1 lipca – Św. Otton z Bambergu
Otton urodził się ok. 1060 r. w Szwabii, w rodzinie szlacheckiej. Do Polski przybył jako kleryk w orszaku opata Henryka z Würzburga, który został później arcybiskupem gnieźnieńskim. W Polsce Otton przebywał dłuższy czas, zapoznał się tu dobrze z językiem i miejscowymi obyczajami. Prowadził szkołę w Gnieźnie. W młodym wieku był kapelanem na dworze księcia Władysława Hermana, a później także doradcą Piastów.
W 1102 roku Otton został mianowany biskupem Bambergu. 1 lutego 1103 r. mimo ciężkiej zimy Otton wszedł do swego miasta boso i w szacie pokutnej. dobrym organizatorem diecezji. Okazał się dobrym, rozsądnym i gorliwym biskupem. Zachował jedność z papieżem w czasie jego sporu z cesarzem. Troszczył się o reformę kleru i o karność w klasztorach. Założył tak wiele nowych fundacji, że zasłużył sobie na przydomek „ojca zakonów”.
Jednak największym jego dziełem było nawrócenie Pomorza. Odbył dwie wyprawy misyjne. W porozumieniu ze Stolicą Apostolską, na zaproszenie władcy polskiego, Bolesława Krzywoustego, Otton przybył do Polski w 1124 r. Ewangelizował w sposób niezwykle gorliwy i roztropny, dbając o to, żeby jego słuchacze jak najlepiej poznali prawdy wiary i zasady moralności chrześcijańskiej. Wraz ze współpracownikami ochrzcił 22 tys. osób i założył kilkanaście ośrodków duszpasterskich.
1 lipca w kalendarzu
1656 – wojska polskie odbiły Warszawę z rąk Szwedów;
1861 – w Rzymie ukazało się pierwsze wydanie „L’Osservatore Romano”;
1991 – rozwiązano Układ Warszawski.
30 czerwca – Święci pierwsi męczennicy Kościoła Rzymskiego
Nazajutrz po uroczystości świętych apostołów Piotra i Pawła Kościół czci pamięć wielu chrześcijan Rzymu, którzy ponieśli śmierć podczas pierwszego prześladowania Kościoła w Rzymie, wszczętego na rozkaz cesarza Nerona w latach 64-67.
Nie ma żadnego rejestru osób, które oddały wtedy życie za Chrystusa, jednak wiadomo, że było ich kilka tysięcy. Neron kazał podpalić Rzym, żeby na jego zgliszczach wybudować nowe, piękne miasto, a potem chciał zrzucić winę na chrześcijan i odciągnąć uwagę ludu od swojej zbrodni torturami i egzekucjami niewinnych.
30 czerwca w kalendarzu
1946 – w Polsce odbyło się referendum sfałszowane przez władze komunistyczne;
1988 – abp Marcel Lefebvre wyświęcił czterech biskupów bez zgody papieża.
29 czerwca – Uroczystość świętych apostołów Piotra i Pawła
Kościół umieszcza w jednym dniu uroczystość św. Pawła wraz z uroczystością św. Piotra dlatego, że obaj apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie i obaj w tym mieście oddali dla Chrystusa życie oraz dlatego, że w Rzymie są ich relikwie i sanktuaria. Najwięcej jednak zaważyła na tym opinia, dzisiaj uznawana za mylną, że obaj ponieśli śmierć męczeńską w jednym dniu i roku.
Właściwe imię Piotra to Szymon (Symeon). Pan Jezus zmienił mu imię na Piotr przy pierwszym spotkaniu, gdyż miało ono symbolizować jego przyszłe powołanie. Pochodził z Betsaidy, miejscowości położonej nad Jeziorem Genezaret. Był bratem św. Andrzeja apostoła, który przyprowadził Szymona do Pana Jezusa. Jezus bardzo wyraźnie wyróżniał Piotra wśród apostołów, a przed odejściem do nieba zlecił mu najwyższą władzę pasterzowania nad Jego wiernymi wyznawcami i pozostałymi apostołami. Apostołowie od początku podjęli te słowa i uznali w Piotrze pierwszego spośród siebie. Św. Piotr poniósł śmierć męczeńską według podania na wzgórzu watykańskim. Miał być ukrzyżowany według świadectwa Orygenesa głową na dół na własną prośbę, gdyż czuł się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus. Cesarz Konstantyn Wielki wystawił ku czci św. Piotra nad jego grobem bazylikę. Obecna bazylika Św. Piotra w Rzymie budowana została w latach 1506-1629.
Paweł pochodził z Tarsu w Cylicji (Mała Azja). Urodził się jako obywatel rzymski, w Tarsie ok. 8 roku po narodzeniu Chrystusa. Jego rodzina chlubiła się, że pochodziła z rodu Beniamina, dlatego otrzymał imię Saul (spolszczone: Szaweł) od jedynego króla Izraela z tego rodu. Po ukończeniu miejscowych szkół, w wieku ok. 20 lat udał się do Palestyny, aby w Jerozolimie pogłębiać swoją wiedzę rabinistyczną. Nie znał Jezusa, wiedział jednak o chrześcijanach i ich nienawidził, uważając za odstępców. Z tego powodu asystował przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana. Kiedy tylko doszedł do wymaganej pełnoletności, udał się do najwyższych kapłanów i Sanhedrynu, aby otrzymać listy polecające do Damaszku. Dowiedział się bowiem, że uciekła tam spora liczba chrześcijan, chroniąc się przed prześladowaniem, jakie wybuchło w Jerozolimie. Gdy Szaweł był bliski murów Damaszku, spotkał go Chrystus, powalił na ziemię, oślepił i oświecił go, że nauka, którą on zwalczał, jest prawdziwa; że chrześcijaństwo jest wypełnieniem obietnic Starego Przymierza. Po swoim nawróceniu Szaweł rozpoczyna nową erę życia: głosi niestrudzenie Jezusa Chrystusa. Ok. 67 roku Paweł poniósł śmierć męczeńską, według bardzo starożytnego podania – od miecza. Nie jest znany dzień jego śmierci. Za to dobrze zachowano w pamięci miejsce jego męczeństwa – Aquae Salviae za Bramą Ostyjską w Rzymie. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego ciało św. Pawła przeniesiono na miejsce jego męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci bazylikę.
29 czerwca w kalendarzu
1908 – reforma kurii rzymskiej;
1995 – Jan Paweł II wydał „List do kobiet”;
1997 – sakra abp. Marka Jędraszewskiego, obecnie metropolity krakowskiego – seniora;
2020 – sakra biskupa pomocniczego archidiecezji lubelskiej Adama Baba.
28 czerwca – Św. Ireneusz
Ireneusz urodził się w Smyrnie około 130 r. Był uczniem tamtejszego biskupa, św. Polikarpa, a ten z kolei był uczniem św. Jana Apostoła. Apostołował w Galii. Był biskupem Lyonu (Lugdunu).
Św. Ireneusz jako wybitny teolog zwalczał w swoich pismach gnostyków, wykazując, że tylko Kościół przechował wiernie tradycję otrzymaną od apostołów. Napisał dzieło „Przeciw herezjom”, w którym przedstawił wszystkie błędy, jakie nękały pierwotne chrześcijaństwo. Jest to więc niezmiernie ważny dokument. Zbija on błędy i daje wykład autentycznej wiary. Zawiera nie tylko indeks herezji, ale także sumę tradycji apostolskiej i pierwszych Ojców Kościoła. Poniósł śmierć męczeńską w 202 r.
