11 kwietnia – Niedziela Miłosierdzia Bożego

Druga niedziela wielkanocna, nazywana Białą Niedzielą, jest ostatnim dniem oktawy Wielkanocy. Niegdyś w ten dzień neofici ochrzczeni podczas rzymskiej Wigilii Paschalnej, odziani w białe szaty podarowane im przez gminę chrześcijańską, szli w procesji do kościoła św. Pankracego, by tam uczestniczyć w Mszy. Święty Jan Paweł II ustanowił tę niedzielę świętem Miłosierdzia Bożego. Orędowniczką tego była św. Faustyna Kowalska.

„Jestem miłością i miłosierdziem samym” – mówił o sobie Jezus, prosząc siostrę Faustynę, żeby ogłosiła to orędzie całemu światu. Pan Jezus wskazał s. Faustynie pięć sposobów, w jakie ludzie mogą wypraszać zbawienie dla siebie i całego świata: koronkę do Miłosierdzia Bożego, modlitwę przed obrazem Jezusa Miłosiernego z napisem „Jezu, ufam Tobie”, modlitwę w godzinie konania Chrystusa na krzyżu, zwaną Godziną Miłosierdzia (godz. 15.00), obchodzenie święta Miłosierdzia i szerzenie czci Miłosierdzia Bożego modlitwą, słowem i czynem.

 

11 kwietnia w kalendarzu

570 – ur. Mahomet, twórca islamu;

1079 – z polecenia króla Bolesława Śmiałego zamordowano biskupa Stanisława ze Szczepanowa;

1945- wyzwolenie obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie;

1945 – na Ukrainie Sowieci aresztowali metropolitę greckokatolickiego kard. Josyfa Slipyja i wielu biskupów greckokatolickich;

1947 – władze PRL upaństwowiły większość drukarń należących do zakonów;

1963 – papież Jan XXIII ogłosił encyklikę „Pacem in Terris” o pokoju między wszystkimi narodami opartym na prawdzie, sprawiedliwości, miłości i wolności;

1990 – Sejm uchwalił ustawę o zniesieniu cenzury;

1997 – Sejm uchwalił ustawę lustracyjną;

2015 – sakra biskupa pomocniczego archidiecezji łódzkiej Marka Marczaka.


10 kwietnia – Sobota w oktawie Wielkanocy

W oktawie Wielkanocy Kościół przez osiem dni powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Kościół chce w ten sposób podkreślić rangę i ważność uroczystości. Zwyczaj przedłużania najważniejszych świąt chrześcijańskich na oktawę jest bardzo dawny – wspomina o niej w już IV stuleciu Asteriusz Sofista z Kapadocji.

Dni oktawy Wielkanocy mają, podobnie jak Niedziela Zmartwychwstania, rangę uroczystości. Okres ośmiu dni traktowany jest jak jedna uroczystość. W te dni codziennie śpiewa się podczas Mszy „Gloria” i wielkanocną sekwencję „Niech w święto radosne…”. Na Mszach świętych czytane są także perykopy o spotkaniach Zmartwychwstałego, m.in. z Marią Magdaleną, z uczniami idącymi do Emaus, z uczniami nad jeziorem Genezaret. Teksty mszalne wyjaśniają też znaczenie sakramentu chrztu. W dawnych wiekach był to bowiem czas tzw. katechezy mistagogicznej dla ochrzczonych w Wielkanoc.

 

10 kwietnia w kalendarzu

1525 – Hołd Pruski;

1864 – zakończyło się Powstanie Styczniowe;

2010 – katastrofa samolotu z polską delegacją w Smoleńsku.


9 kwietnia – Piątek w oktawie Wielkanocy

W oktawie Wielkanocy Kościół przez osiem dni powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Kościół chce w ten sposób podkreślić rangę i ważność uroczystości. Zwyczaj przedłużania najważniejszych świąt chrześcijańskich na oktawę jest bardzo dawny – wspomina o niej w już IV stuleciu Asteriusz Sofista z Kapadocji.

Dni oktawy Wielkanocy mają, podobnie jak Niedziela Zmartwychwstania, rangę uroczystości. Okres ośmiu dni traktowany jest jak jedna uroczystość. W te dni codziennie śpiewa się podczas Mszy „Gloria” i wielkanocną sekwencję „Niech w święto radosne…”. Na Mszach świętych czytane są także perykopy o spotkaniach Zmartwychwstałego, m.in. z Marią Magdaleną, z uczniami idącymi do Emaus, z uczniami nad jeziorem Genezaret. Teksty mszalne wyjaśniają też znaczenie sakramentu chrztu. W dawnych wiekach był to bowiem czas tzw. katechezy mistagogicznej dla ochrzczonych w Wielkanoc. W piątek w oktawie Wielkanocy nie obowiązuje post.

