KALENDARIUM I PATRON DNIA - Parafia p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zwoleniu

16 sierpnia – Święty Stefan Węgierski

Stefan był synem księcia węgierskiego Gejzy i Adelajdy, córki księcia polskiego Mieszka I. Urodził się w ówczesnej stolicy Węgier, Ostrzychomiu (Esztergom) ok. 969 r. Według legendy chrztu udzielił mu św. Wojciech, biskup czeskiej Pragi, czczony jako patron Polski. Biskup Wojciech udzielił natomiast na pewno młodemu księciu sakramentu bierzmowania. W 995 roku Stefan poślubił bł. Gizelę, siostrę cesarza św. Henryka II, cesarza Niemiec. Po śmierci ojca w 997 r. i pokonaniu wielmożów objął rządy.

Jego największą zasługą jest zjednoczenie i umocnienie państwa po okresie rozbicia dzielnicowego. Rządził państwem węgierskim 41 lat. Stworzył organizację kościelną i gorliwie szerzył chrześcijaństwo. W nagrodę otrzymał od papieża Sylwestra II koronę i zaszczytny tytuł „króla apostolskiego”. Zostawił po sobie pamięć doskonałego, mądrego prawodawcy. Wyróżniał się nabożeństwem do Matki Bożej, którą zwykł nazywać „Wielką Panią Węgrów”. Wielkim ciosem dla Stefana była śmierć jedynego jego syna, św. Emeryka (Imredy) w 1031 r., który w planach Stefana miał być następcą tronu. Stefan zmarł w Ostrzychomiu 15 sierpnia 1038 roku.

16 sierpnia w kalendarzu

1569 – założono Wyższe Seminarium Duchowne we Włocławku;

1945 – Polska podpisała układ z ZSRR ostatecznie regulujący kształt granicy wschodniej;

1980 – w Gdańsku powstał Międzyzakładowy Komitet Strajkowy;

2005 – zmarł brat Roger, założyciel wspólnoty z Taizé;

2014 – święcenia biskupie na Jasnej Górze biskupa pomocniczego diecezji kaliskiej Łukasza Buzuna.

15 sierpnia – Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Uroczystość upamiętnia prawdę wiary, że Maryja, Matka Jezusa Chrystusa, po zakończeniu ziemskiego życia została wzięta z ciałem i duszą do nieba. Wydarzenie to rozumiane jest jako Jej bezpośrednie uczestnictwo w Zmartwychwstaniu Chrystusa. Nowy Testament nie wspomina o ostatnich dniach życia Maryi, Jej śmierci ani wniebowzięciu. Jednak brak grobu i relikwii Matki Bożej od początku skłaniał chrześcijan do przekonania, że Jej ciało nie pozostało na ziemi, lecz zostało przemienione na wzór ciała zmartwychwstałego Jezusa i zabrane do nieba. Wniebowzięcie Maryi potwierdza misję, którą Bóg powierzył Jej w dziele zbawienia.

Święto, jako Zaśnięcie Bogurodzicy, pojawiło się w Kościele wschodnim w 431 r. Kościół łaciński wprowadził obchody Wniebowzięcia (Assumptio) w VII wieku. Wielu świętych, m.in. Grzegorz z Tours, Albert Wielki, Tomasz z Akwinu i Bonawentura, rozważało prawdę o wzięciu Maryi do nieba z duszą i ciałem. Jednym z dowodów tej wiary jest fakt, że Kościół nigdy nie poszukiwał relikwii ciała Maryi ani nie wystawiał ich do publicznej czci. Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus z 1 listopada 1950 r. stwierdził: „Powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Boga: że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej” (Breviarium fidei VI, 105).

Dogmat nie przesądza, czy Maryja zmarła, czy też została wzięta do nieba bez umierania. W Kościołach wschodnich tradycja mówi o „zaśnięciu” Maryi. Jan Paweł II w katechezie z 26 czerwca 1997 r. wyraził przekonanie, że Matka Boża doświadczyła naturalnej śmierci, podobnie jak Jej Syn.

Wniebowzięcie NMP jest dniem wolnym od pracy w wielu krajach, m.in. w Austrii, Belgii, Niemczech, Francji, Włoszech, Hiszpanii, Polsce, na Litwie i w Słowenii. W Polsce, a także w krajach na obszarze dawnej Rzeczypospolitej oraz innych krajach Europy środkowo-wschodniej, oprócz wymiaru teologicznego ma ono charakter dziękczynienia za zbiory. Zwyczaj święcenia ziół i zbóż w trakcie liturgii symbolizuje wdzięczność za Bożą opiekę oraz prośbę o błogosławieństwo dla pracy rolników.

Tego samego dnia obchodzone jest Święto Wojska Polskiego, ustanowione na pamiątkę zwycięskiej Bitwy Warszawskiej z 1920 r.

15 sierpnia w kalendarzu

1038 – zm. św. Stefan, król Węgier;

1257 – zm. św. Jacek Odrowąż;

1534 – św. Ignacy Loyola założył Towarzystwo Jezusowe;

1568 – zm. św. Stanisław Kostka;

1920 – Bitwa Warszawska – przełomowy moment wojny polsko-bolszewickiej;

1945 – prymas Polski August Hlond wydał rozporządzenie o powołaniu administracji kościelnej na Ziemiach Zachodnich i Północnych;

1945 – ur. emerytowany biskup pomocniczy archidiecezji lubelskiej Mieczysław Cisło;

1954 – Radio Watykańskie przeprowadziło pierwszą transmisję modlitwy „Anioł Pański”.

14 sierpnia – Św. Maksymilian Maria Kolbe

Rajmund Kolbe urodził się w 1894 r. w Zduńskiej Woli koło Łodzi, w ubogiej, bardzo pobożnej rodzinie. Gdy miał 12 lat, ukazała mu się Maryja trzymająca w ręku dwie korony: białą, symbolizującą czystość, i czerwoną – męczeństwo. W 1910 r. Rajmund rozpoczął nowicjat u franciszkanów przyjmując imię Maksymilian. Śluby wieczyste złożył w 1914 r. i wtedy przyjął również imię Maria. Był wybitnie zdolny. Studiował w Krakowie i w Rzymie, uzyskał doktoraty z filozofii i teologii. Interesował się też matematyką. W 1917 r. w Rzymie założył Rycerstwo Niepokalanej – stowarzyszenie apostolstwa na rzecz nawrócenia przeciwników Kościoła. Po powrocie do Polski w 1919 r. zaczął rozwijać stowarzyszenie i wydawać miesięcznik „Rycerz Niepokalanej”. Pismo rozwijało się bardzo dynamicznie – jego nakład w 1939 r. liczył 750 tys. egzemplarzy. W 1927 r. o. Kolbe otrzymał od księcia Druckiego-Lubeckiego 5 morgów pola koło Warszawy. Tam powstał Niepokalanów, który stał się największym klasztorem katolickim na świecie – we wrześniu 1939 r. było tam ok. 700 zakonników i kandydatów. W latach 1931- 1935 Maksymilian prowadził misje w Japonii, po czym powrócił, by kierować Niepokalanowem.

W czasie okupacji o. Kolbe zorganizował w Niepokalanowie ośrodek pomocy dla okolicznej ludności. Aresztowny został w lutym 1941 r. W maju trafił do obozu w Auschwitz. Otrzymał numer 16670. Pod koniec lipca z bloku, w którym przebywał, uciekł jeden z więźniów. W ramach represji podczas specjalnego apelu wybrano 10 ofiar, które miały zginąć śmiercią głodową. Wśród nich znalazł się Franciszek Gajowniczek, mąż i ojciec. O. Kolbe wystąpił z szeregu prosząc, by mógł za niego ponieść śmierć. W bunkrze głodowym podnosił na duchu swoich towarzyszy. Zmarł 14 sierpnia dobity zastrzykiem fenolu. Został beatyfikowany jako wyznawca w 1971 r. przez Pawła VI, a kanonizowany jako męczennik przez Jana Pawła II 10 października 1982 r.

14 sierpnia w kalendarzu

1018 – książę Bolesław Chrobry wkroczył do Kijowa;

1385 – podpisanie w Krewie aktu unii między Polską a Wielkim Księstwem Litewskim;

1409 – król Władysław Jagiełło otrzymał wypowiedzenie wojny od zakonu krzyżackiego;

1890 – zm. bł. Michael McGivney;

1941 – w Auschwitz zginął św. Maksymilian Maria Kolbe;

1980 – początek strajku w Stoczni Gdańskiej;

1998 – w Warszawie odsłonięto Pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej;

2004 – papież Jan Paweł II rozpoczął swoją ostatnią podróż apostolską – do Lourdes we Francji.

13 sierpnia – Święci męczennicy Poncjan i Hipolit

Poncjan pochodził z rzymskiego rodu Calpurnia. Biskupem Rzymu został w 230 r. Jego pontyfikat przypadł na czas schizmy związanej z wyborem antypapieża Hipolita. Papież Poncjan wprowadził do liturgii: „Confiteor” („Spowiadam się…”, „Dominus vobiscum” („Pan z wami”) oraz śpiew psalmów. Synod rzymski pod przewodnictwem Poncjana potwierdził ekskomunikę filozofa i teologa greckiego Orygenesa, ogłoszoną przez synody aleksandryjskie w 230 i 232.

Gdy w 234 r. cesarz rzymski rozpoczął prześladowanie chrześcijan, zesłał papieża Poncjana i antypapieża Hipolita wraz z innymi duchownymi do kamieniołomów na Sardynię. Poncjan abdykował jako pierwszy – prawdopodobnie po to, aby umożliwić wybór swojego następcy, 28 września 235 r., co jest pierwszą dokładnie zapisaną datą w historii papiestwa w „Katalogu” Liberiusza z IV w. Pogodzony z Hipolitem, Poncjan zmarł na wygnaniu w październiku 235 r. Jak podaje „Martyrologium Rzymskie”, Hipolita z kolei po różnych torturach przywiązano za nogi do szyi dzikich koni, które wlokły go po ostach i cierniach, dopóki poszarpany na całym ciele nie wyzionął ducha. Ciała Poncjana i Hipolita zostały sprowadzone do Rzymu i pochowane przez papieża Fabiana. Poncjana pogrzebano w nowych biskupich katakumbach Kaliksta. W 1909 r. w katakumbach św. Kaliksta, w „krypcie papieży”, znaleziono grób św. Poncjana z napisem: „Poncjan, biskup, męczennik”.

13 sierpnia w kalendarzu

1521 – hiszpańscy konkwistadorzy zajęli stolicę państwa Azteków, Tenochtitlan;

1896 – misjonarze werbiści przybyli na Papuę Nową Gwineę, co jest uznawane za początek Kościoła katolickiego w tym kraju;

1930 – diecezja wrocławska została podniesiona do rango archidiecezji;

2022 – sakra biskupa pomocniczego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Adriana Puta.

12 sierpnia – Św. Joanna Franciszka de Chantal

Joanna urodziła się we francuskim Dijon w 1572 r. Jako 20-latka poślubiła barona Krzysztofa de Chantal, z którym miała sześcioro dzieci. Jako matka była dla swoich dzieci przykładem życia chrześcijańskiego; szczególnie uczulała je na potrzeby najuboższych. W wieku zaledwie 29 lat owdowiała. Choć była zachęcana do ponownego zamążpójścia i otrzymała interesujące propozycje matrymonialne, postanowiła oddać się wyłącznie wychowaniu dzieci i służbie Bożej.

W marcu 1604 r. spotkała św. Franciszka Salezego – od tego czasu datuje się ich wyjątkowa przyjaźń duchowa. Święty zaszczepił w niej własny styl: dobroci i życzliwości dla wszystkich, naturalnego sposobu życia, przepojonego stałą pamięcią o obecności Bożej i czynienia wszystkiego dla Boga. Joanna zarzuciła więc dotychczasową surowość, a oddawała się w wolnych chwilach posłudze chorym i ubogim. W 1610 r., zapewniwszy przyszłość dzieciom, opuściła rodzinne miasto i założyła wraz ze św. Franciszkiem Salezym pierwszy klasztor nowego zgromadzenia Sióstr Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny – wizytek. Zmarła podczas podróży w 1641 r.

12 sierpnia w kalendarzu

1920 – rozpoczęła się decydująca faza Bitwy Warszawskiej – Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę na przedmieściach Warszawy;

1941 – w ZSRR wydano amnestię dla Polaków przebywających w łagrach;

1944 – masakra ludności Ochoty podczas Powstania Warszawskiego;

1961 – rozpoczęła się budowa muru berlińskiego;

1963 – ur. biskup włocławski Krzysztof Wętkowski;

1972 – ostatni amerykański oddział wojskowy opuścił Wietnam.

11 sierpnia – Św. Klara

Urodziła się w Asyżu pod koniec XII wieku w zamożnej rodzinie w Asyżu. Jej losy splotły się z losami św. Franciszka, który nauczał w jej rodzinnym mieście. W roku 1212 za przykładem Franciszka zdecydowała się na ubogie życie monastyczne. Wymknęła się z domu, by oddać życie Chrystusowi, i zamieszkała w kościele św. Damiana wraz z towarzyszkami. Odtąd miejsce to stało się kolebką Zakonu Sióstr św. Klary – klarysek. Przeżyła 42 lata w klasztorze San Damiano. Zmarła 11 sierpnia 1253 roku.