28 czerwca w kalendarzu
1569 – uchwalono Unię Lubelską, w wyniku której powstała Rzeczpospolita Obojga Narodów;
1881 – w Lille rozpoczął się I Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny;
1919 – został podpisany Traktat Wersalski, kończący I wojnę światową;
1956 – wydarzenia Poznańskiego Czerwca – pierwszy w PRL strajk generalny i demonstracje uliczne;
1972 – Paweł VI ustanowił diecezję koszalińsko-kołobrzeską, jej biskupem został Ignacy Jeż;
1976 – ur. biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej Piotr Przyborek;
2013 – wspólna deklaracja o pojednaniu Kościołów rzymsko- i greckokatolickiego w Polsce i na Ukrainie.
27 czerwca – Najświętsza Maryja Panna Nieustającej Pomocy
Tytuł Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest na trwałe związany z dostojnym wizerunkiem Maryi, czczonym w Rzymie. Obraz namalowany na desce o wymiarach 54×41,5 cm, pochodzenia bizantyńskiego. W grudniu 1866 r. Pius IX powierzył obraz redemptorystom, którzy umieścili go w głównym ołtarzu kościoła św. Alfonsa przy via Merulana. Od tego czasu datuje się niebywały rozkwit kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy, propagowanego przez duchowych synów św. Alfonsa Marii Liguoriego. W roku 1876 powstało arcybractwo Maryi Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa. Równocześnie mnożyły się kopie, które redemptoryści umieszczali w swoich kościołach w wielu krajach, w tym także na ziemiach polskich. Dla propagowania kultu ponad 100 autorów wydało rozmaite opracowania, powstały różnojęzyczne periodyki, poświęcone temu samemu celowi. Ogromne powodzenie miały także małe obrazki z odpowiednimi wezwaniami. W 1876 r. ustanowiono święto Maryi Nieustającej Pomocy na dzień 26 kwietnia, z czasem przeniesione na 27 czerwca.
Maryja jest Matką Kościoła, ludu Bożego, który Jej Syn nabył swoją najdroższą Krwią. Jest Matką każdego z nas. Nie przyćmiewa ona żadną miarą i nie pomniejsza tego jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz ukazuje jego moc.
27 czerwca w kalendarzu
1877 – rozpoczęły się objawienia w Gietrzwałdzie;
1946 – ur. emerytowany biskup pomocniczy diecezji sosnowieckiej Piotr Skucha.
26 czerwca – Święci Jan i Paweł
Święci męczennicy Jan i Paweł Jan i Paweł byli braćmi. Zajmowali wysokie stanowiska na dworze Konstantyny, córki cesarza Konstantyna Wielkiego. Potem zajmowali wyższe stanowiska w wojsku rzymskim. Wreszcie jako senatorowie rzymscy zamieszkali w pałacu na wzgórzu Celio w Rzymie. Kiedy wybuchło prześladowanie chrześcijan, cesarz Julian Apostata zaprosił obu braci na swój dwór. Odmówili, by w ten sposób wyrazić swoją dezaprobatę dla edyktów prześladowczych cesarza. Władca zemścił się w ten sposób, że przysłał do ich dworu swojego namiestnika, Terencjana, aby wymusił na nich złożenie ofiary z kadzidła najwyższemu bóstwu rzymskiemu, Zeusowi (Jowiszowi). Kiedy zaś ci stanowczo odmówili, kazał ich potajemnie zgładzić w nocy 26 czerwca 362 r. w ich własnym domu, by nie było rozgłosu.
W 398 roku w miejscu męczeństwa Jana i Pawła wzniesiona została bazylika. Przez lata wielokrotnie była niszczona i odbudowywana. Prace archeologiczne prowadzone w latach 50-tych ubiegłego wieku doprowadziły do odkrycia pierwotnej bazyliki z wieku IV i śladów domu świętych braci Jana i Pawła. Święci bracia męczennicy Jan i Paweł zażywali kiedyś tak wielkiej czci, że imiona ich znalazły się w kanonie Mszy świętej i do dzisiaj są w nim wymieniani.
26 czerwca w kalendarzu
1930 – w Poznaniu rozpoczął się I Krajowy Kongres Eucharystyczny;
1967 – bp Karol Wojtyła został mianowany kardynałem;
1972 – papież Paweł VI ustanowił nowe diecezje na ziemiach zachodnich w Polsce;
1975 – zmarł św. Josemaria Escriva, założyciel Opus Dei;
2000 – ogłoszenie III Tajemnicy Fatimskiej.
25 czerwca – Bł. Dorota z Mątowów
Dorota urodziła się w 1347 roku w Mątowach Wielkich (z niem. Groß-Montau) między Malborkiem a Tczewem. Mając 17 lat, wyszła za mąż za starszego o 20 lat Alberta Swertvegher, płatnerza z Gdańska, i urodziła dziewięcioro dzieci, z których siedmioro zmarło w czasie epidemii w 1373 i 1382 roku. Jedyna jej córka wstąpiła do klasztoru mniszek w Chełmnie. Po śmierci męża przeprowadziła się do Kwidzyna. Całe dni spędzała w katedrze. Pragnęła zostać pustelnicą, na co uzyskała zgodę władz kościelnych. 2 maja 1393 roku została zamurowana w celi przy katedrze. Przez zakratowane okienko wychodzące na ołtarz z tabernakulum codziennie przyjmowała Komunię św.
Zmarła 25 czerwca 1394 roku w opinii świętości. Aprobaty jej kultu dokonał papież Paweł VI w 1976 r. Odtąd Dorocie z Mątów przysługuje tytuł, pod jakim była czczona w Kościele do tej pory: w Polsce nazywana jest błogosławioną, w Niemczech świętą. W Kościele katolickim jej wspomnienie obchodzone jest 25 czerwca w archidiecezji gdańskiej, diecezji elbląskiej i archidiecezji warmińskiej. Wspominana jest także w niektórych diecezjach niemieckich oraz przez Zakon Krzyżacki. W ikonografii przedstawia się ją jako trzymającą w ręku strzały albo miecze skierowane we własne serce.
25 czerwca w kalendarzu
1530 – na Sejmie Rzeszy Niemieckiej odczytano „Konfesję Augsburską”, czyli zbiór zasad luteranizmu;
1950 – początek wojny koreańskiej;
1963 – ur. biskup koadiutor rzeszowski Krzysztof Chudzio.