 

9 kwietnia w kalendarzu

1955 – ur. biskup zamojsko-lubaczowski Marian Rojek;

1966 – Stolica Apostolska zniosła Indeks Ksiąg Zakazanych.


8 kwietnia – Czwartek w oktawie Wielkanocy

W oktawie Wielkanocy Kościół przez osiem dni powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Kościół chce w ten sposób podkreślić rangę i ważność uroczystości. Zwyczaj przedłużania najważniejszych świąt chrześcijańskich na oktawę jest bardzo dawny – wspomina o niej w już IV stuleciu Asteriusz Sofista z Kapadocji.

Dni oktawy Wielkanocy mają, podobnie jak Niedziela Zmartwychwstania, rangę uroczystości. Okres ośmiu dni traktowany jest jak jedna uroczystość. W te dni codziennie śpiewa się podczas Mszy „Gloria” i wielkanocną sekwencję „Niech w święto radosne”. Na Mszach świętych czytane są także perykopy o spotkaniach Zmartwychwstałego, m.in. z Marią Magdaleną, z uczniami idącymi do Emaus, z uczniami nad jeziorem Genezaret. Teksty mszalne wyjaśniają też znaczenie sakramentu chrztu. W dawnych wiekach był to bowiem czas tzw. katechezy mistagogicznej dla ochrzczonych w Wielkanoc.

 

8 kwietnia w kalendarzu

1893 – zm. bł. August Czartoryski;

2005 – w Watykanie odbył się pogrzeb papieża Jana Pawła II.


7 kwietnia – Środa w oktawie Wielkanocy

W oktawie Wielkanocy Kościół przez osiem dni powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Kościół chce w ten sposób podkreślić rangę i ważność uroczystości. Zwyczaj przedłużania najważniejszych świąt chrześcijańskich na oktawę jest bardzo dawny – wspomina o niej w już IV stuleciu Asteriusz Sofista z Kapadocji.

Dni oktawy Wielkanocy mają, podobnie jak Niedziela Zmartwychwstania, rangę uroczystości. Okres ośmiu dni traktowany jest jak jedna uroczystość. W te dni codziennie śpiewa się podczas Mszy „Gloria” i wielkanocną sekwencję „Niech w święto radosne”. Na Mszach świętych czytane są także perykopy o spotkaniach Zmartwychwstałego, m.in. z Marią Magdaleną, z uczniami idącymi do Emaus, z uczniami nad jeziorem Genezaret. Teksty mszalne wyjaśniają też znaczenie sakramentu chrztu. W dawnych wiekach był to bowiem czas tzw. katechezy mistagogicznej dla ochrzczonych w Wielkanoc.

 

7 kwietnia w kalendarzu

1948 – powstała Światowa Organizacja Zdrowia (WHO);

1994 – w Rwandzie rozpoczęły się masakry plemienia Tutsi;

2005 – w Watykanie opublikowano testament zmarłego 2 kwietnia papieża Jana Pawła II.


6 kwietnia – Wtorek w oktawie Wielkanocy

Ponieważ cud Zmartwychwstania „nie mieści się” w jednym dniu, Kościół obchodzi właśnie oktawę Wielkiej Nocy – przez osiem dni powtarza się tę samą prawdę, że Chrystus Zmartwychwstał. Kościół chce w ten sposób podkreślić rangę i ważność uroczystości. Nazwa „oktawa” pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego liczbę osiem. Zwyczaj przedłużania najważniejszych świąt chrześcijańskich na oktawę jest bardzo dawny. Wspomina o niej w już IV stuleciu Asteriusz Sofista z Kapadocji.

Dni oktawy Wielkanocy mają, podobnie jak Niedziela Zmartwychwstania, rangę uroczystości. Okres ośmiu dni traktowany jest jak jedna uroczystość. Dlatego w oktawie Wielkanocy nie obowiązuje piątkowy post. W te dni codziennie śpiewa się podczas my „Gloria” i wielkanocną sekwencję „Niech w święto radosne”. Na Mszach świętych czytane są także perykopy o spotkaniach Zmartwychwstałego, m.in. z Marią Magdaleną, z uczniami idącymi do Emaus, z uczniami nad jeziorem Genezaret. Teksty mszalne wyjaśniają też znaczenie sakramentu chrztu. W dawnych wiekach był to bowiem czas tzw. katechezy mistagogicznej dla ochrzczonych w Wielkanoc.

 

6 kwietnia w kalendarzu

1830 – powstał Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich (mormoni);

1896 – w Atenach zaczęły się pierwsze nowożytne Igrzyska Olimpijskie;

1964 – Stolica Apostolska została stałym obserwatorem w ONZ;

2013 – sakra biskupa pomocniczego diecezji siedleckiej Piotra Sawczuka.