Św. Klara już za życia dokonywała wielu cudów: rozmnożyła chleb dla głodnych sióstr, uzdrawiała je, wyjednała im opiekę Jezusa. Pod koniec życia doznała cudownej łaski – w noc Bożego Narodzenia, nie mogąc z powodu choroby uczestniczyć we Mszy św., otrzymała łaskę widzenia i słyszenia Pasterki, odprawianej w pobliskim kościele. Jej sposób prowadzenia wspólnoty sióstr oraz świętość życia przyczyniły się do wczesnego wyniesienia jej do chwały ołtarzy. Dokonał tego papież Aleksander IV, wcześniejszy kardynał protektor zakonu franciszkańskiego, w roku 1255. Ciało św. Klary spoczywa w asyskiej bazylice, dedykowanej jej imieniu.

11 sierpnia w kalendarzu

1253 – zm. św. Klara z Asyżu;

1264 – papież Urban IV ustanowił święto Bożego Ciała;

1937 – Nikołaj Jeżow podpisał rozkaz o rozpoczęciu tzw. operacji polskiej, w czasie której zamordowano bezpośrednio 111 091 Polaków – obywateli ZSRR;

1954 – z Uniwersytetu Jagiellońskiego usunięto wydział teologiczny;

1973 – ur. biskup pomocniczy diecezji warszawsko-praskiej Jacek Grzybowski;

2012 – ingres biskupa diecezji zamojsko-lubaczowskiej Mariana Rojka do katedry w Zamościu.

10 sierpnia – Św. Wawrzyniec

Wawrzyniec był jednym z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego za czasów papieża Sykstusa II. Administrował majątkiem Kościoła w Rzymie, a jednocześnie miał zleconą opiekę nad ubogimi. Namiestnik, który prześladował chrześcijan, zażądał od niego oddania całego majątku kościelnego. Wawrzyniec miał wówczas poprosić o kilka dni, aby mógł zebrać skarby Kościoła i pokazać je namiestnikowi. Kiedy nadszedł oznaczony dzień, diakon zgromadził wszystką biedotę Rzymu, którą wspierała gmina chrześcijańska. Miał przy tym wypowiedzieć słowa: „Oto są skarby Kościoła!”. Zawiedziony tyran kazał zastosować wobec niego wyjątkową katuszę – nakazał rozciągnąć go na żelaznych rusztach i piec żywcem w ogniu. Wawrzyniec miał się zdobyć jeszcze na słowa: „Widzisz, że ciało moje jest już dosyć przypieczone. Obróć je teraz na drugą stronę!” Św. Leon Wielki, który spisał jego żywot, dodał do tych słów komentarz: „Jak silny musiał być ogień miłości Chrystusowej, skoro gasił on żar ognia naturalnego!”. Według wspomnianego opisu męki Wawrzyniec miał być przedtem biczowany knutami z drutu, potem wieszano go wyrywając kończyny ze stawów.

Niezwykłe okoliczności męczeńskiej śmierci, poniesionej 10 sierpnia 258 r., szybko rozbudziły w Kościele rzymskim kult diakona. Św. Augustyn pisze, że jak Jerozolima szczyci się św. Szczepanem, tak Rzym jest dumny ze św. Wawrzyńca. Największy zaś poeta starożytnego chrześcijaństwa, Prudencjusz, w natchnionych strofach podaje, że bohaterska śmierć Wawrzyńca zadała cios bałwochwalstwu, które od tego czasu zaczęło chylić się ku upadkowi aż do ostatecznego zwycięstwa Chrystusowego Kościoła.

10 sierpnia w kalendarzu

258 – zm. św. Wawrzyniec;

1519 – rozpoczęła się wyprawa Magellana – pierwsza w dziejach podróż dookoła świata;

1947 – w Krakowie rozpoczął się proces kierownictwa PSL oraz członków organizacji Wolność i Niezawisłość (WiN);

1991 – w Częstochowie rozpoczęły się IV Światowe Dni Młodzieży;

2025 – ingres bp. Ochlaka do katedry w Fenoarivo-Atsinanana.

9 sierpnia – Św. Teresa Benedykta do Krzyża

Edith Stein urodziła się w 1891 r. w rodzinie żydowskiej we Wrocławiu. Była najmłodszym z jedenaściorga dzieci wrocławskiego handlarza drzewem, Zygfryda. Po śmierci ojca dom prowadziła matka, Augusta. W 14. roku życia Edyta zadeklarowała, że jest ateistką. Studiowała na Uniwersytecie Wrocławskim germanistykę i historię. Od 1912 r. studiowała w Getyndze pod kierunkiem słynnego fenomenologa Edmunda Husserla. Obroniła u niego rozprawę doktorską „O zagadnieniu wczucia”.

Dzięki spotkaniu z niemieckim filozofem Maxem Schelerem zaczęła się interesować katolicyzmem. Szereg kolejnych doświadczeń, w tym śmierć znajomego Adolfa Reinacha sprawiły, że Stein przeżyła nawrócenie. Prawdziwą inspirację stanowiła też lektura autobiografii św. Teresy z Avili. 1 stycznia 1922 r. przyjęła chrzest w Kościele katolickim. 14 października 1933 r. wstąpiła do Karmelu w Kolonii i przyjęła imię Teresa Benedykta od Krzyża. Jako karmelitanka bosa napisała pracę poświęconą św. Janowi od Krzyża pt. „Wiedza Krzyża”. W obliczu narastających prześladowań Żydów na przełomie 1938 i 1939 r. została przeniesiona do Holandii. W 1942 r. podczas masowego aresztowania holenderskich Żydów nie ominięty został także klasztor sióstr karmelitanek w Echt. Edyta została aresztowana. Miała wtedy powiedzieć swojej siostrze, Róży: „Chodź, idziemy cierpieć za swój lud”. Prawdopodobnie 9 sierpnia została zagazowana w Auschwitz. Jej ciało zostało spalone. Jan Paweł II ogłosił Edytę Stein błogosławioną w czasie swej pielgrzymki do Niemiec w 1987 r. w Kolonii, a świętą –w 1998 r. w Rzymie. Rok później ogłosił ją współpatronką Europy.

9 sierpnia w kalendarzu

1382 – książę Władysław Opolczyk ufundował klasztor paulinów na Jasnej Górze;

1483 – otwarto Kaplicę Sykstyńską w Rzymie;

1942 – św. Teresa Benedykta od Krzyża (Edyta Stein) zginęła w Auschwitz;

1944 – powstańcza radiostacja „Błyskawica” nadała pierwszą audycję;

1945 – Amerykanie zrzucili bombę atomową na Nagasaki;

1991 – w Peru zginęli z rąk terrorystów dwaj polscy misjonarze-franciszkanie: o. Zbigniew Strzałkowski i o. Michał Tomaszek;

2014 – sakra abp. Wojciecha Załuskiego, nuncjusza apostolskiego na Malcie i w Libii.

8 sierpnia – Św. Dominik Guzman

Urodził się między rokiem 1171 a 1173 w ówczesnym królestwie Kastylii, na terenie dzisiejszej Hiszpanii, w Calaruega. Wywodził się z bogatej rodziny Gusmano (Guzman). Jego rodzicie: Feliks i Joanna (uznana później za błogosławioną) mieli jeszcze kilkoro dzieci, z których jeden – Mames został błogosławionym, a Antoni – księdzem diecezjalnym. Dominik został kapłanem w roku 1196 i od razu mianowano go kanonikiem katedry w Osma.

W latach 1203-1205 odbył podróż wraz ze swoim biskupem, Dydakiem, do Niemiec, aby tam przygotować ślub syna króla Kastylii z księżną Marchii. Podczas pobytu w Niemczech przeżył najazd pogańskich Kumanów (z terytorium Węgier) na Turyngię. Postanowił zostać misjonarzem i nawrócić ten lud na chrześcijaństwo, lecz papież Innocenty III nie wyraził na to zgody. Wracając do Hiszpanii przez południową Francję spotkał wysłanników papieskich do zwalczania herezji albigensów. Albigensi (od miasta Albi w południowej Francji), inaczej zwani katarami (czystymi) stanowili sektę powstałą na podłożu manichejskim. Uważali siebie za dobrych chrześcijan, wierzących i pokutujących oraz świadomie ubogich. Według nich Chrystus był jednym z aniołów lub najlepszym z ludzi usynowionym przez Boga. Albigensi czynnie występowali przeciwko Kościołowi, niszcząc katolickie świątynie. Dominik wraz ze swoim przyjacielem, biskupem Dydakiem zaczęli pomagać wspomnianym legatom w ich pracy misyjnej. Uważali, że trzeba być ubogim na wzór Chrystusa i Jego uczniów oraz prowadzić życie prawdziwie ewangeliczne, ponieważ albigensi zarzucali bogactwo wielu duchownym katolickim. Dominik nawracał licznych zwolenników sekty albigensów, chodząc w wyprawach misyjnych do miast i wsi. Biskup musiał wracać do swojej diecezji Osma, a do Dominika dołączyli się kapłani, którzy podobnie jak on pragnęli oddać się pracy misyjnej. I tak św. Dominik założył zakon oparty na całkowitym ubóstwie (stąd nazwa: żebrzący) i nazwał go kaznodziejskim; od imienia założyciela nazywa się też dominikańskim lub dominikanami. Papież Innocenty III polecił Dominikowi przyjąć regułę utworzoną przez św. Augustyna, a papież Honoriusz III w roku 1218 zatwierdził zakon. Zakon dominikański niemalże od swoich początków aż do dzisiaj propaguje między innymi modlitwę różańcową. Warto wspomnieć, że pierwszymi polskimi dominikanami, którzy z rąk Dominika przyjęli zakonny habit, byli św. Jacek i bł. Czesław Odrowążowie. Dominik pełen zasług odszedł do Pana 6 VIII 1221 r. Jego grób znajduje się w Bolonii. Papież Grzegorz IX kanonizował św. Dominika w roku 1234.

8 sierpnia w kalendarzu

1910 – Pius X wydał dekret „Quam singularis”, pozwalający na wczesną komunię dzieci;

1932 – ur. abp Alfons Nossol, emerytowany biskup opolski;

1944 – w powstańczej Warszawie rozpoczęła nadawanie radiostacja Armii Krajowej „Błyskawica”, która informowała o przebiegu walk i utrzymywała kontakt walczącej stolicy ze światem;

1957 – ur. biskup legnicki Andrzej Siemieniewski;

2023 – abp. Antonio Guido Filipazzi został mianowany nuncjuszem apostolskim w Polsce.

7 sierpnia – Święty Sykstus II

Sykstus pochodził z Aten, był synem filozofa. Wstąpił na stolicę Piotrową 30 sierpnia 257 r. po śmierci św. Stefana I. Załagodził spór wśród biskupów azjatyckich i afrykańskich w sprawie ważności chrztu, udzielanego przez heretyków (biskupi Azji i Afryki byli zdania, że nie jest on ważny).

Podczas prześladowania chrześcijan przez cesarza Waleriana (253-260), Sykstus został aresztowany podczas celebrowania Mszy św. w katakumbach św. Kaliksta. Ścięto go mieczem na jego biskupim krześle 6 sierpnia 258 r. wraz z towarzyszącymi mu diakonami: św. Januarym, św. Magnusem, św. Wincentym i św. Stefanem. Imię św. Sykstusa wymienia się w Kanonie rzymskim, syryjskim i kartagińskim. Św. Cyprian nazywa św. Sykstusa II „kapłanem dobrym i pokojowym”. W roku 1854 odkryto jego grób w katakumbach św. Kaliksta, w krypcie papieży.

7 sierpnia w kalendarzu

1814 – papież Pius VII formalnie przywrócił do istnienia zakon jezuitów;

1871 – zm. bł. Edmund Bojanowski;

1960 – ur. biskup gliwicki Sławomir Oder.

6 sierpnia – Święto Przemienienia Pańskiego

Jutro Kościół katolicki obchodzi święto Przemienienia Pańskiego, zwane także epifanią lub teofanią. Liturgia tego dnia wspomina opisane w ewangeliach wydarzenie, przez które Chrystus objawił swoje bóstwo. Przemienienie Jezusa miało umocnić wiarę apostołów oraz przygotować ich na przeżycie męki i śmierci Jezusa. Przemienienie ukazuje też, że do chwały objawionej przez Jezusa dochodzi się przez cierpienie i śmierć. Tak jak każda teofania (czyli objawienie bóstwa), Przemienienie Pańskie budzi fascynację i zachwyt, ale zarazem lęk, dlatego św. Piotr powiedział najpierw: „dobrze, że tu jesteśmy” a w chwilę później uczniowie „upadli na twarz i bardzo się zlękli”. W religioznawstwie mówi się, że Bóg jest „mysterium fascinosum et tremendum”, czyli tajemnicą fascynującą i przerażającą.

W chrześcijaństwie wschodnim święto Przemienienia obchodzone było już w V wieku. Do dziś zajmuje ono w liturgicznym kalendarzu chrześcijańskiego Wschodu jedno z najważniejszych miejsc. Przemienienie jest też bardzo częstym motywem ikonografii wschodniej. Na Zachodzie pierwsze wzmianki o tym święcie pochodzą z VII i VIII wieku. Bardziej upowszechniło się ono w okresie wypraw krzyżowych, kiedy bardzo popularne były pielgrzymki do Ziemi Świętej, w tym także na Górę Tabor, uznawaną za górę przemienienia. W 1457 r. papież Kalikst III, jako wyraz wdzięczności za zwycięstwo nad Turkami odniesione 6 sierpnia 1456 r. pod Belgradem, wprowadził je do liturgii całego Kościoła rzymskokatolickiego.

6 sierpnia w kalendarzu

1221 – zm. św. Dominik Guzman, założyciel zakonu dominikanów;

1711 – ruszyła pierwsza pielgrzymka warszawska na Jasną Górę;

1914 – z krakowskich Oleandrów wyruszyła do walki Pierwsza Kompania Kadrowa;

1945 – Amerykanie zrzucili bombę atomową na Hiroszimę;

1953 – ur. biskup ełcki Jerzy Mazur;

1978 r. – zmarł papież Paweł VI.

