i w Maryi. Jest to duchowe zawierzenie rozumiane jako dobrowolne i ufne poddanie Matce Bożej, a przez Nią oddanie się Bogu, by tak jak Ona, pełnić Jego Wolę w naszym życiu. Każdy uczestnik rekolekcji, po złożeniu swojego aktu ofiarowania otrzyma akt pamiątkowy, imienny certyfikat oraz łańcuszek niewolnika Maryi z Cudownym Medalikiem jako zewnętrzny znak swojej szczególnej przynależności do Boga i Maryi.

Rekolekcje w naszej parafii

Serdecznie zapraszamy na 33-dniowe rekolekcje w naszej Parafii Podwyższenia Krzyża.

Spotkanie „33 DNI Ad Iesum Per Mariam” odbędzie się w niedzielę 19 lipca br. po Mszy św. o godz. 17.00.

Rekolekcje w naszej parafii rozpoczną się w poniedziałek 31 sierpnia 2020 r. Mszą św. wotywną o Duch Świętym o godz.18.00.

Zapisy na rekolekcje oraz odbiór przewodników formacyjnych „33 Dni AD IESUM PER MARIAM” nastąpi po konferencji w dniu 19 lipca, ewentualnie w dniu 31 sierpnia, po pierwszym wspólnym spotkaniu rekolekcyjnym.

Akt Ofiarowania złożymy 3 października – w Pierwszą Sobotę Miesiąca

Szczegółowe informacje znajdują się na stronie parafii oraz na www.niewolnicyZmilosci.pl

Zapraszamy do udziału!

Ksiądz Proboszcz oraz Wspólnota Duchowych Niewolników Maryi AD IESUM PER MARIAM

&

dz. 423/20                                                                                                                                                                                                                                                                                          Radom, 29 maja 2020 r.

 

Dekret odwołania dyspensy

„Kościół żyje dzięki Eucharystii. Ta prawda wyraża nie tylko codzienne doświadczenie wiary, ale zawiera w sobie istotę tajemnicy Kościoła (Ecclesia de Eucharistia, 1) – uczył nas Św. Jan Paweł II. Ofiara eucharystyczna jest bowiem „źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego” (LG,11). Tak brzmi niezmienne nauczanie Kościoła.

Uwzględniając aktualne decyzje władz państwowych, stosownie do wskazań Przewodniczącego Konferencji Episkopatu zawartych w Komunikacie z dnia 27 maja 2020 roku – odwołuję dyspensę dotyczącą zwolnienia z obowiązku uczestnictwa we Mszy Świętej niedzielnej i świątecznej.

Udział w niedzielnej i świątecznej Mszy Świętej jest wyrazem naszej wdzięczności wobec Jezusa Chrystusa za całe dzieło zbawienia świata. Jest także wyznaniem naszej wiary i wierności Chrystusowi.

Drodzy Siostry i Bracia! Do uroczystości Trójcy Świętej, do 7 czerwca trwa okres wielkanocnej spowiedzi i Komunii Świętej. Zapraszam do tego ważnego wyznania wiary i wierności Chrystusowi przez wypełnienie obowiązku spowiedzi i Komunii Świętej wielkanocnej.

Drodzy Rodzice! Pomóżmy dzieciom i młodzieży w wypełnieniu obowiązku spowiedzi i Komunii Świętej wielkanocnej. Wsłuchajmy się w informacje podawane przez naszych Duszpasterzy dotyczące obecności kapłanów w konfesjonale.

W tym czasie doświadczenia prawdy mówiącej o tym, że człowiek nie jest wszechmocny – konieczne jest nasze pogłębienie wiary i kontaktu z Chrystusem, który żyje i czeka na każdego z nas.

Niech Pan Bóg błogosławi wszystkim na drodze wyznawania wiary i realizowania odnowy duchowej.