5 kwietnia – Poniedziałek Wielkanocny

Poniedziałek Wielkanocny jest liturgicznie pierwszym dniem oktawy święta Zmartwychwstania Pana Jezusa. Kościół przez osiem dni powtarza prawdę, że Chrystus zmartwychwstał.

 

5 kwietnia w kalendarzu

1453 – upadek Konstantynopola;

1521 – w Toruniu podpisano czteroletni rozejm pomiędzy Polską a zakonem krzyżackim;

1989 – podpisano porozumienia Okrągłego Stołu.


4 kwietnia – Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego

Wielkanoc to największe święto chrześcijańskie, pierwszy dzień tygodnia, uroczyście obchodzony w każdą niedzielę przez cały rok. Apostołowie świętowali tylko Wielkanoc i każdą niedzielę, która jest właśnie jej pamiątką; dopiero z upływem wieków zaczęły pojawiać się inne święta. Misterium Zmartwychwstania Chrystusa jest rzeczywistym wydarzeniem, potwierdzonym znakami historycznymi.

Uroczystość zaczyna się już w sobotę wieczorem liturgią Wigilii Paschalnej, ale w większości kościołów w Polsce procesja rezurekcyjna odbywa się w niedzielę rano. Poranną Mszę rezurekcyjną (łacińskie słowo „resurrectio” oznacza zmartwychwstanie) poprzedza uroczysta procesja z Najświętszym Sakramentem, wyniesionym z grobu Pana Jezusa dla podkreślenia tajemnicy, że ten sam zmartwychwstały Chrystus jest obecny pod postaciami eucharystycznymi. Triumfalne bicie dzwonów ma przypomnieć trzęsienie ziemi towarzyszące zmartwychwstaniu. Kapłan, ubrany w złotą kapę, podnosi ustawiony przy Grobie Pańskim krzyż ozdobiony czerwoną stułą – znak Jezusa Kapłana, który złożył siebie na ofiarę. Krzyż ten w okresie wielkanocnym umieszczony jest w widocznym miejscu przy ołtarzu. Następnie ksiądz trzykrotnym śpiewem oznajmia: „Zmartwychwstał z grobu Pan, alleluja”. Lud za każdym razem odpowiada: „Który zawisł na drzewie krzyża, alleluja”. Idący w procesji ministranci niosą krzyż, figurę Zmartwychwstałego, a także zapalony paschał, kapłan zaś trzyma przed sobą monstrancję z Hostią. Wszyscy śpiewają pieśń “Wesoły nam dzień dziś nastał”, pochodzącą z XVII w. Tradycyjna procesja trzykrotnie okrąża kościół. Przy nim zwykle znajdował się cmentarz – także i zmarłym głoszono wieść o zmartwychwstaniu. Procesja kończy się odśpiewaniem dziękczynnego hymnu „Ciebie, Boga, wysławiamy”. Teksty liturgiczne przedstawiają świadectwo św. Piotra o zmartwychwstaniu Chrystusa, wezwanie do wierności „temu, co w górze” oraz relację o przybyciu kobiet i Apostołów do pustego grobu. Symbolem zwycięskiego Jezusa jest figura Zmartwychwstałego z chorągwią w ręku, wystawiana aż do uroczystości Wniebowstąpienia.

 

4 kwietnia w kalendarzu

397 – zm. św. Ambroży;

966 – prawdopodobna data chrztu Mieszka I;

1794 – bitwa pod Racławicami;

1949 – powstało NATO;

2009 – ingres metropolity szczecińsko-kamieńskiego abp. Andrzeja Dzięgi do katedry w Szczecinie.


3 kwietnia – Wielka Sobota

Wielka Sobota jest dniem ciszy i oczekiwania. Dla uczniów Jezusa był to dzień największej próby. Według Tradycji apostołowie rozpierzchli się po śmierci Jezusa, a jedyną osobą, która wytrwała w wierze, była Bogurodzica. Dlatego też każda sobota jest w Kościele dniem maryjnym. Po śmierci krzyżowej i złożeniu do grobu wspomina się zstąpienie Jezusa do otchłani. Wiele starożytnych tekstów opisuje Chrystusa, który budzi ze snu śmierci do nowego życia Adama i Ewę, którzy wraz z całym rodzajem ludzkim przebywali w Szeolu.

Tradycją Wielkiej Soboty jest poświęcenie pokarmów wielkanocnych: chleba – na pamiątkę tego, którym Jezus nakarmił tłumy na pustyni; mięsa – na pamiątkę baranka paschalnego, którego spożywał Jezus podczas uczty paschalnej z uczniami w Wieczerniku oraz jajek, które symbolizują nowe życie. W zwyczaju jest też masowe odwiedzanie różnych kościołów i porównywanie wystroju Grobów. Wielkanoc zaczyna się już w sobotę po zachodzie słońca.