5 sierpnia – Matka Boża Śnieżna

To wspomnienie dotyczy rocznicy poświęcenia bazyliki Najświętszej Maryi Panny w Rzymie. Jest to pierwszy i największy kościół rzymski poświęcony Maryi, a także jedna z pierwszych na świecie świątyń poświęconych Matce Bożej. Kościół ten należy do czterech tzw. bazylik większych Rzymu, które nawiedzał każdy pielgrzym chcący uzyskać odpust zupełny w roku świętym. Należą do nich: bazylika laterańska (katedra biskupa Rzymu), bazylika św. Piotra na Watykanie, bazylika św. Pawła za Murami i właśnie bazylika Matki Bożej Większej. W bazylice tej czci się Matkę Bożą Śnieżną. Według tradycji w 352 r. Maryja ukazała się papieżowi Liberiuszowi i rzymskiemu patrycjuszowi Janowi, nakazując im budowę kościoła w miejscu, które im wskaże. 5 sierpnia, w okresie upałów, Wzgórze Eskwilińskie pokryło się śniegiem – tam zbudowano świątynię. W bazylice znajdują się relikwie żłóbka betlejemskiego i starożytny obraz Matki Bożej. Jest on największym skarbem bazyliki. Paweł V wystawił ku jego czci przebogatą kaplicę, zwaną także od nazwiska jego rodu Borghese. Sam obraz Matki Bożej pochodzi z XII w. Ma wyraźne cechy bizantyjskie.

Jest zwyczaj, że co roku w uroczystość Matki Bożej Śnieżnej w kaplicy Matki Bożej z kopuły zrzuca się płatki białych róż, przypominające płatki śniegu. Są one również symbolem niezliczonych łask, jakie wyprasza sobie tu lud rzymski. Obraz jest uważany za cudowny. Jest też koronowany koronami papieskimi. Lud rzymski nazywa go Salus Populi Romani – Ocaleniem Ludu Rzymskiego, gdyż panuje powszechne przekonanie, że ten obraz wiele razy ratował Rzym. Był bowiem dawny zwyczaj, że na wzór Arki Przymierza w czasach klęsk i niebezpieczeństw obnoszono ten obraz po ulicach Rzymu. Jest to także najczęściej spotykany w świecie obraz Maryi.

5 sierpnia w kalendarzu

1579 – zm. kard. Stanisław Hozjusz;

1772 – I rozbiór Polski – w Petersburgu podpisano trzy traktaty pomiędzy Rosją, Prusami i Austrią ustalające granice zaborów;

1864 – na stokach Cytadeli Warszawskiej zostali straceni przywódcy powstania styczniowego;

1872 – powstało Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki;

1944 – w Warszawie oddziały niemieckie rozpoczęły rzeź Woli.

4 sierpnia – Św. Jan Maria Vianney

Jan Maria urodził się w 1786 r. w chłopskiej rodzinie we wsi Dardilly koło Lyonu. Dopiero w wieku 25 lat mógł wstąpić do seminarium duchownego, jednak został z niego usunięty z powodu trudności w nauce, zwłaszcza łaciny. W końcu pozwolono mu zdawać egzaminy nie po łacinie, ale po francusku, i w 1815 r. mógł przyjąć święcenia kapłańskie. Trzy lata później został proboszczem w wiosce Ars, zamieszkałej przez 230 osób. W zaniedbanej religijnie parafii nie szczędził sił, by przywrócić ludzi do przyjaźni z Bogiem. To poświęcenie siebie samego dla zbawienia innych wyrażało się w połączeniu stałych postów i długich godzin spędzonych na modlitwie z aktywnością duszpasterską, skupioną na katechezie, Eucharystii i sakramencie pokuty. W konfesjonale spędzał nawet kilkanaście godzin dziennie. Mszę św. uważał za centrum duszpasterstwa. Zachęcał, by księża sprawując Eucharystię sami siebie składali Bogu w ofierze, wcześniej zaś przygotowali się do jej odprawiania. Sam za każdym razem poświęcał na to przynajmniej 15 minut. Przestrzegał, że „przyczyną upadku kapłana jest brak skupienia podczas Mszy”. Miał też świadomość stałej obecności Chrystusa w Eucharystii. Dlatego spędzał przed tabernakulum długie godziny na adoracji.

Wyniszczony ascezą i chorobami zmarł 4 sierpnia 1859 r., po 41 latach pobytu w Ars. Został beatyfikowany w 1905 r. przez św. Piusa X. Natomiast Pius XI kanonizował go w 1925 r. Jego imię zostało również włączone do Litanii do Wszystkich Świętych. Benedykt XVI ogłaszając w 2009 r. Rok Kapłański uczynił św. Jana Marię Vianneya jego patronem.

4 sierpnia w kalendarzu

70 – wojska rzymskie pod dowództwem Tytusa Flawiusza Wespazjana zdobyły i splądrowały świątynię jerozolimską;

1260 – w Gdańsku odbył się pierwszy Jarmark św. Dominika, zorganizowany przez dominikanów na podstawie przywileju udzielonego przez papieża Aleksandra IV;

1903 – Pius X został papieżem.

3 sierpnia – Św. Lidia

Lidia mieszkała w Filippi, w Macedonii w I wieku. Apostoł Paweł pozyskał ją dla Chrystusa jako pierwszą pogankę w Europie w czasie swojej drugiej podróży, która obejmowała Małą Azję, Macedonię oraz Grecję (w latach 50-52). Kiedy św. Paweł przybył do jej miasta i opowiadał przechodzącym kobietom o Jezusie, wysłuchała go z uwagą, a potem przyjęła chrzest. Łukasz podaje, że spotkanie Apostoła Narodów z Lidią odbyło się nad rzeką. Taki był bowiem zwyczaj wśród Żydów, że jeśli nie mieli jeszcze własnej synagogi, zbierali się w pobliżu rzeki, w której odbywali obmycia rytualne. Te miejsca nazywano „proseuche”, czyli miejscem modlitwy.

O dalszych losach św. Lidii nie wiemy nic więcej. Baroniusz wprowadził jej imię do Martyrologium Rzymskiego w wieku XVI (1584).

3 sierpnia w kalendarzu

1492 – Krzysztof Kolumb wypłynął na poszukiwanie zachodniej drogi do Indii;

1901 – ur. kard. Stefan Wyszyński;

1914 – utworzono Pierwszą Kompanię Kadrową, zalążek Legionów Polskich;

1924 – święcenia kapłańskie kard. Stefana Wyszyńskiego;

2013 – kard. Konrad Krajewski został mianowany jałmużnikiem papieskim (od 28 marca 2026 jest metropolitą łódzkim).

2 sierpnia – Najświętsza Maryja Panna, Królowa Aniołów

Maryja jako Matka Boża jest także Królową aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Wezwanie „Królowo Aniołów, módl się za nami” zostało włączone do Litanii Loretańskiej. Istnieje wiele kościołów pod tym wezwaniem, zwłaszcza wystawionych przez duchowych synów i córki św. Franciszka.

Święto Porcjunkuli jest obchodzone bardzo uroczyście jako święto patronalne w kościołach i klasztorach franciszkańskich. Kościół Matki Boskiej Anielskiej (Porcjunkula) leży około 2 kilometrów na południe od Asyżu. Znajdowała się tu pierwotnie benedyktyńska kapliczka, odbudowana przez św. Franciszka w 1207 roku. W roku 1211 benedyktyni z góry Subasio odstąpili Franciszkowi i jego towarzyszom kaplicę. Papież udzielił odpustu zupełnego na dzień przypadający w rocznicę poświęcenia kaplicy, które odbyło się 2 sierpnia 1216 roku. Od wieku XIV papieże podobny odpust na ten dzień zaczęli przyznawać poszczególnym kościołom franciszkańskim. W 1952 roku wyszedł dekret Kongregacji Odpustów rozszerzający przywilej odpustu zupełnego „toties quoties” na 2 sierpnia, czyli za każde nawiedzenie kościoła i wypełnienie warunków odpustu.

2 sierpnia w kalendarzu

1944 – zaczęła się likwidacja obozu Romów w Auschwitz: w komorach gazowych Niemcy zamordowali ok. 4,3 tysiąca osób;

1992 – koronacja figury Matki Bożej w tatrzańskim sanktuarium na Wiktorówkach.

1 sierpnia – Św. Alfons Maria Liguori

Alfons urodził się w 1696 r. w Marinelli pod Neapolem w zamożnej rodzinie szlacheckiej. Kiedy miał zaledwie 17 lat, był już doktorem obojga praw. Ojciec planował Alfonsowi odpowiednie małżeństwo i wybrał mu nawet narzeczoną. Ta jednak wstąpiła do zakonu i niebawem zmarła. Alfons po kilku latach praktyki adwokackiej, zniechęcony przekupstwem w sądownictwie, ku niezadowoleniu ojca postanowił spełnić swoje marzenia i złożył swoją szpadę przed obrazem Matki Bożej, a potem rozpoczął studia teologiczne. Po 4 latach studiów przyjął święcenia kapłańskie. Miał wówczas 31 lat. Pragnąc życia doskonalszego, marzył o zakonie. Nie mógł się jednak zdecydować, które zgromadzenie wybrać. Z zapałem oddał się więc pracy apostolskiej nad młodzieżą rzemieślniczą i robotniczą. Dojrzała w nim myśl utworzenia zgromadzenia męskiego, które oddałoby się pracy wśród osób najbardziej opuszczonych oraz zaniedbanych. Tak w 1732 r. powstało dzieło Najświętszego Odkupiciela (redemptorystów).

W 1762 r. papież Klemens XIII mianował Alfonsa biskupem w miasteczku S. Agata dei Goti. Alfons miał wtedy już 66 lat. Z młodzieńczym zapałem zabrał się do pracy: wizytował, przemawiał, spowiadał, odwiedzał kapłanów i zagrzewał ich do gorliwości, reformował klasztory, budził nowe powołania kapłańskie i zakonne. Wszystkie dochody, jakie mu pozostawały dzięki nader skromnemu życiu, oddawał ubogim i fundacjom nowych placówek swojej kongregacji. Jako biskup nie tylko nie zmienił surowego trybu życia, ale go nawet obostrzył, twierdząc, że teraz musi pokutować za swoich wiernych. Nadmierne trudy, wiek i surowy tryb życia wyniszczyły jego organizm tak, że poczuł się zmuszony prosić papieża o zwolnienie z obowiązków pasterza diecezji. Po 13 latach pasterzowania powrócił więc do swoich duchowych synów. Św. Alfons Liguori był ekspertem w tym, co dzisiaj nazywane jest teologią pastoralną. W swojej kapłańskiej pracy wygłosił ponad 500 misji i rekolekcji. Najwięcej jednak zasłużył się Kościołowi jako pisarz, jeden z najpłodniejszych, jakich znają dzieje chrześcijaństwa. Łącznie wymienia się 160 tytułów prac, napisanych przez św. Alfonsa, których liczba wydań sięga obecnie 17 tys. w 61 językach. Alfons Liguori zmarł w wieku 91 lat – 1 sierpnia 1787 r.

1 sierpnia w kalendarzu

1787 – zm. św. Alfons Maria Liguori, założyciel zakonu redemptorystów, doktor Kościoła;

1790 – w USA przeprowadzono pierwszy spis ludności;

1907 – Robert Baden-Powell zorganizował na wyspie Brownsea obóz młodzieżowy, co uważa się za początek ruchu skautowskiego;

1925 – św. Faustyna Kowalska wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia;

1943 – Niemcy rozstrzelali nazaretanki z Nowogródka;

1944 – rozpoczęło się Powstanie Warszawskie.

31 lipca – Św. Ignacy Loyola

Inigo Lopez z Loyoli urodził się w roku 1491 w kraju Basków jako trzynaste dziecko w zamożnym rycerskim rodzie. W młodości Inigo był rycerzem na dworze królewskim. O tym okresie w jego życiu wiadomo tylko tyle, co później opowiadał braciom – że do 30. roku życia oddawał się marnościom świata, że największą jego rozkoszą były ćwiczenia rycerskie z próżnej żądzy sławy. W czasie walk hiszpańsko-francuskich został zraniony poważnie w prawą nogę (do końca życia utykał) i spędził długie miesiące na rekonwalescencji w rodzinnym zamku. Ten czas, spędzony na lekturze pobożnych książek i przemyśleniach, był dla niego okresem łaski i gruntownej przemiany. Postanowił wybrać się do Ziemi Świętej, ale po drodze zatrzymał się w Manresie, gdzie prowadził życie pustelnicze i miał pierwsze doświadczenia mistyczne. Zaczął tam spisywać „Ćwiczenia duchowne”, podstawę ćwiczeń ignacjańskich.

Po powrocie studiował łacinę i filozofię w Hiszpanii i Paryżu. Utrzymywał się z datków (także żebraniny na ulicy) i pracy fizycznej, np. w szpitalu. W ten sposób zarabiał też na studia. Wolny czas poświęcał nauczaniu prostych ludzi prawd wiary. Dwukrotnie był więziony przez Inkwizycję. W Paryżu w 1528 r. poznał sześciu towarzyszy przygotowujących się do stanu kapłańskiego, którzy 15 sierpnia 1534 wspólnie z nim złożyli śluby. Kiedy planowany przez nich wyjazd do Palestyny okazał się niemożliwy, zapadła decyzja o utworzeniu nowego zakonu, którego członkowie składali odtąd czwarty ślub – oddania się do dyspozycji papieża. Inigo przyjął imię Ignacy i resztę życia poświęcił na budowanie tego dzieła, które szybko się rozrastało. Zostawił po sobie 7 tys. listów do współbraci. Towarzystwo Jezusowe przyczyniło się do odnowy Kościoła i zmieniło oblicze Europy. Ignacy zmarł w Rzymie 31 lipca 1556 roku.