 

X Henryk Tomasik

 

Biskup Radomski

&

Jak zapewne wiemy od 30 V 2020 roku nie obowiązują limity osób przebywających jednocześnie w kościele i zostaje odwołana dyspensa dotyczącą zwolnienia z obowiązku uczestnictwa we Mszy Świętej niedzielnej i świątecznej.

W kościołach obowiązuje nadal zasłanianie ust i nosa lub zachowanie dystansu oraz dezynfekcji rąk

 

ZAPRASZAMY WAS ZATEM KOCHANI PARAFIANIE

RODZICE, MŁODZIEŻ I DZIECI

NA MSZE ŚWIĘTĄ DO KOŚCIOŁA!!!

 

Przypominamy. Adoracja Najświętszego sakramentu całodzienna w godzinach 07.30 do 17.30.

&

Osobom chorym przypominamy, że korzystając z dyspensy od obowiązkowego uczestnictwa we Mszy Św. w kościele, w miarę możliwości winni uczestniczyć we Mszy Świętej za pośrednictwem Mediów pobożnie tzn. na wzór zachowania w kościele.

Z naszego kościoła transmisja pozostanie jedynie na  TV GIGA kanał 322

&

REKOLEKCJE WIELKOPOSTNE W INTERNECIE:
Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego
Zwoleń – 29 III – 02 IV 2020
Prowadził ks. Dr Grzegorz Zieliński

Drodzy Parafianie! Kochani Młodzi Przyjaciele, Szanowni Rodzice!

Pozdrawiam Was Wszystkich w czasie trudnego czasu epidemii, która dotyka Polskę i Świat chorobą, śmiercią i strachem i chciałaby pokonać naszą wiarę i nadzieję. Znając i stosując pewne środki można dużo zrobić, żeby nie zachorować, np. skuteczną obroną przez wirusem jest siedzenie w domu. Ale nawet pomimo tego, że nie chorujemy mogą przychodzić czarne myśli i smutki, które zniechęcają i zabierają radość życia z Panem Bogiem. Rekolekcje, które potrwają od niedzieli do środy będą dla nas okazją dostrzeżenia Miłości, Prawdy i Radości jaką przynosi nam Śmierć i Zmartwychwstanie Pana Jezusa. On cierpiał za grzechy ludzi i to cierpiał bardzo, zginął na krzyżu straszną śmiercią przez uduszenie, ale uczynił to z miłości do nas, aby nam przebaczyć grzechy i dać nam nadzieję życia. A to że, Bóg nas kocha ponad wszystko potwierdził wtedy gdy Zmartwychwstając zwyciężył śmierć, grzech i szatana.

Proszę Was, abyście zrobili wszystko, by wziąć udział w tych Rekolekcjach. Odbędą się one przez Inter net: www.parafiazwolen.pl lub Facebooka: Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń. Plan Rekolekcji jest poniżej. Nauki będą także do pobrania i odsłuchania w innym czasie niż wyznaczony. Do spowiedzi świętej możemy przychodzić już po wysłuchaniu nauk i przemyśleniu tematów podanych przez Rekolekcjonistę księdza Grzegorza Zielińskiego z Radomia.  Do kościoła przychodzimy nie razem, na jedną godzinę tylko przez cały czas wyznaczony nawet do 7 VI br., bo wtedy kończy się Okres Wielkanocny.

Żeby dobrze przeżyć czas spotkania z Bogiem, który jest naszym najlepszym Ojcem potrzebna jest modlitwa. Proszę Was pomódlcie się codziennie za wszystkich chorych, za zmarłych i o ustanie jak najszybsze epidemii i za nasze rekolekcje, aby w nas wszystkich wzrosła wiara i miłość do siebie i do Pana Jezusa. Modlę się za Was na Mszy Świętej i na Różańcu każdego dnia. Sercem kapłańskim jestem z wami Wszystkimi.

Ks. proboszcz Bernard Kasprzycki

PONIŻEJ NAUKI REKOLEKCYJNE DO PONOWNEGO ODSŁUCHANIA!