 

3 kwietnia w kalendarzu

1940 – NKWD rozstrzelało w Katyniu pierwszą grupę polskich oficerów;

1957 – ur. biskup pomocniczy diecezji zamojsko-lubaczowskiej Mariusz Leszczyński;

1981 – w Warszawie ukazał się pierwszy numer tygodnika „Solidarność”.


2 kwietnia – Wielki Piątek

Wielki Piątek to dzień Krzyża. Po południu odprawiana jest niepowtarzalna wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej. Celebrans i asysta wchodzą w ciszy. Przed ołtarzem przez chwilę leżą krzyżem, a po modlitwie wstępnej czytane jest proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Następnie czyta się lub śpiewa, zwykle z podziałem na role, opis Męki Pańskiej według św. Jana. Po homilii w bardzo uroczystej modlitwie wstawienniczej Kościół poleca Bogu siebie i cały świat, wyrażając w ten sposób pragnienie samego Chrystusa: aby wszyscy byli zbawieni. Szczególnie przejmujące są modlitwy o jedność chrześcijan, prośba za niewierzących i za Żydów.

Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż wnosi się przed ołtarz. Celebrans stopniowo odsłania ramiona Krzyża i śpiewa trzykrotnie: “Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata”, na co wierni odpowiadają: “Pójdźmy z pokłonem”. Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować. Jest on aż do Wigilii Paschalnej najważniejszym punktem w kościele. Przyklęka się przed nim, tak, jak normalnie przyklęka się przed Najświętszym Sakramentem. Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynosi się Najświętszy Sakrament i wiernym udziela się Komunii.

Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku jest procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu umieszczonym przy Grobie lub na specjalnym tronie wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem – symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa. Cały wystrój tej kaplicy ma kierować uwagę na Ciało Pańskie. W wielu kościołach przez całą noc trwa adoracja.

W Wielki Piątek odprawiane są także nabożeństwa Drogi Krzyżowej. W wielu kościołach rozpoczynają się one o godz. 15.00, gdyż właśnie około tej godziny wedle przekazu Ewangelii Jezus zmarł na Krzyżu.

 

2 kwietnia w kalendarzu

1997 – polskie Zgromadzenie Narodowe uchwaliło konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej;

2005 – zm. papież Jan Paweł II.


1 kwietnia – Wielki Czwartek

Od Wielkiego Czwartku, który w tym roku przypada 1 kwietnia, Kościół rozpoczyna uroczyste obchody Triduum Paschalnego, w czasie którego będzie wspominać mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. W Wielki Czwartek liturgia uobecnia Ostatnią Wieczerzę, ustanowienie przez Jezusa Eucharystii oraz kapłaństwa służebnego. W tym roku, z uwagi na panującą epidemię, przebieg liturgii będzie dostosowany do wymogów bezpieczeństwa. Dotyczy to zarówno ograniczonej liczby wiernych jak i niektórych szczegółów celebr.

Abp Stanisław Gądecki przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski zaapelował o przestrzeganie aktualnego limitu uczestników zgromadzeń religijnych, o zachowywanie dystansu społecznego, zakrywanie ust i nosa oraz dezynfekcję dłoni i respektowanie zasad higieny w obiektach sakralnych. Osoby, które nie będą mogły osobiście uczestniczyć w celebracjach, przewodniczący Episkopatu poprosił, aby łączyły się duchowo ze wspólnotą Kościoła poprzez modlitwę domową i transmisje medialne. „Wprawdzie biskupi udzielili dyspensy od obowiązku udziału we Mszy św., jednakże trzeba pamiętać, że transmisje nigdy nie zastąpią pełnego uczestnictwa w Eucharystii i przyjmowania sakramentów” – napisał.

Wielki Czwartek jest szczególnym świętem kapłanów. Rankiem, jeszcze przed wieczornym rozpoczęciem Triduum Paschalnego, ma miejsce szczególna Msza św. Co roku we wszystkich kościołach katedralnych biskup diecezjalny wraz z kapłanami (nierzadko z całej diecezji) odprawiał Mszę św. Krzyżma. W tym roku, zgodnie z zaleceniem Prezydium Episkopatu, w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się wirusa na terenie diecezji, zaleca się zawężenie uczestników Mszy Świętej Krzyżma do najbliższych współpracowników biskupa. Podczas Mszy. św. Krzyżma biskup święci oleje (chorych i krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów chrztu, święceń kapłańskich, namaszczenia chorych. Kapłani koncelebrujący ze swoim biskupem odnawiali przyrzeczenia kapłańskie. Msza Krzyżma jest wyrazem jedności i wspólnoty duchowieństwa diecezji.