31 lipca w kalendarzu

1556 – zm. św. Ignacy Loyola;

1920 – bł. ks. Ignacy Kłopotowski założył zgromadzenie sióstr loretanek;

1944 – dowódca AK Tadeusz Bór-Komorowski wydał rozkaz rozpoczęcia 1 sierpnia powstania warszawskiego;

1969 – Paweł VI jako pierwszy papież w czasach współczesnych przybył na kontynent afrykański, rozpoczynając wizytę w Ugandzie;

2016 – zakończyły się Światowe Dni Młodzieży w Krakowie.

30 lipca – Błogosławieni męczennicy bonifraterscy z Hiszpanii

W czasie hiszpańskiej wojny domowej w 1936 r. zginęło 98 bonifratrów. Opiekowali się oni chorymi i opuszczonymi. Milicji wystarczyło, że byli zakonnikami i że nie chcieli wyrzec się swojej wiary. Siedemdziesięciu jeden z nich beatyfikował św. Jan Paweł II 25 października 1992 r. (wraz z 51 innymi męczennikami z Barbastro).

Rankiem 25 lipca 1936 r. milicjanci wkroczyli do domu formacyjnego bonifratrów w Talavera de la Reina. Po południu rozstrzelali czterech zakonników, m.in. ojca Fryderyka (Karola) Rubio Alvareza, kapelana domu. Kilka dni później, 29 lipca, w Esplugentes pod Barceloną zginął kolejny zakonnik. W Calafell bonifratrzy prowadzili szpital, mieli tam też swój nowicjat. 23 lipca 1936 r. wtargnęli tam milicjanci, którzy zmusili zakonników do zdjęcia habitów i zabronili im spełniania jakichkolwiek praktyk religijnych. Zapowiedzieli równocześnie, że 30 lipca darują im wolność. Zakonnicy od razu wyczuli, że w tym dniu czeka ich śmierć. I rzeczywiście tak się stało. Rankiem kapelan wspólnoty odprawił jeszcze potajemnie Mszę św. dla zakonników i nowicjuszy jako pokrzepienie na męczeństwo. Po południu wywieziono piętnastu z nich na peryferie i rozstrzelano. Zginął wtedy m.in. ojciec Brauliusz Maria (Paweł) Corres Diaz de Cerio, który od pięciu lat był w Calafell mistrzem nowicjuszy i kapelanem. 4 sierpnia 1936 r. zamordowany został brat Gonsalwus, który posługiwał w hospicjum św. Rafała w Madrycie. W klasztorze w Ciempozueolos (prowincja madrycka) odbywało formację zakonną i zawodową także siedmiu bonifratrów z Kolumbii. Gdy rozgorzała wojna domowa, mieli z polecenia przełożonych wrócić do swego kraju. Z koniecznymi dokumentami wyruszyli z Madrytu do Barcelony, aby tam wsiąść na statek. Zostali jednak aresztowani i 9 sierpnia rozstrzelani w Barcelonie; są pierwszymi beatyfikowanymi Kolumbijczykami. W sierpniu zginęli jeszcze dwaj bonifratrzy w podmadryckiej miejscowości Valdemoro. 1 września rewolucyjni milicjanci aresztowali wszystkich dwunastu zakonników opiekujących się chorymi w Carabanchel Alto. Po kilku godzinach zamordowano ich pod Madrytem. Ginęli z okrzykiem: „Niech żyje Chrystus Król!”. W lipcu aresztowano zakonników posługujących w hospicjum psychiatrycznym w Ciempozuelos (Madryt). Osadzono ich w więzieniu San Anton i na różne sposoby dręczono. Gdy szli na rozstrzelanie, pozdrawiali się słowami: „Do zobaczenia w niebie”. Piętnastu z nich zginęło 28 listopada w podmadryckiej miejscowości Paracuellos del Jarama. Dwa dni później w tej samej miejscowości zginęło kolejnych sześciu bonifratrów. Ostatni z beatyfikowanych w 1992 r. zakonników z tego zakonu zginął w Barcelonie 14 grudnia 1396 r.

30 lipca w kalendarzu

1941 – w Londynie podpisano polsko-radziecki układ Sikorski-Majski, przewidujący m.in. wznowienie stosunków dyplomatycznych, amnestię dla polskich więźniów i utworzenie armii polskiej w ZSRR;

1956 – ur. abp Georg Gänswein, osobisty sekretarz Benedykta XVI, a obecnie nuncjusz apostolski na Litwie, w Estonii i na Łotwie.

29 lipca – Święci Marta, Maria i Łazarz

Zgodnie z dekretem Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 26 stycznia 2021 r., od ubiegłego roku 29 lipca obchodzone jest w Kościele wspomnienie świętych Marty, Marii i Łazarza, a nie – jak dotychczas – świętej Marty.

Marta, Maria i Łazarz to rodzeństwo, które przyjaźniło się z Jezusem. Pochodzili z Betanii, miasteczka położonego na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, w pobliżu wioski Betfage, odległego od Jerozolimy o ok. 3 km drogi (dzisiaj Al Azarija). Gdy z obawy przed Żydami Jezus przebywał w Zajordanii, dotarła do niego wiadomość o śmierci Łazarza. Powrócił wtedy – po odczekaniu – do Judei i udał się do Betanii. Św. Jan Ewangelista szczegółowo opisuje scenę Jego spotkania z siostrami i dialog z Martą, a następnie głębokie wzruszenie Jezusa i wskrzeszenie Łazarza. Maria uwierzyła w Chrystusa jeszcze przed wskrzeszeniem brata. Była tą kobietą, która według słów Jezusa „wybrała dobrą cząstkę” słuchając słów Zbawiciela. To ona namaściła Jego nogi drogocenną maścią nardową. Według Tradycji Maria i Marta były w gronie niewiast, które pospieszyły do grobu Jezusa z wonnościami.

Nie wiemy nic o losach rodzeństwa po Wniebowstąpieniu. W późnym średniowieczu we Francji pojawiła się opowieść o skazaniu świętego rodzeństwa z Betanii na wygnanie. Umieszczono ich na statku bez steru, który odepchnięto od brzegu. Po wielu miesiącach tułaczki przybyli oni do Marsylii. Łazarz miał być pierwszym biskupem tego miasta. Inne opowiadania wskazują na Autun i Avallon jako miejsca złożenia jego relikwii.

29 lipca w kalendarzu

1941 – podczas apelu w obozie koncentracyjnym Auschwitz św. Maksymilian Maria Kolbe dobrowolnie zgłosił się na śmierć głodową w zamian za Franciszka Gajowniczka (o. Kolbe zmarł 14 sierpnia);

1951 – prymas Polski Stefan Wyszyński poświęcił odbudowaną po wojnie archikatedrę św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu.

28 lipca – Św. Szarbel Makhluf

Józef Makhluf urodził się 8 maja 1828 r. w Beka Kafra, małej wiosce położonej w górach Libanu. Był synem ubogiego wieśniaka. Nauki pobierał w szkółce, która funkcjonowała dosłownie pod drzewami. W 1851 r. wstąpił do maronickich antonianów (baladytów). Przebywał najpierw w Maifuq, potem w Annaya, w klasztorze pod wezwaniem św. Marona. Składając śluby zakonne przybrał imię Szarbela, męczennika z Edessy. W 1859 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Powrócił wówczas do klasztoru św. Marona i przebywał tam przez następne szesnaście lat.

W 1875 r. za przyzwoleniem przełożonych udał się do górskiej samotni. Spędził w niej 23 lata, które wypełnił pracą, umartwieniami i kontemplacją Najświętszego Sakramentu. Zmarł 24 grudnia 1898 r. Od razu otoczyła go cześć świadczona świętym Pańskim oraz sława cudów. Do grobu Abuna Szarbela ciągnęli nie tylko chrześcijanie, ale i muzułmanie. Wielu fascynowało także to, że ciało świętego mnicha nie ulegało jakiemukolwiek zepsuciu. Sarbeliusza beatyfikował w ostatnich dniach Soboru Watykańskiego II, w 1965 r., papież Paweł VI. Ten sam papież kanonizował Sarbeliusza w 1977 r.

28 lipca w kalendarzu

1914 – Austro-Węgry wypowiedziały wojnę Serbii, co doprowadziło do I wojny światowej;

1948 – Karol Wojtyła przybył do swej pierwszej parafii – w Niegowici;

1993 – został podpisany konkordat pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Stolicą Apostolską;

2000 – w 60. rocznicę zbrodni katyńskiej został otwarty Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu.

27 lipca – Święty Innocenty

Innocenty I pochodził z Albano koło Rzymu. Był synem papieża Anastazego I, a podczas jego pontyfikatu był diakonem w Rzymie. Kościołem kierował w latach 401-417. Innocenty I rozstrzygnął sprawy związane z dyscypliną kościelną i liturgią. Zajmował się bierzmowaniem, którego odtąd udzielać mogli tylko biskupi. Zakazał zawierania małżeństw biskupom, kapłanom i diakonom, lecz zgadzał się na to, by można je było zawierać przed wstąpieniem do stanu duchownego. Podkreślał znaczenie Stolicy Apostolskiej, jak również zalecał wprowadzenie liturgii rzymskiej w kościołach na znak jedności z następcami św. Piotra. Za pontyfikatu Innocentego I odbyły się ostatnie walki gladiatorów w amfiteatrze Tytusa i nastąpiło złupienie Rzymu przez Wizygotów pod wodzą Alaryka (392-410).

Innocenty I żądał, by uważano za obowiązujące zarządzenia Kościoła rzymskiego oraz by wszystkie najważniejsze sprawy przekazywano do rozważenia papieżowi. Interweniował w sporach episkopatu afrykańskiego, które powstały wskutek potępienia herezji pelagianizmu. Działał energicznie, aby zażegnać niebezpieczeństwo nestorianizmu.

27 lipca w kalendarzu

1597 – zm. ks. Jakub Wujek;

1918 – Episkopat Polski powołał Katolicki Uniwersytet Lubelski;

1920 – wobec zagrożenia ze strony bolszewickiej Rosji biskupi zebrani na Jasnej Górze pod przewodnictwem kardynałów Aleksandra Kakowskiego i Edmunda Dalbora ofiarowali Polskę Najświętszemu Sercu Pana Jezusa;

1944 – ur. emerytowany biskup świdnicki Ignacy Dec;

1949 – w Waszyngtonie ratyfikowano Pakt Północnoatlantycki;

2016 – rozpoczęła się wizyta papieża Franciszka w Polsce.

26 lipca – Święci Anna i Joachim

Pismo Święte nie podaje imion rodziców Matki Bożej. Według tradycji pochodzącej z II wieku nosili oni imiona: Anna i Joachim. Ich kult rozwinął się pod wpływem kultu Maryi. Świętą Annę czczono od VI wieku na Wschodzie, od wieku X kult jej rozszerzył się na Zachód.

Anna pochodziła z rodziny kapłańskiej z Betlejem. Jej imię znaczy tyle, co „łaska”. Św. Joachim miał pochodzić z zamożnej i znakomitej rodziny. Już samo jego imię miało być prorocze, gdyż oznacza tyle, co „przygotowanie Panu”. Miał pochodzić z Galilei. Kiedy Maryja była jeszcze dzieckiem, miał pożegnać ziemię. Razem ze św. Anną patronują małżonkom. Od IV wieku do dzisiaj pokazuje się przy Sadzawce Owczej w Jerozolimie miejsce, gdzie stał dom Anny i Joachima. Obecnie wznosi się na nim trzeci z kolei kościół, który wybudowali krzyżowcy.

26 lipca w kalendarzu

1417 – antypapież Benedykt XIII został w czasie soboru w Konstancji ogłoszony schizmatykiem i ekskomunikowany;

1400 – inauguracja wykładów w Collegium Maius Uniwersytetu Jagiellońskiego;

2016 – rozpoczęły się Światowe Dni Młodzieży w Krakowie.

25 lipca – Święty Jakub Starszy, apostoł

W gronie apostołów było dwóch Jakubów. Dla odróżnienia nazywani są Większy i Mniejszy, albo też Starszy i Młodszy. Przy tym prawdopodobnie nie chodziło o ich wiek, ale o kolejność przystępowania do grona apostołów. Św. Jakub Większy był powołany przez Jezusa razem ze swym bratem Janem, jako jeden z Jego pierwszych uczniów. Jakub i jego brat Jan byli synami Zebedeusza. Byli rybakami i mieszkali nad jeziorem Tyberiadzkim. Matką Jana i Jakuba była Salome, która należała do najwierniejszych towarzyszek wędrówek Chrystusa Pana. Żywe usposobienie Jakuba i Jana sprawiło, że Jezus nazwał ich „synami gromu”. Chcieli bowiem, aby piorun spadł na pewne miasto w Samarii, które nie chciało przyjąć Jezusa z Jego uczniami. Jakuba stracono w 44 r. bez procesu – zapewne dlatego, aby nie przypominać ludowi procesu Chrystusa Pana i nie narazić się na jakieś nieprzewidziane reakcje. Jakub był pierwszym wśród apostołów, a drugim po św. Szczepanie męczennikiem Kościoła.