24 czerwca – Uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela
Imię Jan jest pochodzenia hebrajskiego i oznacza: „Bóg jest łaskawy”. Jan Chrzciciel urodził się jako syn kapłana Zachariasza i Elżbiety. Jego narodzenie z wcześniej bezpłodnej Elżbiety i szczególne posłannictwo zwiastował Zachariaszowi archanioł Gabriel, kiedy Zachariasz jako kapłan okadzał ołtarz w świątyni. Przyszedł na świat w sześć miesięcy przed narodzeniem Jezusa, prawdopodobnie w Ain Karim leżącym w Judei, ok. 7 km na zachód od Jerozolimy. Poprzez swoją matkę, Elżbietę, Jan był krewnym Jezusa. Św. Łukasz przekazuje nam w Ewangelii następującą informację: „Dziecię rosło i umacniało się w duchu i przebywało na miejscach pustynnych aż do czasu ukazania się swego w Izraelu” (Łk 1, 80). Można to rozumieć w ten sposób, że po wczesnej śmierci rodziców, będących już w wieku podeszłym, Jan pędził żywot pustelnika, sam lub w towarzystwie innych. Nie jest wykluczone, że mógł zetknąć się także z esseńczykami, którzy wówczas mieli nad Morzem Martwym w Qumran swoją wspólnotę. Kiedy miał już lat 30, wolno mu było według prawa występować publicznie i nauczać. Podjął to dzieło nad Jordanem, nad brodem w pobliżu Jerycha. Jako herold Mesjasza Jan podkreślał z naciskiem, że nie wystarczy przynależność do potomstwa Abrahama, ale trzeba czynić owoce pokuty, trzeba wewnętrznego przeobrażenia. Został uwięziony i zamordowany przez króla Heroda II Antypasa.
Jan Chrzciciel jako jedyny wśród świętych Pańskich cieszy się takim przywilejem, iż obchodzi się jako uroczystość dzień jego narodzin. Ponadto w kalendarzu liturgicznym znajduje się także wspomnienie męczeńskiej śmierci św. Jana Chrzciciela, obchodzone 29 sierpnia. W Janie Chrzcicielu uderza jego świętość, życie pełne ascezy i pokuty, siła charakteru, bezkompromisowość. Był pierwszym świętym czczonym w całym Kościele.
24 czerwca w kalendarzu
1943 – w nocy z 23/24 czerwca Niemcy rozpoczęli na Zamojszczyźnie Operację Wherwolf – akcję pacyfikacyjno-wysiedleńczą, podczas której zamordowano i wysiedlono 30-60 tys. Polaków ze 171 wsi;
1976 – zapowiedziana drastyczna podwyżka cen żywności wywołała protesty robotnicze, które przeszły do historii jako Czerwiec’76;
1981 – pierwsze domniemane objawienie Matki Bożej w Medjugorje;
2017 – sakra biskupia obecnego metropolity katowickiego Andrzeja Przybylskiego.
23 czerwca – Św. Józef Cafasso
Józef Cafasso urodził się w Castelnuovo d’Asti w Piemoncie w 1811 r. Wychowany w duchu żywej wiary, po ukończeniu szkoły średniej w Chieri udał się do miejscowego niższego seminarium, a potem na studia teologiczne do Turynu. W 1833 r. został wyświęcony na kapłana. Nie piastował żadnych urzędów, był zawsze kapłanem cichym, miał problemy ze zdrowiem (cierpiał na chorobę kręgosłupa), a jednak miał wpływ na cały kler piemoncki.
Józef wstąpił po święceniach do Instytutu Teologii Moralnej. Młodzi kapłani prowadzili w nim wspólne życie razem z profesorami. Równocześnie założyciel Instytutu, ks. Alojzy Guala, zaprawiał młodych kapłanów do działalności duszpasterskiej. Uczyli oni opuszczoną młodzież prawd wiary, chodzili do więzień dla nieletnich i dla dorosłych, nawiedzali szpitale, a także towarzyszyli skazanym na śmierć w ostatnich chwilach ich życia. Po śmierci założyciela Instytutu Józef objął stanowisko rektora. W swojej pracy spotkał ludzi, którzy później zostali wyniesieni na ołtarze. Był przewodnikiem duchowym św. ks. Jana Bosko i wspierał w powołaniu swojego siostrzeńca, bł. Józefa Allamano, założyciela Misjonarzy Consolata. W gorących czasach (rewolucja Garibaldiego, koronacja Wiktora Emanuela) Józef Cafasso nie dał się ponieść wirowi politycznemu. Zachęcał kapłanów, aby pilnowali swojego posłannictwa, a nie angażowali się w ruch rewolucyjny. Z własnej woli nawiedzał więzienia, które w tamtych czasach były miejscami strasznymi. Opowiadał więźniom o Bożej miłości i miłosierdziu. Przez ponad 20 lat towarzyszył skazańcom w drodze na szafot (egzekucje wykonywano publicznie), nazywając ich czule „szubienicznymi świętymi”, ponieważ byli wieszani bezpośrednio po spowiedzi. Mieszkańcy Turynu nadali mu przydomek kapelana szafotu. Po krótkiej chorobie Józef pożegnał ziemię 23 czerwca 1860 r. w wieku zaledwie 49 lat. Najlepiej scharakteryzował go Jan Bosko w jednym z przemówień po jego śmierci: „Był modelem życia kapłańskiego, nauczycielem kapłanów, ojcem ubogich, pocieszycielem chorych, doradcą wątpiącym, pociechą konającym, dźwignią dla więźniów, zbawieniem dla skazanych, przyjacielem wszystkich, wielkim dobroczyńcą ludzkości”.
23 czerwca w kalendarzu
1949 – rozpoczęto budowę Nowej Huty;
2001 – Jan Paweł II rozpoczął wizytę na Ukrainie;
2005 – sakra obecnego biskupa diecezji warszawsko-praskiej Romualda Kamińskiego.
2024 – ingres bp. Artura Ważnego do katedry w Sosnowcu.
22 czerwca – Święci męczennicy bp Jan Fisher i Tomasz More
Tomasz More urodził się w Londynie 7 lutego 1478 r. jako syn poważanego mieszczanina. Był wziętym prawnikiem, przyjaźnił się ze znanymi filozofami i humanistami, m.in. z Erazmem z Rotterdamu. W młodości wstąpił do zakonu kartuzów, ale po czterech latach pobytu w klasztorze przekonał się, że to jednak nie jest jego droga. Ożenił się i wkrótce owdowiał, został z czworgiem małych dzieci. Ożenił się powtórnie. Był w pracy swojej niezwykle sumienny i sprawiedliwy. Powiedziano o nim, że gdyby pewnego dnia stawił się przed nim własny ojciec i diabeł, przyznałby rację szatanowi, jeśliby na nią zasługiwał. Wszystkich traktował życzliwie. Nosił włosiennicę, poświęcał kilka godzin dziennie na modlitwę. Unikał pokut dawnych ascetów, wiedząc, że siły są mu potrzebne do wykonywania codziennych obowiązków. Rekompensował ten brak szczególnych pokut cierpliwym znoszeniem codziennych kłopotów, rzetelnym wypełnianiem obowiązków, zachowaniem przykazań Bożych i kościelnych. Nawet jako kanclerz państwa chętnie usługiwał do Mszy świętej i śpiewał w chórze kościelnym. Kiedy Henryk VIII w roku 1531 ogłosił się najwyższym zwierzchnikiem Kościoła katolickiego w Anglii, Tomasz na znak protestu zrzekł się urzędu kanclerza. Nie podpisał aktu supremacji ani też nie złożył królowi przysięgi jako głowie Kościoła w Anglii. Uznano to za zdradę stanu i ścięto Tomaszowi głowę.
Jan Fisher urodził się w 1469 r. Był studentem, a potem profesorem i kanclerzem uniwersytetu w Cambridge, wielkim humanistą. Jako biskup Rochester odznaczał się duchem pokuty oraz gorliwością w obronie wiary katolickiej. Został uwięziony, bowiem odmówił uznania zwierzchnictwa Henryka VIII nad Kościołem w Anglii. W więzieniu mianowany kardynałem przez papieża Pawła III. Ścięty z rozkazu królewskiego w 1535 r.