Wieczorem w kościołach parafialnych i zakonnych Mszą Wieczerzy Pańskiej rozpoczyna się Triduum Paschalne. Przed rozpoczęciem liturgii opróżnia się tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste. Msza św. jest dziękczynieniem za ustanowienie Eucharystii i kapłaństwa służebnego. Ostania Wieczerza, którą Jezus spożywał z apostołami, była tradycyjną ucztą paschalną, przypominającą wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej. Wszystkie gesty i słowa Jezusa, błogosławieństwo chleba i wina nawiązują do żydowskiej tradycji. Jednak Chrystus nadał tej uczcie nowy sens. Mówiąc, że poświęcony chleb jest Jego Ciałem, a wino Krwią, ustanowił Eucharystię. Równocześnie nakazał apostołom: “To czyńcie na Moją pamiątkę”. Tradycja upatruje w tych słowach ustanowienie służebnego kapłaństwa, szczególne włączenie apostołów i ich następców w jedyne kapłaństwo Chrystusa. W liturgii podczas śpiewu hymnu “Chwała na wysokości Bogu”, którego nie było przez cały Wielki Post, biją dzwony. W tym roku pominięty zostanie obrzęd umywania i ucałowania nóg dwunastu mężczyznom. Gest dokonywany przez głównego celebransa przypomina gest Chrystusa i wyraża prawdę, że Kościół, tak jak Chrystus, jest nie po to, żeby mu służono, lecz aby służyć. Po Mszy św. rusza procesja do tzw. ciemnicy. Tam rozpoczyna się adoracja Najświętszego Sakramentu. Wymownym znakiem odejścia Jezusa, który po Ostatniej Wieczerzy został pojmany, jest ogołocenie centralnego miejsca świątyni, czyli ołtarza. Aż do Wigilii Paschalnej ołtarz pozostaje bez obrusu, świec i wszelkich ozdób.

 

1 kwietnia w kalendarzu

1375 – św. Katarzyna ze Sieny otrzymała stygmaty;

1656 – król Jan Kazimierz złożył Śluby Lwowskie;

2001 – w Holandii zalegalizowano „małżeństwa” osób tej samej płci;

2002 – w Holandii zalegalizowano eutanazję;

2007 – ingres metropolity warszawskiego abp. Kazimierza Nycza do archikatedry w Warszawie.


31 marca – Św. Beniamin

Był diakonem w Persji. Kiedy w latach 420-422 trwało prześladowanie, Beniamin dostał się do więzienia. Po jakimś czasie wraz z innymi chrześcijanami zwolniono go pod warunkiem, że zaprzestanie apostołowania. Jednak Bieniamin nie chciał zrezygnować z mówienia o Bogu, za co został ponownie uwięziony, torturowany i ścięty. Zginął śmiercią męczeńską w 424 roku. Do naszych czasów zachował się opis jego męki i śmierci w językach greckim i ormiańskim.

 

31 marca w kalendarzu

1241 – wojska mongolskie spaliły Kraków, zginęło ok. 3 tys. osób;

1959 – zakończyła się repatriacja Polaków ze Związku Sowieckiego;

1991 – rozwiązanie Układu Warszawskiego.


30 marca – Bł. Amadeusz Sabaudzki

Amadeusz był synem Ludwika, księcia Sabaudii. Pragnął zostać duchownym, ale poddając się woli ojca poślubił Joannę, córkę Karola VII, króla Francji. Był ojcem Ludwiki, późniejszej błogosławionej.

Jako książę przywiązywał wagę do życia duchowego. Był wielkim jałmużnikiem. Zmarł 30 marca 1472 roku, mając 37 lat.

 

30 marca w kalendarzu

1938 – ur. biskup senior diecezji bielsko-żywieckiej Tadeusz Rakoczy;

1939 – ur. biskup senior diecezji legnickiej Stefan Cichy;

1990 – Estonia uzyskała niepodległość.


29 marca – Święty Stefan IX

Stefan był synem Gozelona, diuka Lotaryngii, wnukiem ostatniego króla Italii. Wykształcenie uzyskał w Liège, w kościele św. Lamberta. W latach 1041-1048 był biskupem Liège. Papież Leon IX (jego kuzyn) zabrał go ze sobą do Rzymu. Piastował stanowisko kanclerza i bibliotekarza Kościoła rzymskiego. W tej roli towarzyszył papieżowi w jego wędrówkach po Europie. Pod koniec życia Leon IX wysłał go z poselstwem do Konstantynopola, ale misja nie przyniosła owoców; odwrotnie, przypieczętowała podział Kościoła. Po śmierci papieża Stefan udał się na Monte Cassino i został tam opatem. Wkrótce następca Leona IX, papież Wiktor II, mianował go kardynałem.

W roku 1057 wybrano go na Stolicę Piotrową. Znany jest jako Stefan IX albo Stefan X – ze względu na błąd w numeracji, który sprostowano dopiero na Soborze Watykańskim II. Jako papież kontynuował reformy i zmiany zainicjowane przez św. Leona IX. Podjął wewnętrzną reformę Kościoła. Zwołał kilka synodów, na których potępiono symonię i małżeństwa kleru. Kapłani, którzy żyli w konkubinatach, mieli być usuwani z urzędu. Nie zdążył zrealizować planowanego wznowienia rozmów z Kościołem bizantyjskim, by zakończyć schizmę. Uniemożliwiła mu to choroba, z którą zmagał się niemal od wyboru na papieża. Jego pontyfikat trwał niecały rok. Zmarł w 1058 r. we Florencji.