W średniowieczu powstała legenda, że św. Jakub, zanim został biskupem Jerozolimy udał się najpierw zaraz po Zesłaniu Ducha Świętego do Hiszpanii. Niezależnie od tego, czy to prawda, był on wcześniej pierwszym biskupem Jerozolimy. Wg tradycji w VII wieku miano sprowadzić z Jerozolimy do Compostelli w Hiszpanii relikwie św. Jakuba. Nazwa Compostella ma się wywodzić od łacińskich słów Campus stellae (Pole gwiazdy), bowiem relikwie świętego, przywiezione najpierw do miasta Iria, zaginęły i dopiero w IX wieku miał je odnaleźć tamtejszy biskup, prowadzony cudowną gwiazdą. Hiszpańska nazwa Santiago znaczy zaś po polsku święty Jakub. W Santiago de Compostella do dzisiejszego dnia jest grób św. Jakuba. W średniowieczu było to trzecie – po Ziemi Świętej i Rzymie – sanktuarium chrześcijaństwa.

25 lipca w kalendarzu

325 – zakończył się Sobór Nicejski I;

1510 – Florian Ungler założył w Krakowie pierwszą w Polsce drukarnię;

1655 – rozpoczął się Potop Szwedzki;

1593 – król Francji Henryk IV dokonał rekonwersji na katolicyzm;

1968 – Paweł VI ogłosił encyklikę „Humane vitae”;

1978 – ur. Louise Brown, pierwsze dziecko z zapłodnienia in vitro.

24 lipca – Św. Kinga

Kinga (Kunegunda) urodziła się w 1234 r. jako córka Beli IV, króla węgierskiego z dynastii Arpadów, i jego żony Marii, córki cesarza bizantyjskiego Teodora I Laskarisa. Była siostrą św. Małgorzaty Węgierskiej oraz bł. Jolanty, a św. Elżbieta z Turyngii była jej ciotką. W dzieciństwie została zaręczona z Bolesławem Wstydliwym i od tej pory wychowywała się na zamku przyszłego męża w Sandomierzu. Kinga nakłoniła męża do zachowania dozgonnej czystości, którą ślubowali oboje na ręce biskupa krakowskiego Prandoty. Dlatego historia nadała Bolesławowi przydomek „Wstydliwy”. Wtedy także zapewne Kinga zapisała się do III Zakonu św. Franciszka jako tercjarka. W białym małżeństwie przeżyli z Bolesławem 40 lat.

Kinga sprowadziła do Polski górników, którzy dokonali pierwszego odkrycia złoży soli w Bochni. Stąd powstała piękna legenda o cudownym odkryciu soli. Aby dopomóc w odbudowaniu kraju zniszczonego przez Tatarów, Kinga ofiarowała Bolesławowi część swojego posagu. Kinga pomagała Bolesławowi w rządach nad obu księstwami (krakowskim i sandomierskim). Hojnie wspierała katedrę krakowską i fundowała klasztory i kościoły. Kinga w sposób istotny przyczyniła się do przeprowadzenia kanonizacji św. Stanisława biskupa (1253). Kiedy umarł jej mąż, wstąpiła do klarysek w Starym Sączu. Prawdopodobnie nie zajmowała w klasztorze żadnych urzędów. Jej staraniem była budowa i troska o jego byt materialny. Zmarła 24 lipca 1292 r. w Starym Sączu.

24 lipca w kalendarzu

1177 – cesarz niemiecki Fryderyk I Barbarossa ukorzył się w Wenecji przed papieżem Aleksandrem III, co zakończyło tzw. spór o inwestyturę (czyli o mianowanie biskupów);

1292 – zm. św. Kinga;

1520 – król Zygmunt I Stary wydał edykt toruński przeciw szerzeniu nauk reformacyjnych;

1949 – ur. emerytowany metropolita krakowski abp Marek Jędraszewski.

23 lipca – Św. Brygida Szwedzka

Brygida urodziła się w 1303 r. na zamku w Finstad koło Uppsali w bardzo religijnej rodzinie. W czternastym roku życia, wbrew swojej woli, Brygida została wydana za syna gubernatora Wastergotlandu, 19-letniego Ulfa Gotmarssona. W swoim małżeństwie umiała dostrzec wolę Bożą i starała się być dla męża najlepszą żoną. Była przykładem kobiety mężnej, kochającej męża i oddanej dzieciom. Wszystkie obowiązki potrafiła godzić z głębokim życiem wewnętrznym i trwaniem w mistycznej więzi z Bogiem. Jej duchowa dojrzałość pozwalała jej też odważnie zabierać głos w ważnych sprawach Kościoła, a także życia publicznego w rodzinnym kraju i ówczesnej Europie.

Po śmierci męża postanowiła oddać się wyłącznie służbie Bożej i pełnieniu dobrych uczynków. Długie godziny poświęcała modlitwie. Mnożyła akty umartwienia i pokuty. Brała czynny udział w życiu publicznym ówczesnej Europy. Pisała liczne napomnienia do papieża i króla Szwecji. Brygida zmarła w Rzymie po powrocie z pielgrzymki do Ziemi Świętej (miała wtedy 70 lat). Według kronik, jej pogrzebowi towarzyszyło wiele uzdrowień.

23 lipca w kalendarzu

1373 – zm. św. Brygida Szwedzka;

1431 – rozpoczął się sobór w Bazylei;

1942 – Niemcy utworzyli obóz zagłady w Treblince;

1944 – Armia Czerwona wyzwoliła obóz koncentracyjny na Majdanku. W tym miejscu NKWD utworzyło wkrótce obóz filtracyjny dla żołnierzy AK i NSZ.

22 lipca – Święta Maria Magdalena

Według biblijnej relacji Maria pochodziła z Magdali (nazwa tej miejscowości dosłownie znaczy: „wieża ryb”) nad Jeziorem Galilejskim, ok. 4 km na północny zachód od Tyberiady. Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Mk 16, 9; Łk 8, 2). Odtąd włącza się ona do grona Jego słuchaczy i wraz z innymi niewiastami troszczy się o wędrujących z Nim ludzi.

Po raz drugi wspominają o niej Ewangeliści pisząc, że była ona obecna podczas ukrzyżowania i śmierci Jezusa (Mk 15, 40; Mt 27, 56; J 19, 25) oraz zdjęcia Go z krzyża i pogrzebu. Maria Magdalena była jedną z trzech niewiast, które udały się do grobu, aby namaścić ciało Ukrzyżowanego, ale znalazły pusty grób (J 20, 1). Kiedy Magdalena ujrzała kamień od grobu odwalony, uznała, że Żydzi wyrzucili ciało Zbawiciela w niewiadome miejsce, więc pobiegła do Apostołów i powiadomiła ich o tym. Potem sama wróciła do grobu Pana Jezusa. Zmartwychwstały Jezus ukazał jej się jako ogrodnik (J 20, 15). Ona pierwsza powiedziała Apostołom, że On żyje (Mk 16, 10; J 20, 18). Dlatego też jest nazywana „apostola Apostolorum” – apostołką Apostołów, a Kościół przez długie stulecia recytował w jej święto uroczyste wyznanie wiary. Wschód i Zachód, oddając hołd Magdalenie, obchodzą jej pamiątkę tego samego dnia – 22 lipca.

22 lipca w kalendarzu

1099 – Gotfryd z Bouillon został pierwszym monarchą Królestwa Jerozolimskiego;

1942 – Niemcy rozpoczęli likwidację warszawskiego getta – do obozu zagłady w Treblince wyjechał pierwszy transport Żydów;

1952 – uchwalono stalinowską konstytucję PRL;

1983 – w Polsce został zniesiony stan wojenny.

21 lipca – Św. Wawrzyniec z Brindisi

Juliusz Cezary Russo urodził się w 1559 r. w Brindisi. W zakonie kapucynów przyjął imię Wawrzyniec. Wyświęcony w na kapłana, został mianowany profesorem teologii dla kleryków kapucyńskich w Wenecji. Równocześnie pogłębiał studia biblijne. W 1602 r. na kapitule generalnej został wybrany przełożonym generalnym zakonu. W ciągu kolejnych trzech lat przeszedł prawie całą Europę pieszo, wizytując klasztory, odbywając wszędzie kapituły, by usuwać nadużycia. Papież Paweł V wysłał Wawrzyńca do Czech, żeby nawrócił on tamtejszych husytów i protestantów. Na prośbę króla Hiszpanii Filipa III Wawrzyniec zorganizował koalicję państw chrześcijańskich – Ligę Świętą – pod dowództwem Hiszpanii przeciwko Unii Protestanckiej.

Zajęty licznymi obowiązkami publicznymi, Wawrzyniec uczynił centrum całego dnia Mszę świętą. Wyrobił sobie u Stolicy Apostolskiej przywilej, że mógł ją odprawiać w dowolnej porze dnia. Mszę odprawiał często nawet dwie godziny. Zwykł był mawiać: „Msza święta jest moim niebem na ziemi”. Często w czasie sprawowania Najświętszej Ofiary zalewał się łzami. Kiedy artretyzm i podagra nie pozwalały mu się poruszać, prosił, by go przynoszono do ołtarza. Zmarł podczas misji dyplomatycznej w Lizbonie 22 lipca 1619 r. Święty pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką i teologiczną. Wszystkie jego pisma zebrano aż w 15 tomach. Ze względu na nie Jan XXIII ogłosił w 1959 r. św. Wawrzyńca z Brindisi doktorem Kościoła.

21 lipca w kalendarzu

1773 – papież Klemens XIV ogłosił kasatę zakonu jezuitów.

20 lipca – Bł. Czesław

Czesław urodził się około roku 1180 w Kamieniu Opolskim. Był ponoć krewnym św. Jacka. Jako kapłan diecezjalny wstąpił do dominikanów, a habit otrzymał z rąk samego św. Dominika. W roku 1222 roku przybył z innymi współbraćmi, w tym ze św. Jackiem Odrowążem, do Krakowa, gdzie oddał się pracy kaznodziejskiej i duszpasterskiej. W roku 1225 pojechał do Pragi razem z kilkoma ojcami na zaproszenie tamtejszego biskupa i założył tam klasztor. Później udał się do Wrocławia. Tam pozostał jako przeor do roku 1231, kiedy to został przez kapitułę wybrany na prowincjała. Po złożeniu urzędu pozostał nadal przeorem w klasztorze wrocławskim, aż do swojej śmierci (ok. 1242).

Jan Długosz przytacza legendę, jak Czesław swoją modlitwą uratował Wrocław od najazdu Tatarów i całkowitego zniszczenia w 1241 roku. Kiedy miasto zostało zajęte przez najeźdźców, część wrocławian postanowiła bronić się poza murami obronnego grodu. Podanie głosi, że Czesław modlił się o ocalenie miasta wychodząc często na jego wały i zachęcając dzielnych obrońców do oporu. Gdy Wrocław wyszedł obronną ręką z tej wojennej zawieruchy, mieszkańcy przypisywali uratowanie miasta modlitwom Czesława. Zaraz po śmierci zaczął odbierać cześć jako święty. Ciało bł. Czesława spoczywa w dominikańskim kościele św. Wojciecha w osobnej kaplicy. Kiedy w czasie zdobywania Wrocławia w roku 1945 cały kościół legł w gruzy, zachowała się jedynie ta właśnie kaplica.

20 lipca w kalendarzu

1797– pierwsze publiczne wykonanie „Mazurka Dąbrowskiego”;

1944 – nieudany zamach na Adolfa Hitlera w „Wilczym Szańcu” koło Rastenburga (obecnego Kętrzyna);

2013 – ingres bp. Jana Wątroby do katedry w Rzeszowie;

2019 – ingres bp. Piotra Sawczuka do katedry w Drohiczynie.

19 lipca – Św. Makryna Młodsza

Makryna urodziła się w Cezarei Kapadockiej około 327 roku. Po śmierci narzeczonego zajęła się wychowywaniem młodszego rodzeństwa. Spośród dziewięciorga rodzeństwa trzech braci zostało świętymi: Bazyli Wielki, Piotr – biskup Sebasty i Grzegorz – biskup Nyssy. Prowadziła z domownikami życie na pół klasztorne. Św. Grzegorz z Nyssy napisał o niej wspomnienie, w którym przekazał modlitwę św. Makryny na łożu śmierci.

19 lipca w kalendarzu

1569 – książę pruski Albrecht Fryderyk Hohenzollern złożył hołd lenny królowi Zygmuntowi II Augustowi;

1655 – wojska szwedzkie wkroczyły na teren Polski – rozpoczął się Potop Szwedzki;

1863 – we Lwowie została podpisana Concordia – umowa pomiędzy biskupami rzymskokatolickimi a greckokatolickimi;

1945 – przed kościołem św. Krzyża w Warszawie ponownie ustawiono figurę Chrystusa dźwigającego krzyż, zniszczoną w czasie wojny;

1954 – rozpoczęła się pierwsza oaza, która zapoczątkowała Ruch Światło-Życie;

1957 – ur. biskup greckokatolickiej diecezji wrocławsko-koszalińskiej Włodzimierz Juszczak.

18 lipca – Św. Szymon z Lipnicy

Szymon urodził się około 1438-1440 r. w Lipnicy. Po ukończeniu Akademii Krakowskiej wstąpił do bernardynów, których do Polski cztery lata wcześniej sprowadził św. Jan Kapistran. Szymon musiał wyróżniać się cnotą, wiedzą i powagą, skoro już w roku 1465 – w kilka lat po święceniach – został wybrany gwardianem konwentu w Tarnowie. W dwa lata później pełnił w Krakowie urząd kaznodziei. Obowiązek ten miał sprawować przez kilkanaście lat, bo aż do śmierci (1467-1482). Szymon był nie tylko kaznodzieją zakonnym, ale przede wszystkim katedralnym. Kazania w katedrze wygłaszano do elity umysłowej Krakowa w języku łacińskim. W zakonie odznaczał się surowością życia, nabożeństwem do Najświętszego Sakramentu i Matki Bożej. Umarł posługując chorym, podczas zarazy w Krakowie 18 lipca 1482 r. Pogrzeb odbył się w tym samym dniu w godzinach wieczornych. W 1488 r. bł. Władysław z Gielniowa, na podstawie specjalnego breve papieża Innocentego VIII dokonał przeniesienia relikwii Szymona do osobnej kaplicy kościoła, co było wówczas uważane za formalną beatyfikację. Grobowiec Szymona nawiedzali liczni pielgrzymi. Zaraz po jego śmierci miało miejsce aż 377 cudownych uzdrowień i łask.