22 czerwca w kalendarzu
1941 – Niemcy zaatakowały ZSRR;
1983 – Jan Paweł II w Krakowie beatyfikował br. Alberta Chmielowskiego i o. Rafała Kalinowskiego;
2023 – ogłoszono dekret o heroiczności cnót portugalskiej karmelitanki s. Łucji od Jezusa i Niepokalanego Serca (Łucji dos Santos);
2024 – ingres bp. Artura Ważnego do katedry w Sosnowcu.
21 czerwca – Św. Alojzy Gonzaga
Alojzy urodził się w 1568 r. koło Mantui jako najstarszy z ośmiu synów margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Ojciec pokładał w nim duże nadzieje i planował, że zostanie rycerzem. Kiedy Alojzy miał 7 lat, przeżył, jak sam twierdził, nawrócenie. Poczuł nicość ponęt tego świata i wielką tęsknotę za Panem Bogiem. Odtąd duch modlitwy, otrzymany od matki, wzrósł w nim jeszcze silniej. Codziennie z budującą pobożnością odmawiał na klęczkach oprócz normalnych pacierzy rannych i wieczornych siedem psalmów pokutnych i oficjum do Matki Bożej. Ojciec był z tego niezadowolony. Po swoim powrocie z wyprawy wziął syna do Florencji na dwór wielkiego księcia Franciszka Medici, by tam nabył on manier dworskich. Alojzy jednak najlepiej czuł się w słynnym sanktuarium, obsługiwanym w Florencji przez serwitów, w kościele Annuntiata. Tam też przed ołtarzem Bożej Matki złożył ślub dozgonnej czystości. Jak głoszą jego żywoty, w nagrodę miał otrzymać przywilej, że nie odczuwał pokus przeciw cnocie czystości. Pogłębiał życie wewnętrzne przez odpowiednią lekturę, a modlitwę przedłużał do pięciu godzin dziennie.
Wreszcie zdecydował się na wstąpienie do zakonu jezuitów. Kiedy wyjawił swoje postanowienie ojcu, ten wpadł w gniew, ale stanowczy Alojzy nie ustąpił. Zrzekł się prawa do dziedzictwa na korzyść swego brata Rudolfa i udał się do Rzymu. W 1585 roku wstąpił do nowicjatu jezuitów w Rzymie. Jak sam wyznał, praktyki pokutne, które zastał w zakonie, były znacznie lżejsze od tych, jakie sam sobie nakładał. Cieszył się jednak bardzo, że miał okazję do ćwiczenia się w wielu innych cnotach, do jakich mu zakon dawał okazję. Jesienią 1585 r. Alojzy uczestniczył w publicznej dyspucie filozoficznej w słynnym Kolegium Rzymskim, gdzie olśnił wszystkich subtelnością i siłą argumentacji. Zaraz potem otrzymał święcenia niższe i został skierowany przez przełożonych na studia teologiczne. Kiedy Rzym nawiedziła epidemia dżumy, Alojzy prosił przełożonych, by zezwolili mu posługiwać zarażonym. Wyczerpany studiami i umartwieniami organizm kleryka uległ zarazie. Alojzy zmarł jako kleryk, bez święceń kapłańskich, 21 czerwca 1591 r. w wieku zaledwie 23 lat.
21 czerwca w kalendarzu
1945 – w Moskwie zakończył się pokazowy proces przywódców Polskiego Państwa Podziemnego, tzw. proces szesnastu;
1963 – Paweł VI został wybrany na papieża;
2024 – zakończył się diecezjalny etap procesu beatyfikacyjnego Chiary Corbelli Petrillo.
20 czerwca – Bł. Benigna
Benigna pochodziła z Kujaw, prawdopodobnie urodziła się w rodzinie rycerskiej. Była mniszką klasztoru cysterskiego w Trzebnicy. Zginęła podczas najazdów tatarskich w 1241 (lub 1259) roku. Według starych przekazów liturgicznych poświęciła życie w obronie dziewictwa.
Jej kult był szczególnie rozwinięty na Kujawach i we Wrocławiu, gdzie do dzisiaj przechowywane są jej relikwie. Imię błogosławionej było wymieniane w dawnych Mszałach (gnieźnieńskim, wrocławskim), a także w jednej ze starych wersji litanii do Wszystkich Świętych.
20 czerwca w kalendarzu
1939 – ur. emerytowany greckokatolicki metropolita przemysko-warszawski abp Jan Martyniak;
1939 – ur. emerytowany biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej Jan Zając;
1949 – Komisja Praw Człowieka ONZ przyjęła rezolucję potępiającą tortury, niewolnictwo, przymusową pracę i inne formy zniewolenia człowieka;
1951 – ur. emerytowany biskup zielonogórsko-gorzowski Stefan Regmunt;
1994 – ostatnia audycja polskiej rozgłośni Radia Wolna Europa;
2002 – sakra biskupa seniora diecezji charkowsko-zaporoskiej na Ukrainie Mariana Buczka;
2014 – nabożeństwo pokutne Kościoła w Polsce w bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie za grzechy wykorzystywania seksualnego dzieci i młodzieży przez duchownych.
19 czerwca – Św. Romuald z Camaldoli
Romuald pochodził z Rawenny, z możnej rodziny. Urodził się ok. 952 r. Dla zadośćuczynienia za grzech ojca, który w pojedynku zabił swojego krewnego, miał według legendy wstąpić do benedyktynów, którzy mieli swoje opactwo przy kościele św. Apolinarego. Jednak życie wspólne mu nie odpowiadało, tęsknił za życiem samotnym. Po trzech latach opuścił klasztor i spragniony doskonalszego skupienia podjął życie pustelnicze. Wraz z przyjacielem Marynem udał się na pogranicze Francji i Hiszpanii i wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego w Cuxa. Do nich przyłączyli się dwaj kolejni młodzieńcy. Za zezwoleniem opata, nawiązując do pierwotnej reguły św. Benedykta, zakonnicy ci żyli w oddzielnych domkach, uprawiali ziemię i gromadzili się tylko na wspólny posiłek i pacierze. Po śmierci św. Piotra Orseolo św. Romuald wraz z towarzyszami, Gradenigo i Marynem, opuścili gościnne opactwo w Cuxa i udali się na Monte Cassino. Stąd rozeszły się ich drogi: Maryno udał się do Apuli, gdzie wkrótce poniósł śmierć męczeńską z rąk Saracenów; Gradenigo założył własny klasztor w pobliżu Monte Cassino; Romuald natomiast wrócił do Rawenny, gdzie w pobliżu opactwa benedyktyńskiego założył pustelnię. Wkrótce zaczął zakładać podobne pustelnie w całej Italii. Takich eremów-pustelni miał św. Romuald założyć kilkanaście. Uczniów i naśladowców nie brakowało. Do największej sławy doszły opactwa w Pereum koło Rawenny oraz w Camaldoli (Campo di Maldoli) w Toskanii, od którego zakon otrzymał swoją popularną nazwę „kamedułów”. Romuald zmarł w klasztorze Val di Castro, niedaleko Ankony, 19 czerwca 1027 r., mając 75 lat.