WARTO!!!

 

 

KAZANIA REKOLEKCYJNE W FORMIE AUDIO-VIDEO

DLA DZIECI KL. 0 – III

KAZANIE NR 1 Z DNIA 29.03.2020 r.

Najmłodszy uczestniku Rekolekcji to specjalnie dla Ciebie 🙂

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Sobota, 28 marca 2020

KAZANIE NR 2 Z DNIA 30.03.2020 r.

KAZANIE NR 3 Z DNIA 31.03.2020 r.

31 marca Nauka Rekolekcyjna dla kl. 0 – III

31 marca Nauka Rekolekcyjna dla kl. 0 – III

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

KAZANIE NR 4 Z DNIA 01.04.2020 r.

Nauka Rekolekcyjna dla kl 0 – III

Nauka Rekolekcyjna dla kl 0 – III 01 kwietnia

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Wtorek, 31 marca 2020

 

DLA DZIECI KL. IV – VI

KAZANIE NR 1 Z DNIA 29.03.2020 r.

KAZANIE NR 2 Z DNIA 30.03.2020 r.

KAZANIE NR 3 Z DNIA 31.03.2020 r.

31 marca Nauka Rekolekcyjna dla kl. IV – VI

31 marca Nauka Rekolekcyjna dla kl. IV – VI

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

KAZANIE NR 4 Z DNIA 01.04.2020 r.

Nauka Rekolekcyjna dla kl. IV – VI

Nauka Rekolekcyjna dla kl. IV – VI 01 kwietnia

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Wtorek, 31 marca 2020

DLA MŁODZIEŻY KL. VII – VIII I SZKÓŁ ŚREDNICH

KAZANIE NR 1 Z DNIA 29.03.2020 r.

KAZANIE NR 2 Z DNIA 30.03.2020 r.

KAZANIE NR 3 Z DNIA 31.03.2020 r.

31 marca Nauka Rekolekcyjna dla kl. VII – VIII i młodzieży szkół średnich

31 marca Nauka Rekolekcyjna dla kl. VII – VIII i młodzieży szkół średnich

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

KAZANIE NR 4 Z DNIA 01.04.2020 r.

Nauka Rekolekcyjna dla kl. VII – VIII i szkół średnich

Nauka Rekolekcyjna dla kl. VII – VIII i szkół średnich 01 kwietnia

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Wtorek, 31 marca 2020

DLA DOROSŁYCH

KAZANIE NR 1 Z DNIA 29.03.2020 r.

KAZANIE NR 2 Z DNIA 30.03.2020 r.

Nauka stanowa dla kobiet do odsłuchania

Nauka stanowa dla kobiet do odsłuchania

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

Nauka Rekolekcyjna do odsłuchania z dn. 30 marca 2020

Nauka Rekolekcyjna do odsłuchania z dn. 30 marca 2020

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

Nauka stanowa dla kobiet

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

Druga nauka Rekolekcyjna

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Poniedziałek, 30 marca 2020

KAZANIE NR 3 Z DNIA 31.03.2020 r.

Nauka stanowa dla mężczyzn z dn. 31 marca 2020

Nauka stanowa dla mężczyzn z dn. 31 marca 2020

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Środa, 1 kwietnia 2020

Nauka Rekolekcyjna z dn. 31 marca do odsłuchania

Nauka Rekolekcyjna z dn. 31 marca do odsłuchania

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Wtorek, 31 marca 2020

KAZANIE NR 4 Z DNIA 01.04.2020 r.

Nauka Rekolekcyjna z dn. 01 kwietnia 2020

Nauka Rekolekcyjna z dn. 01 kwietnia 2020

Opublikowany przez Parafia Podwyższenia Krzyża Świętego Zwoleń Środa, 1 kwietnia 2020

KAZANIE NR 5 Z DNIA 02.04.2020 r.