18 lipca w kalendarzu

1323 – kanonizacja Tomasza z Akwinu;

1482 – zm. Szymon z Lipnicy;

1815 – bitwa pod Waterloo;

1870 – podczas Soboru Watykańskiego I ogłoszono dogmat o nieomylności papieża;

2020 – sakra abp. Henryka Jagodzińskiego, nuncjusza apostolskiego w RPA, Lesotho, Namibii, Eswatini i Botswanie.

17 lipca – Święty Aleksy

Według syryjskiego tekstu z V wieku, Aleksy pochodził z zamożnej rodziny rzymskich patrycjuszy. W dniu swego ślubu potajemnie opuścił dom i udał się z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Żył tam z jałmużny, ale też budował wszystkich niezwykłą pobożnością. Następnie powrócił do Rzymu, gdzie, nierozpoznany, przeżył 17 lat w maleńkiej celi pod schodami rodzinnego domu. Modlił się i nawiedzał rzymskie sanktuaria. Po śmierci znaleziono w jego ręku kartkę z opisem życia. Według legendy jego śmierć miały zwiastować dzwony wszystkich świątyń Wiecznego Miasta. W pogrzebie miał wziąć udział sam papież i cały Rzym.

17 lipca w kalendarzu

1399 – zm. św. Jadwiga Andegaweńska;

1794 – w Paryżu zgilotynowano 16 karmelitanek z Compiègne;

1918 – car Rosji Mikołaj II i jego rodzina zostali zamordowani w Jekaterynburgu przez Czeka;

1936 – rozpoczęła się wojna domowa w Hiszpanii;

1944 – we wsi Bogusze NKWD aresztowało zaproszonych na rozmowy dowódców Armii Krajowej okręgu wileńskiego;

1945 – rozpoczęła się Konferencja Poczdamska;

1960 – urodził się biskup sandomierski Krzysztof Nitkiewicz;

1989 – Polska wznowiła stosunki dyplomatyczne z Watykanem, zerwane w 1945 r. przez Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej.

16 lipca – Najświętsza Maryja Panna z góry Karmel

W XII w. do Europy przybyli karmelici – prześladowani przez Turków duchowi synowie proroka Eliasza. Św. Szymon Stock, przełożony generalny zakonu, w czasie jednej z modlitw w Cambridge, w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r., ujrzał Bożą Rodzicielkę w otoczeniu Aniołów. Podała mu brązową szatę, wypowiadając jednocześnie słowa: „Przyjmij, synu, szkaplerz twego zakonu, jako znak mego braterstwa, przywilej dla ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania.” Szymon przyjął dar i nakazał rozpowszechnienie go w całej rodzinie zakonnej, a z czasem również w świecie. W XIV w. Maryja objawiła się papieżowi Janowi XXII, polecając mu w opiekę zakon karmelitański. Obiecała wówczas obfite łaski i zbawienie osobom należącym do zakonu i wiernie wypełniającym śluby. Obiecała również wszystkim, którzy będą nosić szkaplerz, że wybawi ich z czyśćca w pierwszą sobotę po ich śmierci. Cały szereg papieży wypowiedziało się z pochwałami o tej formie czci Najświętszej Maryi i uposażyło to nabożeństwo licznymi odpustami. Wydali oni około 40 encyklik i innych pism urzędowych w tej sprawie.

Szkaplerz karmelitański na jednym kawałku ma umieszczony wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej, a na drugim – Najświętszego Serca Pana Jezusa. Nosi się go w ten sposób, że jedna część powinna spoczywać na piersiach, a druga – na plecach. Szkaplerz musi być nałożony według specjalnego obrzędu.

16 lipca w kalendarzu

1054 – początek wielkiej schizmy wschodniej, zrywająca jedność Kościołów zachodniego i wschodniego;

1251 – Matka Boża ukazała się św. Szymonowi Stockowi i wręczyła mu szkaplerz.

15 lipca – Św. Bonawentura

Jan di Fidanza urodził się około 1218 r. w Bagnoregio koło Viterbo. Rodzice obawiali się, czy ich dziecko długo pożyje, było bowiem bardzo słabowite. Pobożna matka złożyła więc ślub, że poświęci syna na służbę Bożą, jeśli ten wyzdrowieje. Podanie głosi, że dziecię miało zostać przyniesione do św. Franciszka z Asyżu, który w natchnieniu miał powiedzieć: „O, buona ventura!”, co znaczy: „O, szczęśliwa przyszłość!”. Po ukończeniu szkoły średniej Jan udał się na studia filozoficzne na uniwersytecie w Paryżu. Tam, mając 25 lat, wstąpił do franciszkanów. Otrzymał imię zakonne Bonawentura – od słów, jakimi przywitał go wiele lat wcześniej św. Franciszek. Po nowicjacie studiował teologię w Paryżu, a potem wykładał Pismo Święte i „Sentencje” Piotra Lombarda. W tym też czasie stoczył słowny i pisemny „pojedynek” z Wilhelmem z Saint-Amour i z Tomaszem z Yorku w obronie zakonów żebraczych (franciszkanów i dominikanów). Z tego też czasu pochodzi jego szczytowe dzieło z zakresu teologii dotyczące Trójcy Świętej. Bonawentura zajął się także filozoficznym problemem poznania ludzkiego. Wreszcie w tym samym czasie wydał tom rozpraw, w którym można odnaleźć syntezę jego myśli filozoficznej i teologicznej. Bonawentura był jednym z najwybitniejszych teologów średniowiecza.

Następne lata Bonawentura spędził w różnych klasztorach franciszkańskich w charakterze wykładowcy. Musiał imponować niezwykłą wiedzą, świętością i zmysłem organizacyjnym, skoro na kapitule generalnej w 1257 r. został wybrany przełożonym generalnym zakonu, kiedy miał zaledwie 39 lat. Wybór ten okazał się dla młodego zakonu opatrznościowym. Zakon przechodził wówczas trudny czas. Powstały bowiem dwie zwalczające się zaciekle frakcje: gorliwych (zelantów), którzy byli za zachowaniem pierwotnej reguły Ojca Franciszka, oraz zwolenników reguły łagodniejszej, możliwej do zachowania także przez przeciętnych członków. To jednak groziło rozluźnieniem. Bonawentura umiał wybrać „złoty środek”, a przez swoje roztropne zarządzenia nadał zakonowi właściwy kierunek. Przez 16 lat swoich rządów (1257-1273) doprowadził zakon do niebywałego rozwoju. Z powodu tych zasług niektórzy historycy nazywają go drugim ojcem zakonu. Miał umiejętność łączenia życia czynnego i publicznego z bogatym życiem wewnętrznym. Miał wielkie nabożeństwo do Męki Pańskiej i ku jej czci układał przepiękne poematy. Głośno było o nim także na dworze papieskim. Dlatego to papież Grzegorz X mianował go kardynałem oraz biskupem Albano pod Rzymem. Delegacja papieża z wiadomością o nominacji zastała go przy myciu naczyń kuchennych w klasztorze. Bonawentura w listopadzie 1273 r. udał się do Lyonu na sobór powszechny. Otrzymał zaszczytne wyróżnienie wygłoszenia przemówienia inauguracyjnego. Główny ciężar prac przygotowawczych do soboru spadł na barki Bonawentury. Wyczerpany tymi obowiązkami, zmarł 15 lipca 1274 r. podczas soboru w Lyonie.

15 lipca w kalendarzu

1149 – poświęcenie odbudowanej bazyliki Grobu Pańskiego;

1410 – bitwa pod Grunwaldem;

1940 – ur. emerytowany biskup pomocniczy diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej Paweł Cieślik;

1971 – powstała Papieska Rada „Cor Unum”.

14 lipca – Święty Kamil de Lellis

Kamil urodził się w 1550 r. w Abruzzach. Jego matka, po przedwczesnej śmierci pierwszego syna, wybłagała u Pana Boga narodziny Kamila; miała już wówczas prawie 60 lat. Przed urodzeniem dziecka miała tajemniczy sen: ujrzała swojego syna w otoczeniu wielu mężów z krzyżami na piersiach. Przerażona odczytała ten sen jako napomnienie Boże, że jej syn skończy jako herszt bandy i zawiśnie wraz ze swoją szajką na krzyżu. Pierwsze lata życia Kamila zdawały się potwierdzać przeczucia matki. Syn prowadził życie odległe od ascezy chrześcijańskiej. Podobnie jak ojciec, był porywczego i niespokojnego charakteru. Gdy Kamil miał około 20 lat, utworzyła mu się rana w nodze. Udał się więc do Rzymu, do szpitala św. Jakuba dla nieuleczalnie chorych. Nie wyleczył się zupełnie z rany, ale opuścił szpital i udał się na wojnę z Turkami. Kiedy w grze w karty przegrał uzbierany kapitał, udał się do Manfredodi, do klasztoru kapucynów, jako pracownik fizyczny. Tam przeżył nawrócenie. Postanowił pozostać na zawsze w zakonie, który mu udzielił dachu nad głową. Niestety, rana ponownie się otworzyła i tak dalece zaczęła mu dokuczać, że musiał wrócić do szpitala. Tu przebywał 4 lata. W czasie choroby z niezwykłym poświęceniem oddawał się posłudze nieuleczalnie chorym. Kiedy zaś rana się podgoiła, Kamil powrócił do kapucynów. Kiedy jednak znowu się otworzyła, Kamil zrozumiał, że jego miejsce nie jest u kapucynów.

Powrócił więc do Rzymu, gdzie w Kolegium Rzymskim odbył studia teologiczne. Po ich ukończeniu przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP w kościółku Matki Bożej Cudownej z kilkoma towarzyszami, których w czasie studiów zdołał pozyskać dla swoich planów, wdział habit nowej rodziny zakonnej i złożył trzy śluby proste: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, z dodaniem ślubu czwartego: oddania się bez reszty posłudze chorym. Wszyscy udali się do szpitala Świętego Ducha, gdzie pod kierunkiem Kamila przez 28 lat spełniali tę samarytańską posługę. Liczba członków zakonu rosła, powstawały też nowe placówki. Kamil napisał ustawy dla nowego zakonu, a także szczegółowy regulamin i wskazania, jak należy zajmować się chorymi. Są one pięknym świadectwem miłości chrześcijańskiej. Za życia Kamila i jego duchowi synowie otworzyli 65 własnych szpitali. Kamil zmarł w 1614 r. w domu macierzystym swojego zakonu w Rzymie. Jego ciało spoczywa dotąd w kościele przy centralnym domu.

14 lipca w kalendarzu

1570 – papież Pius V ustanowił kanon Mszy trydenckiej w bulli „Quo Primum Tempore”;

1789 – zdobycie Bastylii dało początek rewolucji francuskiej;

1898 – rosyjski zaborca bezprawnie uznał grekokatolików na ziemiach polskich za wyznawców prawosławia.

13 lipca – Święci pustelnicy Andrzej Świerad i Benedykt

Andrzej Świerad (Andrzej Żurawek) pochodził z Polski, z rodziny rolniczej. Nie wiadomo, w jakich okolicznościach znalazł się na Węgrzech. W roku 997/998 wstąpił do benedyktyńskiego klasztoru św. Hipolita na górze Zobor koło Nitry, gdzie otrzymał imię Andrzej. Pełnił różne posługi w klasztorze. Zgodnie z zakonnym zwyczajem, po przekroczeniu 40 lat zyskał prawo, żeby iść na pustelnię w towarzystwie jednego ucznia, który zmieniał się co kilka lat. Pustelnia była odległa od opactwa około pół dnia drogi. Co tydzień Andrzej musiał wracać do opactwa w sobotę wieczorem i zostać na całą niedzielę. Jego zajęciem było karczowanie lasu. Choć ciężko pracował, przez trzy dni zupełnie pościł: w poniedziałek, w środę i piątek. Na Wielki Post brał od opata Filipa tylko 40 orzechów włoskich, które były jedynym jego pokarmem przez osiem tygodni, z wyjątkiem sobót i niedziel, gdzie przyjmował wspólny posiłek w opactwie. Aby nawet sen sobie uprzykrzyć, siedział przez całą noc na pieńku otoczonym ostrymi prętami, a na głowę zakładał koronę z drewna z zawieszonymi czterema kamieniami, o które uderzał przy każdym skłonie. Ponadto opasał swoje ciało mosiężnym łańcuchem, który z czasem obrósł skórą. To właśnie było bezpośrednią przyczyną jego śmierci ok. 1030-1034 r., gdyż po pęknięciu naskórka wywiązało się zakażenie. Wezwany opat przybył już po śmierci Świerada.

Towarzyszem pustelniczego życia Andrzeja i jednym z jego uczniów był Benedykt. Podobnie jak św. Andrzej miał przybyć „de terra Poloniensi” – z ziemi polskiej. Po jego śmierci opowiedział miejscowemu biskupowi o cnotach i umartwieniach swego mistrza. Kontynuował surowy tryb życia w pustelni. W trzy lata po śmierci św. Andrzeja napadli go zbójcy i zabili, a ciało wrzucili do rzeki Wag. Według legendy orzeł przez cały rok pilnował ciała męczennika, po czym zostało odnalezione w stanie zupełnie nienaruszonym. Ucznia i mistrza pochowano w kościele zakonnym.