 

29 marca w kalendarzu

1961 – ur. arcybiskup lwowski Mieczysław Mokrzycki;

1994 – Serbowie i Chorwaci podpisali zawieszenie ognia.


28 marca – Niedziela Męki Pańskiej – Niedziela Palmowa

Jutro, w Niedzielę Palmową, w Kościele katolickim rozpoczyna się Wielki Tydzień. Liturgia tego dnia jest pamiątką uroczystego wjazdu Jezusa do Jerozolimy pięć dni przed Jego ukrzyżowaniem. Jak podają Ewangeliści, zgromadzone wówczas tłumy rzucały na drogę płaszcze, gałązki oliwne i palmowe wołając: “Hosanna Synowi Dawida: błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie”. Liturgia Niedzieli Palmowej jest rozpięta między dwoma momentami: radosną procesją z palmami oraz czytaniem- jako Ewangelii – Męki Pańskiej, zwykle z podziałem na role, według jednego z 3 Ewangelistów: Mateusza, Marka lub Łukasza (Mękę Pańską wg św. Jana czyta się podczas liturgii Wielkiego Piątku). W ten sposób Kościół podkreśla, że triumf Chrystusa i Jego Ofiara są ze sobą nierozerwalnie związane.

Początki świętowania liturgii Niedzieli Paschalnej odnajdujemy w Jerozolimie w IV wieku. W tamtych czasach starano się jak najdokładniej odtwarzać sceny z życia Jezusa. Z upływem lat procesje zostały udramatyzowane – w Egipcie na czele niesiono krzyż, w Jerozolimie biskup reprezentujący Chrystusa wjeżdżał do miasta na osiołku. Zwyczaj święcenia palm pojawił się w Kościele w XI wieku. Palmy w Polsce zastępują często gałązki wierzbowe z baziami. Po ich poświęceniu zatyka się je za krzyże i obrazy, by strzegły domu od nieszczęść i zapewniały błogosławieństwo Boże. Wtykano także palmy na pola, aby Pan Bóg strzegł zasiewów i plonów przed gradem, suszą i nadmiernym deszczem.

 

28 marca w kalendarzu

1960 – papież Jan XXIII nominował pierwszych w historii kardynałów z Japonii, Afryki i Filipin;

1964 – ur. biskup pomocniczy diecezji bielsko-żywieckiej Piotr Greger;

2004 – ingres bp. Jana Tyrawy do katedry w Bydgoszczy;

2009 – sakra i ingres biskupa sosnowieckiego Grzegorza Kaszaka.


27 marca – Święty Ernest

Ernest był opatem w klasztorze w Zwiefalten (w Niemczech). Według jednej wersji biografii wziął udział w II wyprawie krzyżowej do Ziemi Świętej, a potem zginął pod Doryleą we Frygii w 1147 roku podczas bitwy z wojskami otomańskimi. Według innej wersji głosił Ewangelię Persom i Arabom i zginął w 1148 roku śmiercią męczeńską z rąk muzułmanów w Mekce.

 

27 marca w kalendarzu

2014 – Legion Maryi został oficjalnie uznany przez Stolicę Apostolską za międzynarodowe stowarzyszenie kościelne.


26 marca – Święty Dobry Łotr

Był jednym z dwóch złoczyńców ukrzyżowanych obok Jezusa. Jak pisze w Ewangelii św. Łukasz, skarcił skazańca, który urągał Zbawicielowi. Przyznał, że oni dwaj zasłużyli na śmierć, natomiast Jezus nic złego nie uczynił. Zwrócił się następnie do Chrystusa z prośbą: „Wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do Swego Królestwa”. Jezus mu odpowiedział, że jeszcze tego dnia będzie z Nim w Raju. Był to pierwszy swoisty akt kanonizacji, dokonany jeszcze na Krzyżu.

O Dobrym Łotrze pisało wielu Ojców Kościoła i świętych. Jego imię Dyzmas pochodzi z pism apokryficznych. Kościół wschodni czci go nawet jako męczennika. W Bolonii, w kościele Św. Witalisa i w bazylice Św. Stefana oddawano cześć częściom krzyża, na którym Dobry Łotr miał ponieść śmierć. Pielgrzymi, udający się do Ziemi Świętej, chętnie nawiedzali miejscowość “Latrum” w pobliżu Emaus, która im przypominała postać Dyzmasa. Dobry Łotr jest symbolem Bożego Miłosierdzia; pokazuje, że nawet w ostatniej chwili życia można jeszcze powrócić do Boga. Św. Dyzmas jest patronem Gallipoli (Apulii), złodziei, skazanych na śmierć i dobrej śmierci.