Godłem zakonu zostały dwa gołąbki pijące z jednego kielicha jako symbol połączenia życia wspólnotowego z pustelniczym, ducha anachoreckiego z monastycznym. Eremy kamedulskie składają się z szeregu domków-cel, w których pojedynczo mieszkają mnisi, zbierając się tylko razem na modlitwę. Kameduli zachowują prawie stałe milczenie i nie jedzą mięsa.
19 czerwca w kalendarzu
1652 – został założony zakon sióstr boromeuszek;
1793 – Rosja i Prusy dokonały II rozbioru Polski;
1999 – chirotonia (sakra biskupia) i ingres biskupa greckokatolickiej eparchii wrocławsko-gdańskiej (obecnie eparchii wrocławsko-koszalińskiej) Włodzimierza Juszczaka;
2021 – ingres biskupa Krzysztofa Wętkowskiego do katedry włocławskiej.
18 czerwca – Św. Elżbieta z Schönau
Urodziła się około 1129 r., zapewne w niemieckim Bonn. Pochodziła z zamożnej rodziny. Była jeszcze dzieckiem, kiedy pobożni rodzice zgodnie z ówczesnym zwyczajem oddali ją na naukę i wychowanie do klasztoru benedyktynek w Schönau nad Renem. Tam pozostała na zawsze. W roku 1147 jako 18-latka przywdziała welon zakonny, by niedługo potem złożyć śluby. Po 10 latach została wybrana na mistrzynię nowicjatu, a potem na przełożoną.
W pięć lat po wstąpieniu do klasztoru Elżbieta zapadła na ciężką chorobę, którą znosiła przez 12 lat z heroiczną cierpliwością. Kiedy cierpienia się wzmagały i nie mogła chodzić, wykorzystywała czas na modlitwę. Obdarzona darem kontemplacji, doznawała daru objawień Pana Jezusa, Matki Bożej i świętych Pańskich. Obdarzył ją także Pan Bóg darem proroczym. Jej wizje miały wpływ na mariologię i religijność średniowiecza. Święta zostawiła po sobie bogatą korespondencję. Naglona nadprzyrodzonymi wizjami, pisała do biskupów w sprawie reformy Kościoła. Jej listy zebrał starannie i opublikował jej brat, Ekbert. Kiedy umierała 18 czerwca 1164 r., miała 35 lat.
18 czerwca w kalendarzu
1967 – papież Paweł VI ogłosił dokument „Sacrum diaconatus ordinem”, wprowadzający diakonat stały.
17 czerwca – Św. Albert Chmielowski
Adam Hilary Chmielowski urodził 17 czerwca 1845 r. Gimnazjum ukończył w Warszawie, a studia podjął w Instytucie Rolniczo-Leśnym w Puławach. Jednak w wieku 17 lat zrezygnował z nauki, aby wziąć udział w powstaniu styczniowym. Ciężko ranny w bitwie, stracił nogę. Wobec groźby zesłania na Sybir zorganizowano mu wyjazd za granicę. Podjął studia malarskie w Paryżu i Monachium. Po ogłoszeniu amnestii w 1865 r. powrócił do kraju.
W 1880 r. nastąpił duchowy zwrot w jego życiu. Został tercjarzem franciszkańskim, a cztery lata później przeniósł się do Krakowa i zaczął zajmować się nędzarzami i bezdomnymi. Z myślą o najuboższych brat Chmielowski założył zgromadzenie braci i sióstr. Zmarł w przytułku, który założył dla mężczyzn, 25 grudnia 1916 r. w Krakowie. Jan Paweł II beatyfikował go w 1983 r. a kanonizował w 1989.
17 czerwca w kalendarzu
1793 – w Grodnie rozpoczął się ostatni Sejm Rzeczypospolitej Obojga Narodów;
1999 – zakończyła się VII pielgrzymka Jana Pawła II do ojczyzny, podczas której papież odwiedził Jasną Górę, Gliwice i Kraków.
16 czerwca – Święty Benon
Benon pochodził z arystokratycznej rodziny saskiej. Urodził się około roku 1010. Pobierał nauki u benedyktynów w Hildesheim, a potem w szkole katedralnej. Zaraz po ukończeniu studiów wstąpił do benedyktynów. Wyświęcony na kapłana, zdobył sobie wielki szacunek u mnichów, którzy niebawem wybrali go na swojego opata. Potem został biskupem Miśni w południowo-wschodnich Niemczech.
Czas posługi pasterskiej Benona to trudny okres. Wybuchła wówczas otwarta wojna między cesarzem a papieżem św. Grzegorzem VII. Benon opowiedział się po stronie papieża i jego reform. Cesarz najechał na jego diecezję i ograbił jej dobra biskupie. Benon musiał uciekać. Dopiero kiedy papież obłożył cesarza klątwą i cesarz był zmuszony udać się do Canossy, Benon mógł powrócić na swoją stolicę. W roku 1085 papież Grzegorz VII zmarł. Benon przekonany, że antypapież Klemens III jest jego prawowitym następcą, udał się do Włoch, by mu złożyć homagium. Kiedy jednak dowiedział się, że prawowitym namiestnikiem Chrystusa jest bł. Urban II, opowiedział się za nim. W swojej diecezji przywrócił karność kościelną i uzdrowił administrację. Mimo podeszłego wieku, do ostatniej chwili posługiwał w swojej diecezji słowem i listami pasterskimi. Zmarł prawdopodobnie 16 czerwca ok. 1106 roku, mając ponad 90 lat.
16 czerwca w kalendarzu
1921 – Stolica Apostolska wydała kapłanom zakaz wszelkiej agitacji politycznej i angażowania władzy duchownej dla celów politycznych;
2012 – sakra biskupa zielonogórsko-gorzowskiego Tadeusza Lityńskiego.
15 czerwca – Bł. Jolenta
Błogosławiona Jolanta (Jolenta) żyła w latach 1235-1303. Była córką węgierskiego króla Beli IV. Przybyła do Krakowa na dwór swej siostry Kingi jako kilkuletnia dziewczynka i tam się wychowywała. Poślubiła księcia kaliskiego Bolesława Pobożnego. Jako wzorowa żona i matka osobiście wychowywała dzieci i wywierała wielki wpływ na otoczenie. Wraz z mężem fundowała i uposażała liczne klasztory franciszkańskie, opiekowała się biednymi i chorymi. Po śmierci wstąpiła razem z Kingą do klasztoru klarysek w Starym Sączu, a później przeniosła się do klasztoru w Gnieźnie.
15 czerwca w kalendarzu
1994 – Stolica Apostolska i Izrael nawiązali po 45 latach stosunki dyplomatyczne;
1999 – Msza bez papieża Jana Pawła II na krakowskich Błoniach podczas jego VII pielgrzymki do ojczyzny;
2012 – ingres bp. Andrzeja Jeża do katedry w Tarnowie.
14 czerwca – Bł. Michał Kozal
Michał Kozal urodził się rodzinie chłopskiej w Nowym Folwarku koło Krotoszyna w roku 1893. Był kapłanem archidiecezji gnieźnieńskiej. Odznaczał się gorliwością w prowadzeniu katechizacji, wiele godzin spędzał w konfesjonale, z radością głosił Słowo Boże, dużo się modlił. Był wyrozumiały, uczynny i miłosierny wobec wiernych. Jako ojciec duchowny seminarium, a potem rektor był uważany za świątobliwą osobę.