13 lipca w kalendarzu

1521 – w katedrze na Wawelu po raz pierwszy zabrzmiał dzwon Zygmunta;

1936 – rozpoczęła się wojna domowa w Hiszpanii;

1949 – watykańska Kongregacja Doktryny Wiary wydała dekret zakazujący pod karą ekskomuniki wstępowania do partii komunistycznej i jej popierania oraz propagowania idei komunistycznych.

12 lipca – Św. Brunon Bonifacy z Kwerfurtu

Brunon urodził się w 974 r. w Kwerfurcie. Zaprzyjaźnił się ze św. Romualdem, który miał sławę świętego męża i ojca nowej rodziny zakonnej. W roku 1001 Bonifacy znalazł się wśród jego synów duchowych w eremie Pereum koło Rawenny. W tym samym roku jesienią udała się do Polski pierwsza grupa kamedułów z Pereum: św. Jan i św. Benedykt. Mieli oni działać wśród Słowian nadodrzańskich. Do nich to miał się dołączyć Brunon. Dla wyjednania misji odpowiednich przywilejów papieskich św. Romuald wysłał go do Rzymu. Papież Sylwester II chętnie udzielił wszystkich potrzebnych misjonarzom indultów. Brunon otrzymał także od papieża paliusz, a więc tym samym nominację na metropolitę misyjnego. Dawało mu to uprawnienia do mianowania biskupów na terenach misyjnych. Z niewiadomych przyczyn sakrę biskupią Bonifacy otrzymał dopiero w roku 1004 w Magdeburgu. W ten sposób Brunon był pierwszym metropolitą pogańskich Słowian zachodnich, do których był wysłany jako misjonarz.

Złożona sytuacja polityczna na terenie Polski sprawiła, że Brunon zatrzymał się we Włoszech, a potem na dworze cesarza. W 1005 r. udał się na Węgry, aby tam szukać pola dla swojej działalności. W roku 1006 był w Polsce, by w roku następnym (1007) znaleźć się po raz drugi na Węgrzech. Papież wysłał go w tym samym czasie także do Kijowa, a nawet do Pieczyngów nad Morzem Czarnym. W roku 1008 Bonifacy był ponownie w Polsce, w 1009 roku udaje się do Jaćwierzy z wyraźnym zamiarem rozpoczęcia tam misji. Niestety nie było mu dane dokończyć pomyślnie rozpoczętego dzieła. Według podania miał nawrócić nad Bugiem jednego z książąt jaćwieskich, Nothimera. Rywale księcia wykorzystali ten moment i pozbawili go władzy. Brunon zaś, z 18 towarzyszami, miał zginąć z ich ręki 9 marca 1009 roku, gdzieś w okolicach Pojezierza Suwalskiego. Miał wówczas zaledwie 35 lat. Bolesław Chrobry wykupił jego ciało. Niestety, relikwie męczennika zaginęły.

12 lipca w kalendarzu

1580 – wydrukowano „Biblię Ostrogską” – pierwsze wydanie Pisma Świętego w języku staro-cerkiewno-słowiańskim;

1943 – niemieccy okupanci rozpoczęli pacyfikację wsi Michniów w województwie świętokrzyskim.

11 lipca – Święty Benedykt z Nursji

Benedykt z Nursji należy do najgłośniejszych postaci w Kościele łacińskim. Wsławił się niezwykle mądrą i wyważoną regułą, która stała się podstawą dla bardzo wielu późniejszych rodzin zakonnych na Zachodzie. Przez założony przez siebie zakon Benedykt przyczynił się nie tylko do pogłębienia życia religijnego w Kościele, ale i szeroko rozumianej kultury. Jego synowie duchowi zasłużyli się najwięcej dla pozyskania Chrystusowi ludów germańskich. Te racje skłoniły Pawła VI do tego, by w 1964 r. wyróżnić św. Benedykta zaszczytnym tytułem głównego patrona Europy.

11 lipca w kalendarzu

1533 – Henryk VIII, który mianował się głową Kościoła narodowego Anglii, został ekskomunikowany przez papieża Klemensa VII;

1705 – mord bazylianów w Połocku;

1943 – kulminacja rzezi wołyńskiej (tzw. krwawa niedziela) – o świcie sotnie OUN-UPA zaatakowały 96 wsi i osiedli polskich i zamordowały kilka tysięcy Polaków;

1958 – ur. biskup łomżyński Janusz Stepnowski;

2017 – papież Franciszek w liście apostolskim „Maiorem hac dilectionem” postanowił, że heroiczne ofiarowanie życia jest kolejnym, obok męczeństwa i heroiczności cnót, powodem do beatyfikacji i kanonizacji.

10 lipca – Św. Antoni Peczerski

Jego pierwotne imię to Antypas. Pochodził z grodu Lubecz nad Dnieprem, leżącego na północ od Kijowa. Urodził się w roku 963 (lub 983). Jako młody człowiek poznał życie zakonne na górze Athos. Tam złożył śluby zakonne i przyjął imię Antoni.

Po powrocie na Ruś zamieszkał w pieczarze w pobliżu Kijowa, w której wiódł surowe życie pustelnika. Od tego miejsca otrzymał przydomek „Peczerski” (lub „Kijowsko-Peczerski”). Mnich stał się sławny w okolicy. Po pewnym czasie zaczęli się gromadzić wokół niego uczniowie. Z ich pomocą powiększył pieczarę i urządził w niej cerkiew. Wokół wydrążono groty-cele. Dał tym samym początek Ławrze Peczerskiej, najsłynniejszemu klasztorowi na Rusi, zwanemu matką monasterów. Początkowo Antoni sam kierował życiem mnichów, które wypełniała praca, czuwanie i modlitwa. Zakonnicy troszczyli się o wstrzemięźliwość, umartwiali swoje ciała. Kiedy życie wspólnoty było w miarę zorganizowane, mianował igumena, a sam usunął się do osobnej groty, której nie opuszczał przez 40 lat. Po radę przychodzili tam nie tylko mnisi, ale także ludność ziem ruskich, prosząc o modlitwę. Za wstawiennictwem Antoniego działy się liczne cuda. Zmarł 10 lipca (lub 27 maja) 1073, mając prawdopodobnie 90 lat. Ruś widziała w nim ojca życia monastycznego związanego z tradycją wschodnią. Ławra Peczerska była przez lata rozbudowywana i przez wieki trwało tu życie monastyczne.

10 lipca w kalendarzu

1941 – w Jedwabnem doszło do rozruchów, podczas których spalono żywcem żydowskich mieszkańców miasta i okolic.

9 lipca – Święci męczennicy Augustyn Zhao Rong i Towarzysze

Augustyn Zhao Rong urodził się w XVIII w. w Chinach w prowincji Syczuan. W wieku 20 lat zaciągnął się do wojska i wchodził w skład oddziału, który eskortował do Pekinu grupę chrześcijańskich więźniów. Uderzyła go ich cierpliwość i odwaga. Ponownie zetknął się z chrześcijanami w prowincji Wuczuan, gdzie poznał uwięzionego o. Marcina Moye. Przykład wiary i miłości tego kapłana oraz jego katecheza skłoniły Augustyna do przyjęcia chrześcijaństwa. Otrzymał chrzest z rąk o. Moye w wieku 30 lat. Przez następnych pięć lat przygotowywał się do kapłaństwa i przyjął święcenia w 1781 r. Przez wiele lat pełnił posługę kapłańską. W okresie prześladowań wszczętych za panowania cesarza Jiaqinga został aresztowany, gdy udzielał sakramentów choremu. Uwięziony w Chengdu, został skazany na dotkliwą karę cielesną, choć miał już 69 lat – otrzymał 60 uderzeń bambusowym kijem w kostki i 80 policzków zadanych skórzaną podeszwą. Zmarł w więzieniu kilka dni później, 27 stycznia 1815 r. Jest pierwszym kapłanem chińskim – męczennikiem.

Kanonizowany został 1 października 2000 r. wraz ze 120-osobową grupą męczenników chińskich. W jej skład wchodzą w części europejscy zakonnicy – członkowie zgromadzeń, którym Stolica Apostolska powierzyła prowadzenie misji w różnych regionach Chin (jezuici, franciszkanie, dominikanie, salezjanie i członkowie Paryskich Misji Zagranicznych) – a w części rodowici Chińczycy – biskupi, kapłani i świeccy, mężczyźni i kobiety. Najmłodszy z nich miał zaledwie 9 lat.

9 lipca w kalendarzu

1572 – kalwiniści zamordowali po torturach 19 męczenników z Gorkum (Holandia);

1901 – na Giewoncie zamontowano krzyż.

8 lipca – Św. Jan z Dukli

Urodził się w 1414 r. w Dukli, w rodzinie mieszczańskiej. Po studiach wrócił do Dukli, gdzie żył jako pustelnik w lesie. Do franciszkanów konwentualnych wstąpił prawdopodobnie w Krośnie między 1434 a 1440 r. W zakonie piastował różne stanowiska, m.in. kaznodziei. Był światłym kapłanem i teologiem. Kilkakrotnie obierano go na przełożonego klasztoru w Krośnie i Lwowie. W 1463 r. pod wpływem św. Jana Kapistrana, reformatora franciszkańskiego życia zakonnego, Jan wstąpił do bernardynów. Zarówno jako kaznodzieja, jak i spowiednik odznaczał się niezwykła gorliwością. Miał dar proroctwa. Często na modlitwie spędzał całe noce. W pełnieniu obowiązków nie przeszkodziła mu nawet utrata wzroku pod koniec życia. Nie stronił też od pracy fizycznej w ogrodzie i kuchni. Zmarł we Lwowie 29 września 1484 r.

Zaraz po śmierci rozwinął się jego kult. Rosła liczba spisywanych cudów i łask, otrzymanych od Boga za jego pośrednictwem. 2 stycznia 1733 Klemens XII ogłosił go błogosławionym. Jego kanonizacji dokonał natomiast Jan Paweł II w czerwcu 1997 roku.

8 lipca w kalendarzu

1945 – ur. emerytowany biskup pomocniczy diecezji włocławskiej Stanisław Gębicki;

2003 – Jan Paweł II wystosował list z okazji 60. rocznicy rzezi wołyńskiej;

2025 – zmarł emerytowany biskup pomocniczy diecezji tarnowskiej Władysław Bobowski.

7 lipca – Błogosławieni męczennicy Józef i Wiktoria Ulmowie oraz siedmioro ich dzieci

Józef Ulma urodził się 2 marca 1900 r. w wielodzietnej, rolniczej rodzinie w Markowej (arch. przemyska). Ukończył czteroklasową szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości. Już w młodości był zaangażowany w działalność społeczną. W wieku 17 lat został członkiem Związku Mszalnego Diecezji Przemyskiej, którego jednym z celów było zbieranie funduszy na budowę i konserwację kościołów. Uczestniczył także w Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży oraz Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”, w którym był bibliotekarzem i fotografem. W latach 1921-1922 odbywał służbę wojskową. W latach 1929-1930 kształcił się w Państwowej Szkole Rolniczej w Pilźnie. Po jej ukończeniu z wynikiem bardzo dobrym stał się propagatorem upraw warzyw i owoców, prowadząc szkółkę drzew owocowych, hodując pszczoły oraz jedwabniki. Jako pierwszy w Markowej wprowadził w swoim domu elektryczność, podłączając żarówkę do małego, ręcznie zbudowanego wiatraka. Jedną z jego pasji było robienie zdjęć. Własnoręcznie wykonał aparat, który służył mu do fotografowania. Dzięki temu zachowały się zdjęcia z wielu wydarzeń w rodzinnej miejscowości oraz zdjęcia rodzinne.

7 lipca 1935 roku ożenił się z pochodzącą z tej samej miejscowości Wiktorią Niemczak. W wieku 6 lat Wiktoria straciła matkę. Uczęszczała do szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości, a następnie na kursy Uniwersytetu Ludowego w pobliskiej Gaci. Była członkinią amatorskiego zespołu teatralnego w Markowej.

Od czasu ślubu Józef i Wiktoria wspólnie prowadzili kilkuhektarowe gospodarstwo rolne. Wiktoria zajmowała się domem i dziećmi, udzielała się także w amatorskim teatrze wiejskim. W kolejnych latach rodzinie Ulmów urodziło się sześcioro dzieci: Stanisława (ur. 18 lipca 1936 r.), Barbara (ur. 6 października 1937 r.), Władysław (ur. 5 grudnia 1938 r.), Franciszek (ur. 3 kwietnia 1940 r.), Antoni (ur. 6 czerwca 1941 r.) i Maria (ur. 16 września 1942 r.). Małżonkowie pogłębiali swoją wiarę poprzez rodzinną modlitwę i udział w życiu parafii w Markowej, należeli m.in. do Bractwa Żywego Różańca. Po wybuchu II wojny światowej Józef został zmobilizowany i brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r.