 

26 marca w kalendarzu

1943 – w Warszawie miała miejsce akcja pod Arsenałem, zorganizowana przez Szare Szeregi.


25 marca – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

Uroczystość ta przypomina o tajemnicy Wcielenia Syna Bożego – wielkim wydarzeniu, które dokonało się, gdy archanioł Gabriel oznajmił Maryi, młodej dziewczynie z Nazaretu, że będzie matką Syna Bożego, a ona wyraziła na to zgodę.

Nie do końca znane są początki świętowania Zwiastowania Pańskiego. Na Wschodzie obchodzono je już w V w., na Zachodzie – prawdopodobnie od wieku VII. Już wtedy uroczystość miała bardzo wysoką rangę – akcentowano w niej przede wszystkim fakt Wcielenia Chrystusa. Z czasem lud nadał świętu charakter bardziej maryjny. Uroczystość obchodzona jest dokładnie 9 miesięcy przed Bożym Narodzeniem.

 

25 marca w kalendarzu

1557 – na mocy przywileju nadanego przez króla Zygmunta II Augusta, w Toruniu odbyło się pierwsze publiczne nabożeństwo ewangelickie;

1987 – Jan Paweł II wydał encyklikę „Redemptoris Mater”;

1992 – wszedł w życie nowy podział administracyjny Kościoła w Polsce;

1995 – Jan Paweł II wydał encyklikę „Evangelium Vitae”;

2004 – Jan Paweł II utworzył diecezje: bydgoską i świdnicką.


24 marca – Św. Katarzyna Szwedzka

Katarzyna urodziła się w 1330 r. jako druga córka św. Brygidy i księcia Ulfa Gudmarssona. W dzieciństwie oddano ją do internatu cystersek w Riseberg, gdzie otrzymała wykształcenie i religijne wychowanie. Po wyjściu z klasztoru została wydana za rycerza Edgarda z Kyren. Oboje złożyli ślub dozgonnej czystości. W roku 1350 św. Katarzyna udała się wraz z matką, św. Brygidą, do Rzymu z okazji roku jubileuszowego, żeby uzyskać odpust zupełny. Podczas pielgrzymowania otrzymała wiadomość o śmierci męża. Pozostała więc z matką w Rzymie, oddana dziełom pobożnym i miłosiernym. Przez 25 lat pomagała także św. Brygidzie w założeniu i utrwaleniu nowej rodziny zakonnej, brygidek. Z matką odbywała równocześnie pielgrzymki do różnych miejsc świętych. Po śmierci św. Brygidy Katarzyna podjęła starania o jej kanonizację. Nie doczekała się jej wprawdzie, ale nastąpiła ona niedługo po jej śmierci, bo w roku 1391. Niemniej żarliwie zabiegała Katarzyna o zatwierdzenie zakonu brygidek. Doczekała się tego, gdy papież Urban VI wydał w tej sprawie dekret w 1378 roku.

Według podania Katarzyna miała ocalić swoimi modłami Rzym w czasie gwałtownego wylewu rzeki Tybr. Legenda ta jest przedstawiona plastycznie na ścianie kaplicy-domu, który Katarzyna przez wiele lat mieszkała z matką, a później sama. Obecnie (od roku 1895) dom św. Brygidy i św. Katarzyny w Rzymie jest w posiadaniu karmelitanek. Katarzyna jest patronką Szwecji, a także ludzi dotkniętych niepowodzeniami.

 

24 marca w kalendarzu

1794 – Tadeusz Kościuszko złożył przysięgę na krakowskim rynku i został naczelnikiem Insurekcji Kościuszkowskiej;

1944 – w miejscowości Markowa Niemcy zamordowali dziewięcioosobową rodzinę Ulmów (w tym nienarodzone dziecko) i ośmioro Żydów, których ukrywali Ulmowie;

1945 – w Krakowie ukazał się pierwszy numer „Tygodnika Powszechnego”.