W roku 1939 został biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej. W listopadzie tego roku aresztowała go policja niemiecka i po wielu etapach osadzono go w obozie koncentracyjnym w Dachau, gdzie tak jak inni kapłani pracował ponad siły. Ze względu na swoją niezłomną postawę, rozmodlenie i gorliwość doznawał szczególnych upokorzeń i prześladowań. Wówczas cieszył się, że „stał się godnym cierpieć zelżywości dla imienia Jezusowego”. Chociaż sam był głodny i nieraz opuszczały go siły, dzielił się swoimi racjami żywnościowymi ze słabszymi od siebie, potrafił oddać ostatni kęs chleba klerykom. Odważnie niósł posługę duchową chorym i umierającym, zwłaszcza kapłanom. W styczniu 1943 roku ciężko zachorował na tyfus i 26 stycznia został zabity śmiercionośnym zastrzykiem. W 1988 papież Jan Paweł II zaliczył go do błogosławionych męczenników.
14 czerwca w kalendarzu
1922 – Sobór Prawosławny w Polsce uchwalił autokefalię Kościoła prawosławnego w Polsce;
1940 – pierwszy transport więźniów z Tarnowa i Krakowa przybył do obozu koncentracyjnego Auschwitz;
1962 – ur. biskup zielonogórsko-gorzowski Tadeusz Lityński;
1966 – Stolica Apostolska zniosła indeks ksiąg zakazanych;
2015 – sakra biskupa pomocniczego archidiecezji warszawskiej Michała Janochy.
13 czerwca – Wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny
O Sercu Maryi jako pierwszy pisze św. Łukasz (Łk 2, 19. 51). Pierwsze ślady kultu Serca Maryi napotykamy już w XII w. Na wielką skalę kult Serca Maryi rozwinął św. Jan Eudes (1601-1680). Najbardziej jednak do rozpowszechnienia czci Serca Maryi przyczynił się ks. Geretes, proboszcz kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu. W objawieniu „cudownego medalika Matki Bożej Niepokalanej”, jakie otrzymała w roku 1830 św. Katarzyna Laboure, są umieszczone dwa Serca: Jezusa i Maryi. W wieku XIX rozpowszechniło się nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi dla podkreślenia przywileju Jej Niepokalanego Poczęcia i wszystkich skutków, jakie ten przywilej na Maryję sprowadził.
To nabożeństwo w ostatnich dziesiątkach lat stało się powszechne. Początek temu nabożeństwu dało ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi przez papieża Piusa IX w roku 1854, jak też objawienia Matki Bożej w Lourdes (1858). Najbardziej jednak przyczyniły się do tego głośne objawienia Matki Bożej w Fatimie w roku 1917. Episkopat Polski wyprosił u Stolicy Apostolskiej przywilej odprawiania w każdą pierwszą sobotę miesiąca (za wyjątkiem sobót uprzywilejowanych liturgicznie) Mszy świętej o Niepokalanym Sercu Maryi. 13 października 1942 roku, w 15. rocznicę zakończenia objawień fatimskich, papież Pius XII drogą radiową ogłosił całemu światu, że poświęcił rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi. Polecił także, aby uczyniły to poszczególne kraje w swoim zakresie.
13 czerwca w kalendarzu
1231 – zm. św. Antoni z Padwy;
1997 – w Polsce powstała Rada Wspólna Katolików i Muzułmanów;
1999 – Jan Paweł II w Warszawie beatyfikował Edmunda Bojanowskiego, Reginę Protmann i 108 męczenników II wojny światowej;
2012 – zm. służebnica Boża Chiara Corbella Petrillo.
12 czerwca – Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa
Uroczystość Najświętszego Serca Jezusa obchodzi Kościół katolicki w piątek po oktawie Bożego Ciała. Uroczystość ta wyraża prawdę, że Bóg jest miłością. Kult Serca Jezusa, znany już od średniowiecza, rozpowszechnił się w Kościele i został oficjalnie uznany pod wpływem objawień, jakie miała XVII-wieczna mistyczka św. Małgorzata Maria Alacoque. Wymowa uroczystości odwołuje się do powszechnie czytelnej symboliki serca wyrażającej miłość. Wszystkie teksty liturgiczne tej uroczystości zwracają uwagę przede wszystkim na Bożą miłość, której Serce Jezusa jest najpełniejszym symbolem.
Wśród najpopularniejszych form kultu Serca Jezusa oprócz samej uroczystości jest odprawiane przez cały czerwiec nabożeństwo do Serca Jezusa, litania do Serca Jezusowego, a także akt zawierzenia Sercu Jezusa. Również liczne zakony i bractwa poświęcone są Sercu Jezusa.
12 czerwca w kalendarzu
1954 – kanonizacja Dominika Savio;
1995 – rozpoczął się proces beatyfikacyjny ks. prof. Wincentego Granata;
2004 – konsekracja bazyliki Matki Bożej Licheńskiej w Licheniu Starym.
11 czerwca – Św. Barnaba
Barnaba urodził się na Cyprze w żydowskiej rodzinie. Jego właściwe imię brzmiało Józef, ale Apostołowie dali mu przydomek Barnaba. Był krewnym św. Marka Ewangelisty, dlatego św. Paweł nazywa go kuzynem Ewangelisty. Wraz ze św. Pawłem Barnaba udał się do Antiochii, gdzie pozyskali wielką liczbę wiernych dla Chrystusa. Barnaba i Paweł swoje nauczanie kierowali najpierw do Żydów, a kiedy ci ich odrzucili – poszli do pogan. Był człowiekiem dobrym, pełnym Ducha Świętego i wiary. Św. Barnaba zabrał ze sobą św. Marka i jako towarzysz św. Pawła udał się z nimi w pierwszą podróż misyjną na Cypr, a stamtąd do Azji Mniejszej. Barnaba zamierzał wraz ze Pawłem udać się w drugą podróż misyjną, jednak po konflikcie Barnaba udał się z Markiem na Cypr, gdzie kontynuowali swoją pracę apostolską. Według podania miał on pozostać na Cyprze jako pierwszy biskup i pasterz tej wyspy. Około 60 r. na Cyprze, w mieście Salaminie, poniósł wedle tego przekazu śmierć męczeńską przez ukamienowanie. Jak mówi podanie, za cesarza Zenona w roku 488 odnaleziono relikwie św. Barnaby.
Kult św. Barnaby był już w czasach apostolskich tak wielki, że tylko jemu jednemu z uczniów Dzieje Apostolskie nadają zaszczytny tytuł Apostoła. W wieku XVI powstał zakon Regularnych Kleryków św. Pawła, założony przez św. Antoniego Marię Zaccaria, od macierzystego kościoła św. Barnaby nazywany popularnie barnabitami.
11 czerwca w kalendarzu
2016 – sakra obecnego biskupa diecezji bydgoskiej Krzysztofa Włodarczyka;
2021 – polscy biskupi ponowili po stu latach Akt Poświęcenia Polski Najświętszemu Sercu Pana Jezusa;
2022 – beatyfikacja 10 sióstr elżbietanek zamordowanych w 1945 r. przez żołnierzy sowieckich.
10 czerwca – Bł. Bogumił Piotr
Bogumił żył w XII w. Urodził się we wsi Koźmin. W roku 1167 został mianowany arcybiskupem gnieźnieńskim. Związany był z misją wśród Prusów. W roku 1170 zrezygnował z arcybiskupstwa i osiadł jako pustelnik w rozlewiskach Warty i Neru pod Dobrowem. Zasłynął darem modlitwy i nauczania ubogiej ludności. Zmarł 10 czerwca 1182 r., został pochowany w Dobrowie.