Podczas okupacji niemieckiej Ulmowie zaangażowali się w pomoc Żydom. Prawdopodobnie w drugiej połowie 1942 przyjęli pod swój dach ośmioro żydowskich uciekinierów z rodzin Goldmanów/„Szallów”, Griinfeldów i Didnerów. Pomogli także jeszcze innej żydowskiej rodzinie wybudować ziemiankę w pobliskim lesie, a następnie zaopatrywali jej mieszkańców w żywność. Ulmowie zostali zadenuncjowani przez współpracującego z niemieckimi okupantami tzw. granatowego policjanta Włodzimierza Lesia, który wcześniej zagarnął majątek rodziny Szallów i zamierzał pozbyć się jego prawowitych właścicieli. 24 marca 1944 r. niemieccy żandarmi z posterunku w Łańcucie rozstrzelali Józefa Ulmę, a także jego żonę, będącą w zaawansowanej ciąży, oraz szóstkę ich dzieci (8-letnią Stanisławę, 6-letnią Barbarę, 5-letniego Władysława, 4-letniego Franciszka, 3-letniego Antoniego i półtoraroczną Marię). Razem z Ulmami zginęli również wszyscy ukrywani Żydzi. Ciała zamordowanych zostały pierwotnie zakopane przed domem, w następnym tygodniu wydobyto je i złożono do czterech trumien. Pogrzeb odbył się dopiero 11 stycznia 1945 r. w parafii w Markowej, po czym wszyscy zostali pochowani na cmentarzu parafialnym.

Liturgiczne wspomnienie błogosławionej rodziny Ulmów przypada 7 lipca, w rocznicę zawarcia małżeństwa przez Józefa i Wiktorię.

7 lipca w kalendarzu

1136 – papież Innocenty II wydał bullę gnieźnieńską, znoszącą zależność metropolitalną archidiecezji gnieźnieńskiej od arcybiskupstwa magdeburskiego;

1456 – Joanna d’Arc została pośmiertnie oczyszczona z zarzutu herezji;

1807 – utworzono Księstwo Warszawskie;

2002 – rekonsekracja najstarszego i jedynego zachowanego kościoła rzymskokatolickiego w Kazachstanie.

6 lipca – Bł. Maria Teresa Ledóchowska

Urodziła się 29 kwietnia 1863 r. w Loosdorf (Austria), w głęboko religijnej rodzinie ziemiańskiej (jej młodszą siostrą była św. Urszula Ledóchowska, założycielka urszulanek szarych). W szesnastym roku życia była redaktorką i wydawczynią własnego pisma dla młodzieży i autorką książki „Moja Polska”. W roku 1885 została damą dworu u wielkiej księżnej Alicji w Salzburgu i po raz pierwszy spotkała się z problemami czarnoskórych niewolników. Postanowiła pracować dla misji.

W roku 1891 opuściła dwór. Zamieszkała przy klasztorze sióstr szarytek koło Salzburga. Ułożyła statut Stowarzyszenia Misyjnego Sodalicji św. Piotra Klawera i w 1894 r. przedłożyła papieżowi Leonowi XIII ideę stowarzyszenia. Po otrzymaniu pozwolenia wróciła do Salzburga i rozpoczęła z pierwszą siostrą, Melanią Ernst, pracę dla misji. Pisała artykuły i opowiadania, korespondowała z misjonarzami i dobroczyńcami. Założyła drukarnię wydającą bezpłatne książki w językach afrykańskich. Środki finansowe na działalność wydawniczą czerpała z ofiar członków Dzieła Prasy Afrykańskiej. Jego pierwszym członkiem był papież Benedykt XV. W 1902 r. zachorowała na gruźlicę. Od 1918 r. poruszała się na wózku. 6 lipca 1922 r. umarła. Nazwano ją Matką Afryki, a w czasie Soboru Watykańskiego II biskupi afrykańscy licznie nawiedzali jej grób w Rzymie.

6 lipca w kalendarzu

1280 – św. Kinga ufundowała klasztor klarysek w Starym Sączu;

1415 – Jan Hus został spalony na stosie podczas soboru w Konstancji;

1535 – egzekucja Tomasz Morusa;

2025 – sakra bp. Marka Ochlaka, ordynariusza diecezji Fenoarivo Atsinanana na Madagaskarze.

5 lipca – Św. Maria Goretti

Urodziła się w 1890 r. w Corinale k. Ankony, w środkowych Włoszech. Po kilku latach jej rodzina przeniosła się do wsi położonej w pobliżu miasteczka Nettuno. Gdy Maria miała 10 lat, zmarł jej ojciec. Rodzina żyła w trudnych warunkach materialnych. Matka i bracia pracowali w polu i w winnicach zarabiając na utrzymanie. Dziewczynkę coraz częściej napastował, grożąc jej nawet śmiercią, 18-letni sąsiad Aleksander Serenelli. 5 lipca 1902 r. napadł ją i próbował zgwałcić. Gdy dziewczynka stawiała opór, rozjuszony napastnik zadźgał ją nożem. Powracająca z pracy rodzina zastała Marię w agonii. Maria, przewieziona do szpitala i opatrzona sakramentami, zmarła 6 lipca 1902 r. Przed śmiercią przebaczyła swemu zabójcy. Lejkarze stwierdzili, że miała na ciele 14 ran. Zbrodnia poruszyła całą okolicę. W pogrzebie uczestniczyły tysiące ludzi, setki kapłanów oraz biskup. Na białą trumnę niesioną w kondukcie padał deszcz kwiatów. Już od pogrzebu mówiono o Marii Goretti, że jest świętą Agnieszką XX wieku. W 1947 r. papież Pius XII ogłosił ją błogosławioną, a kanonizował ją w 1950 r. Aleksander, po odbyciu kary 26 lat więzienia, wstąpił do kapucynów w Maceracie. Zmarł w 1970 r., w wieku 88 lat.

Rokrocznie do Nettuno ściągają setki tysięcy pielgrzymów oddając hołd św. Marii Goretti. Jej zabalsamowane zwłoki ustawiono w kryształowej trumnie w specjalnej kaplicy. W kaplicy znajdują się nieliczne pamiątki po świętej, a jej ściany oraz ściany zakrystii i korytarzy pokrywają tysiące wotów, tabliczek dziękczynnych, próśb o wstawiennictwo, niekiedy nawet długich do niej listów.

5 lipca w kalendarzu

863 – św. Cyryl i Metody rozpoczęli działalność misyjną;

1099 – w Jerozolimie powstał Zakon Rycerski Kawalerów Grobu Świętego;

1902 – zm. św. Maria Goretti;

1921 – zakończyło się III powstanie śląskie.

4 lipca – Bł. Piotr Jerzy Frassati

Urodził się w 1901 r. w Turynie jako syn senatora Alfredo Frassatiego, założyciela istniejącego do dziś miejscowego dziennika „La Stampa”, później także ambasadora Włoch w Niemczech. Wychowany w religijnej, a zarazem otwartej na świat i zamożnej rodzinie, naukę pobierał w jezuickim Instytucie Społecznym, a w okresie nauki działał w szkolnych stowarzyszeniach religijnych. Codziennie służył do Mszy i przystępował do Komunii świętej. W wieku 17 lat wstąpił do Konferencji św. Wincentego a Paulo – organizacji charytatywnej założonej w pierwszej połowie XIX w. przez francuskiego świeckiego działacza katolickiego bł. Fryderyka Ozanama. Zaangażował się wówczas w działalność dobroczynną na rzecz ubogich, której pozostał wierny do końca życia.

W 1919 rozpoczął studia na wydziale inżynierii przemysłowej Politechniki Turyńskiej ze specjalnością górniczą, chciał bowiem działać później jako świecki katolik wśród górników. Od 1920 był członkiem Włoskiej Partii Ludowej, z której później wyłoniła się Chrześcijańska Demokracja, czyli chadecja. Działał też w Akcji Katolickiej, we Włoskiej Młodzieży Katolickiej i w kilku innych organizacjach. Nigdy natomiast, w odróżnieniu od wielu swych rówieśników, nie należał do partii faszystowskiej, a nawet był członkiem Uniwersyteckiego Sojuszu Antyfaszystowskiego. Jednocześnie nie zaniedbywał obowiązków wobec potrzebujących i jako członek Konferencji Św. Wincentego był bardzo aktywny na tym polu, m.in. codziennie odwiedzając chorych. Tak intensywny tryb życia – a trzeba pamiętać, że był również zapalonym wspinaczem wysokogórskim – sprawił, że nagle rozwinęła się w nim choroba, która w ciągu kilku dni zabrała go z tego świata. Zmarł 4 lipca 1925 jako 24-letni student, którego nazajutrz czekał ostateczny egzamin. Już za życia otaczała go opinia świętości, która jeszcze bardziej wzmogła się po jego śmierci.

4 lipca w kalendarzu

1776 – Stany Zjednoczone ogłosiły niepodległość;

1925 – zm. bł. Potr Jerzy Frassati;

1941 – Niemcy dokonali egzekucji polskich uczonych we Lwowie;

1950 – rozpoczęło nadawanie Radio Wolna Europa;

2009 – sakra biskupa sandomierskiego Krzysztofa Nitkiewicza.

3 lipca – Św. Tomasz Apostoł

Tomasz, zwany także Didymos (Bliźniak), należał do ścisłego grona Dwunastu Apostołów. Ewangelie wspominają go, kiedy jest gotów pójść z Jezusem na śmierć (J 11, 16); w Wieczerniku podczas Ostatniej Wieczerzy (J 14, 5); osiem dni po zmartwychwstaniu, kiedy ze sceptycyzmem chce włożyć rękę w bok Jezusa (J 20, 19nn); nad Jeziorem Genezaret, gdy jest świadkiem cudownego połowu ryb po zmartwychwstaniu Jezusa (J 21, 2).

Osobą św. Tomasza Apostoła wyjątkowo zainteresowała się tradycja chrześcijańska. Św. Tomasz miał głosić Ewangelię najpierw Partom (obecny Iran), a następnie w Indiach. Około roku 52 po Chrystusie miał wylądować na zachodnim wybrzeżu Malabaru i założyć tam siedem kościołów. Kiedy w roku 1517 Portugalczycy wylądowali w Mylapore, pokazano im grób apostoła. Pamięć o apostole zachowali tamtejsi chrześcijanie nestoriańscy. W Indiach jest również najgłośniejsze sanktuarium św. Tomasza apostoła. Znajduje się ono na miejscu, gdzie według miejscowej tradycji Tomasz miał ponieść śmierć męczeńską.

3 lipca w kalendarzu

1900 – zmarli chińscy męczennicy św. Piotr Zhao Mingzhen oraz św. Jan Chrzciciel Zhao Mingxi;

1949 – „cud lubelski” – na obrazie Matki Bożej w katedrze w Lublinie zauważono łzy.

2 lipca – Św. Bernardyn Realino

Urodził się w Carpi we Włoszech w 1530 r. Ukończył medycynę i prawo. Pełnił funkcję burmistrza Felizzano i Cassine, będąc jednocześnie osobistym doradcą namiestnika Neapolu. W Neapolu zetknął się z jezuitami. W 1564 r., gdy miał 34 lata, zdecydował się na wstąpienie do tego zakonu. Mimo wykształcenia pragnął zostać zwykłym bratem, ale z posłuszeństwa przyjął kapłaństwo. Przełożeni powierzyli mu urząd mistrza nowicjatu i ojca duchownego młodych adeptów zakonu. Wolny czas Bernardyn poświęcał pracy kaznodziejskiej i rychło zasłynął na tym polu.

Od 1574 r. aż do końca życia, tj. przez 42 lata przebywał w mieście Lecce. Był rektorem, kaznodzieją i spowiednikiem. Podbił serca mieszkańców niezwykłą gorliwością na ambonie i w konfesjonale, ofiarną posługą najuboższym i ascezą życia. Jego penitentami byli dosłownie wszyscy: od miejscowego biskupa i duchowieństwa po ostatniego rybaka. Nawiedzały go tłumy interesantów w swoich potrzebach. Umiał zawsze zachować spokój i opanowanie nawet wobec natrętów. Miał dar pozyskiwania sobie ludzi. Bóg obdarzył go także darem wysokiej kontemplacji, ekstaz i proroctwa. Pod koniec życia Bernardyn bardzo cierpiał. Trzy lata przed śmiercią utracił wzrok. Zmarł 2 lipca 1616 r.

2 lipca w kalendarzu

1927 – koronacja obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej w Wilnie.

1 lipca – Św. Otton z Bambergu

Otton urodził się ok. 1060 r. w Szwabii, w rodzinie szlacheckiej. Do Polski przybył jako kleryk w orszaku opata Henryka z Würzburga, który został później arcybiskupem gnieźnieńskim. W Polsce Otton przebywał dłuższy czas, zapoznał się tu dobrze z językiem i miejscowymi obyczajami. Prowadził szkołę w Gnieźnie. W młodym wieku był kapelanem na dworze księcia Władysława Hermana, a później także doradcą Piastów.

W 1102 roku Otton został mianowany biskupem Bambergu. 1 lutego 1103 r. mimo ciężkiej zimy Otton wszedł do swego miasta boso i w szacie pokutnej. dobrym organizatorem diecezji. Okazał się dobrym, rozsądnym i gorliwym biskupem. Zachował jedność z papieżem w czasie jego sporu z cesarzem. Troszczył się o reformę kleru i o karność w klasztorach. Założył tak wiele nowych fundacji, że zasłużył sobie na przydomek „ojca zakonów”.

Jednak największym jego dziełem było nawrócenie Pomorza. Odbył dwie wyprawy misyjne. W porozumieniu ze Stolicą Apostolską, na zaproszenie władcy polskiego, Bolesława Krzywoustego, Otton przybył do Polski w 1124 r. Ewangelizował w sposób niezwykle gorliwy i roztropny, dbając o to, żeby jego słuchacze jak najlepiej poznali prawdy wiary i zasady moralności chrześcijańskiej. Wraz ze współpracownikami ochrzcił 22 tys. osób i założył kilkanaście ośrodków duszpasterskich.

1 lipca w kalendarzu

1656 – wojska polskie odbiły Warszawę z rąk Szwedów;

1861 – w Rzymie ukazało się pierwsze wydanie „L’Osservatore Romano”;

1991 – rozwiązano Układ Warszawski.