Kult Bogumiła występuje już w średniowieczu. W 1925 r. został on ogłoszony przez Stolicę Apostolską błogosławionym.
10 czerwca w kalendarzu
1675 – ostatnie objawienie Serca Jezusowego św. Małgorzacie Marii Alacoque;
1690 – beatyfikacja św. Kingi;
1987 – beatyfikacja bł. Karoliny Kózkówny;
1997 – kanonizacja św. Jana z Dukli;
2003 – inauguracja TV Trwam;
2017 – święcenia biskupie obecnego metropolity gdańskiego abp. Tadeusza Wojdy;
2024 – biskup pomocniczy archidiecezji łódzkiej Marek Marczak został sekretarzem generalnym Konferencji Episkopatu Polski.
9 czerwca – Święty Efrem
Efrem urodził się w Nisibi (Mezopotamia) około roku 306. Został diakonem i założył szkołę teologiczną, w której nauczał. Po zajęciu Nisibi przez Persów przeniósł się z uczniami do Edessy.
Był wybitnym egzegetą i kaznodzieją. Została po nim bardzo bogata spuścizna literacka: dzieła egzegetyczne i apologetyczne, homilie, a przede wszystkim hymny. W wielu tekstach Efrem wyrażał przywiązanie i cześć do Matki Bożej. Nazywa się go często „harfą Ducha Świętego”. Z utworów pełnych żarliwości i poetyckiego natchnienia wyłania się osobowość wrażliwa, ciepła, o urzekającej pobożności. Był największym poetą syryjskim, jednym z największych poetów chrześcijańskich. W trosce o zbawienie własnej duszy raz po raz udawał się na pustkowie, gdzie oddawał się modlitwie i uczynkom pokutnym.
9 czerwca w kalendarzu
1815 – zakończył się Kongres Wiedeński;
1997 – kanonizacja Jana z Dukli;
2003 – ingres biskupa ełckiego Jerzego Mazura;
2019 – sakra obecnego biskupa płockiego Szymona Stułkowskiego.
8 czerwca – Św. Jadwiga, królowa
Święta Jadwiga Andegaweńska (1374-1399) była władczynią Polski. W wieku 10 lat została koronowana na królową, a w wieku 12 lat wyszła za mąż za księcia litewskiego Władysława Jagiełłę, pieczętując tym samym unię polsko-litewską i przyczyniając się do chrystianizacji Litwy.
Była od dziecka przygotowywana do rządzenia, została wszechstronnie wykształcona. Skupiła na swoim dworze elitę intelektualną i duchową Polski. Hojnie wspierała kościoły i klasztory, dbała o ubogich. Zleciła pierwsze w naszej historii tłumaczenie Księgi Psalmów na język polski i odnowiła Akademię Krakowską. Była roztropną i bogobojną władczynią. Zmarła w wieku 25 lat na skutek komplikacji poporodowych. Kiedy w XX w. otwarto jej grób, badania wykazały, że była kobietą silnej budowy i bardzo wysoką (177–180 cm).
8 czerwca w kalendarzu
1533 – konsekracja Kaplicy Zygmuntowskiej w katedrze wawelskiej;
1987 – Jan Paweł II rozpoczął trzecią pielgrzymkę do Polski;
2014 – ingres biskupa seniora Jacka Jezierskiego do katedry w Elblągu.
7 czerwca – Święty Robert z Newminster
Robert urodził się w końcu XI wieku lub na początku wieku XII w Crave (dziś Gargrave) w hrabstwie York (Anglia). Pochodził z rodziny niezamożnej, ale udało mu się skończyć studia w Paryżu. Po przyjęciu święceń kapłańskich pracował początkowo w Crave, potem wstąpił do benedyktynów, a następnie w 1135 r. przeszedł do cystersów w opactwie w Fountains. W trzy lata później założył nowe opactwo w Newminster w Nortumbrii, z którego powstało kilkanaście innych, m.in. w Pipewell, Roche i Sawley.
Jako opat Robert był człowiekiem pokuty i wielkiej modlitwy. Odmawiał codziennie cały psałterz – 150 psalmów. Zmarł 7 czerwca 1159 r. Miał szczególną moc nad złymi duchami. Wyleczył wielu opętanych. Cystersi czcili go przez wieki, ale nie postarali się o formalną aprobatę kultu. Do Martyrologium Rzymskiego wpisał go Baroniusz.
7 czerwca w kalendarzu
2002 – ingres bp. Zbigniewa Kiernikowskiego (obecnie legnickiego biskupa seniora) do katedry siedleckiej;
2014 – ingres prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka do katedry w Gnieźnie.
6 czerwca – Bł. Maria Karłowska
Maria Karłowska urodziła się w 1865 r. we Słupówce w Wielkopolsce jako jedenaste dziecko rodziny ziemiańskiej. Wychowywała się w atmosferze głębokiej pobożności, karności i szczerego patriotyzmu. Dzieciństwo i młodość spędziła w Poznaniu, gdzie mając 17 lat na ręce swego spowiednika złożyła ślub dozgonnej czystości. Po śmierci obojga rodziców w 1882 r. Maria odbyła kurs kroju i szycia w Berlinie i podjęła pracę w prowadzonej przez swą siostrę pracowni haftu i szycia jako instruktorka zatrudnionych tam dziewcząt. Oddawała się też z zapałem działalności dobroczynnej wśród chorych, ubogich i potrzebujących, wśród wielodzietnych rodzin i rozbitych małżeństw w najnędzniejszych dzielnicach miasta.
Od 1892 r. poświęciła się opiece nad dziewczętami słabymi i zagubionymi moralnie, a przede wszystkim – nad prostytutkami. Miejscem ewangelizacji były dla niej bramy kamienic, cmentarz, ulica, dom publiczny, więzienie, oddział w szpitalu miejskim przeznaczony dla kobiet z chorobami wenerycznymi. Dzięki Bożej pomocy udało się jej otworzyć 9 ośrodków wychowawczych, wyposażonych w różnorodne warsztaty pracy, w których wychowanki miały możliwość rehabilitacji społecznej i religijnej. W roku 1894 Maria Karłowska założyła Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej. Zmarła w opinii świętości 24 marca 1935 r. w Pniewitem na Pomorzu.
6 czerwca w kalendarzu
1990 – w Polsce zlikwidowano cenzurę;
2010 – beatyfikacja ks. Jerzego Popiełuszki;
2017 – odnowienie Aktu Poświęcenia Kościoła w Polsce Niepokalanemu Sercu Maryi w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na zakopiańskich Krzeptówkach;
2025 – ingres bp. Arkadiusza Okroja do katedry w Toruniu.
5 czerwca – Św. Bonifacy
Urodził się około 673 r. w Dewonshire, w Anglii (Wessex). Na chrzcie otrzymał imię Winfryd. Wstąpił do benedyktynów w opactwie Exeter i przyjął imię Bonifacy. Kilkakrotnie udawał się na misje. Nawracał pogan we Fryzji, na terenach dzisiejszych Niemiec i w Holandii. Pracował razem ze św. Willibrordem. Ich współpraca przynosiła wielkie owoce.
Grzegorz II udzielił Bonifacemu święceń biskupich i dał mu wszystkie pełnomocnictwa potrzebne do akcji misyjnej. Z kolei papież św. Grzegorz III wezwał Bonifacego do Rzymu i nałożył mu uroczyście paliusz metropolity-arcybiskupa z władzą mianowania i konsekrowania biskupów na terytorium Niemiec na wschód od Renu. Ponadto papież mianował Bonifacego swoim legatem na Frankonię i Niemcy. Bonifacy ustanowił biskupstwa w Passawie, Freisingu, Ratyzbonie i w Eichstatt. W Salzburgu mianował biskupem mnicha benedyktyńskiego, Jana. Posuwając się w głąb Niemiec, założył nadto biskupstwa w Fuldzie, które uznał za centrum i ośrodek swojej działalności misyjnej. Jako legat papieski przeprowadził tez reformy w Kościele we Francji. Mając 80 lat, po raz trzeci udał się na misje do Fryzji. Kiedy jednak zapuścił się do miasta Dokkum, został napadnięty przez pogan i wraz z 52 towarzyszami 5 czerwca 754 roku zamordowany. Jego ciało spoczywa w Fuldzie. Jest patronem Niemiec.
5 czerwca w kalendarzu
2016 – kanonizacja założyciela marianów o. Stanisława Papczyńskiego;
2024 – zakończył się etap diecezjalny procesu beatyfikacyjnego sługi Bożej Stefanii Łąckiej.
4 czerwca – Boże Ciało – uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa
To jedno z głównych świąt obchodzonych w Kościele katolickim. Choć świadomość niezwykłego cudu przemiany konsekrowanego chleba i wina w rzeczywiste Ciało i Krew Chrystusa towarzyszyła wiernym od początku chrześcijaństwa, jednak trzeba było czekać aż dziesięć stuleci zanim zewnętrzne przejawy tego kultu powstały i zadomowiły się w Kościele.
Data Bożego Ciała nie jest stała, dlatego święto to rokrocznie może wypadać w różnych terminach. Zawsze jednak jest to czwartek po święcie Trójcy Świętej.
Geneza
W pierwszym tysiącleciu chrześcijaństwa Eucharystia była spożywana w trakcie Mszy świętej, nie istniał natomiast odrębny kult Eucharystii. Eucharystii nie przechowywano, poza tą przeznaczoną do zaniesienia chorym, nie oddawano jej też czci poza zgromadzeniem eucharystycznym.
Geneza święta Bożego Ciała sięga XIII wieku i była formą odpowiedzi Kościoła na pojawiające się wówczas nurty w teologii, które podkreślały symboliczną, a nie realną obecność Jezusa w Eucharystii (Berengariusz z Tours).
4 czerwca w kalendarzu
1979 – Jan Paweł II dokonał na Jasnej Górze aktu zawierzenia Polski i świata Jasnogórskiej Matce Kościoła;
1989 – pierwsze po II wojnie światowej częściowo wolne wybory do Sejmu i całkowicie wolne do Senatu.
3 czerwca – Św. Karol Lwanga i towarzysze
Do Ugandy chrześcijaństwo dotarło pod koniec XIX w. i początkowo misjonarze spotkali się z przychylnością mieszkańców. Kiedy wstąpił na tron król Mwanga, rozpoczęło się krwawe prześladowanie chrześcijan. Wkrótce ofiarą nienawiści padli także neofici katoliccy – wśród nich dworzanie króla. Wśród męczenników było dwóch chłopców liczących zaledwie 12 lat. Przez wiele dni na uwięzionych wywierano presje i naciski. W uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego – 3 czerwca 1886 roku w Namugongo zapłonął stos i zawiniętych w trzcinowe maty chrześcijan kolejno wrzucano w płomienie. 6 czerwca 1920 roku beatyfikował ich Benedykt XV. Po ustaniu prześladowania w roku 1890 w Ugandzie było już 2197 katolików i ok. 10 tys. katechumenów, którzy przygotowywali się na przyjęcie chrztu świętego. W roku 1906 liczba ich wzrosła do ok. 100 tys. katolików i ok. 150 tys. katechumenów.
Karol Lwanga został wyróżniony nie tylko dlatego, że z uśmiechem poniósł śmierć, ale zachęcał innych do wytrwania. Był wodzem plemienia Nagweya i przełożonym królewskich paziów. Miał 25 lat. Ciało jego palono wolno na ogniu, zaczynając od stóp. Balikudembe, Józef Mukasa, był pierwszym ministrem króla. Dla Chrystusa zdołał pozyskać 150 pogan. Banabakintu był naczelnikiem kilku wiosek. Zginął, kiedy miał lat 35. Kaggwa Andrzej, lat 30, był kapelmistrzem królewskim. Został ścięty, potem porąbany w kawałki. Szczególne męki zastosowano wobec Macieja Kalemby, który był sędzią i namiestnikiem okręgu, lat 50. Obcięto mu ręce i nogi, wycinano mu żywcem kawałki ciała, palono go, a potem wrzucono w sitowie w nadziei, że po tylu mękach się załamie. Tam od ran skonał. Pozyskał dla Chrystusa ok. 200 współziomków. Mwaggali Noe był garncarzem i garbarzem. 31 maja 1886 roku powieszono go, przebito włócznią, a jego wnętrzności dano na pożarcie wygłodniałym psom. Zginęło tego dnia (3 czerwca 1886 roku) na tym samym miejscu 13 męczenników.
3 czerwca w kalendarzu
1963 – zmarł św. Jan XXIII;
2007 – kanonizacja Szymona z Lipnicy.
2 czerwca – Bł. Sadok i towarzysze, męczennicy sandomierscy
Według tradycji Sadok otrzymał habit z rąk św. Dominika i podczas kapituły generalnej w Bolonii został przez niego wysłany na Węgry. Przebywał tam wiele lat, a następnie wyjechał do klasztoru w Sandomierzu, gdzie był przeorem. W 1260 roku on i cała wspólnota, licząca 48 braci, zostali zamordowani przez Tatarów. W przeddzień swojego męczeństwa mieli o nim wyczytać w Martyrologium Rzymskim, umierając zaś śpiewali antyfonę „Salve Regina”.
2 czerwca w kalendarzu
1974 – powstał Papieski Wydział Teologiczny w Poznaniu (obecnie Wydział Teologiczny UAM w Poznaniu);
1979 – rozpoczęła się I pielgrzymka Jana Pawła II do Polski; Msza na placu Zwycięstwa w Warszawie;
2001 – dominikanie po 137 latach powrócili do Sandomierza;
2002 – rekonsekracja cerkwi neounickiej w Kostomłotach.
1 czerwca – Św. Justyn
Justyn, filozof i męczennik, urodził się w początkach II wieku w Nablus w Samarii, w rodzinie pogańskiej. Po nawróceniu się na chrześcijaństwo napisał wiele dzieł w obronie wiary. Zachowały się dwie Apologie i Dialog z Tryfonem. W Rzymie odbywał publiczne dysputy. Poniósł śmierć męczeńską z towarzyszami około roku 165 za cesarza Marka Aureliusza.
1 czerwca w kalendarzu
1946 – ukazał się pierwszy numer miesięcznika „Znak”;
2020 – sakra biskupa pomocniczego diecezji siedleckiej Grzegorza Suchodolskiego.