23 marca – Bł. Metody Dominik Trćka

Dominik urodził się w 1886 roku we Frydlante nad Ostrawicą, na Morawach (Czechy), jako ostatnie z siedmiorga dzieci w pobożnej rodzinie. Wstąpił do redemptorystów. W pierwszych latach kapłaństwa pracował jako misjonarz w Pradze, Pilznie i Brnie, biorąc udział w misjach parafialnych. Podczas I wojny światowej opiekował się uchodźcami przy sanktuarium Matki Bożej na Sviatej Horze blisko Pragi. Siłę do pracy czerpał z modlitwy. Powoli dojrzewał jako człowiek, chrześcijanin i kapłan zakonny. Już w czasie studiów seminaryjnych żywił pragnienie pracy pośród chrześcijan obrządku wschodniego, pragnąc podążać śladami apostołów Słowian – świętych Cyryla i Metodego. W 1906 roku studenci redemptoryści założyli Wspólnotę dla Nawrócenia i Zjednoczenia Słowian w Kościele Katolickim, której członkiem został także Dominik. Swe młodzieńcze pragnienie zrealizował w 1919 roku, kiedy to razem z ojcem Stanisławem Sekułą został posłany przez prowincjała do Lwowa. W tamtejszej wspólnocie redemptorystów nauczył się języka ukraińskiego i starosłowiańskiego oraz zwyczajów i liturgii bizantyńskiej. Wtedy to przyjął obrządek wschodni i obrał imię Metody.

Duszpasterzował wśród ludności obrządku wschodniego we wschodniej Słowacji i na Zakarpaciu. Gdzie tylko mógł, zakładał Bractwo Matki Bożej Nieustającej Pomocy i Różańca Świętego. Aby ułatwić formację grekokatolików w ich tradycji i obrządku, otworzył dla nich w 1926 roku nowicjat w Stropkowie. Dzięki jego zaangażowaniu klasztor redemptorystów stał się prawdziwą twierdzą życia duchowego w tym regionie. Otaczał szczególną troską ubogich. Z tego powodu zamierzał założyć stowarzyszenie dla służących, często zaniedbywanych przez duszpasterzy. Po zakończeniu II wojny światowej apostolat rozwijał się wspaniale, jednak Kościół był coraz dotkliwiej prześladowany. W 1950 roku domy redemptorystów, podobnie jak inne klasztory, zostały zajęte przez policję. Ojców przewieziono do obozów internowania. Także o. Trćkę aresztowano i przewieziono do klasztoru w Podolincu, gdzie zgromadzono większość zatrzymanych zakonników. Został oskarżony o współpracę z biskupem grekokatolickim bł. Pawłem Gojdićem, o propagowanie jego antypaństwowych listów pasterskich oraz o przekazywanie tajnych informacji do Rzymu. Po ustawionym wcześniej procesie w Bratysławie skazano go w 1952 roku na 12 lat więzienia pod zarzutem szpiegostwa i zdrady państwa. Według świadectwa współwięźniów, podczas procesu ojciec Metody znosił wszystko ze spokojem i odwagą, biorąc na siebie całą odpowiedzialność za działania redemptorystów, aby w ten sposób uchronić współbraci. Lata więzienia go nie załamały. Pokładał zawsze nadzieję w Bogu i ufał w spełnienie Jego woli, pamiętając, że Bóg dopuszczając krzyż daje też siłę do niesienia go. Gdy miał możliwość, modlił się i celebrował potajemnie Mszę świętą. Wycieńczony, ale wierny swojej służbie misjonarza redemptorysty, zmarł 23 marca 1959 roku. Przed śmiercią przebaczył swoim prześladowcom.

 

23 marca w kalendarzu

1935 – uchwalenie Konstytucji Kwietniowej;

1956 – Pakistan jako pierwszy kraj islamski został proklamowany republiką.


22 marca – Święty Zachariasz

Zachariasz był Grekiem, ale urodzonym we Włoszech. Nie znamy szczegółów z jego lat młodzieńczych. Być może współpracował ze św. Grzegorzem III i był diakonem, którego podpis figuruje na synodzie rzymskim w roku 732. W roku 741 roku został wybrany na stolicę Piotrową. Wybór na papieża nie wymagał już cesarskiego zatwierdzenia, niemniej jednak Zachariasz był ostatnim z papieży tzw. wschodnich, który zwrócił się do cesarza o zatwierdzenie swojego wyboru.

Łagodnością i życzliwością zjednał sobie lud Italii, cesarza i sąsiadów. Utrzymywał dobre stosunki z Konstantynopolem. Zawarł pokój z Longobardami, odzyskując część ziem i jeńców. Kiedy zaprzyjaźniony król Ratchis utracił tron, przyjął go do siebie. Zawarł sojusz z Frankami oraz udzielił poparcia Pepinowi Małemu. Zachariasz odrestaurował i upiększył wiele kościołów. Przeniósł swoją siedzibę z Palatynu do Lateranu i powiększył tamtejszy pałac. Wszedł do literatury chrześcijańskiej jako tłumacz na język grecki łacińskich „Dialogów” św. Grzegorza Wielkiego.

 

22 marca w kalendarzu

1312 – podczas soboru w Vienne papież Klemens V wydał bullę rozwiązującą zakon templariuszy;

1947 – ukazał się pierwszy numer dziennika „Słowo Powszechne”, przemianowanego później na „Słowo. Dziennik Katolicki”;

1966 – podczas pierwszej w historii oficjalnej wizyty arcybiskupa Canterbury w Watykanie podpisano deklarację ustanowienia stosunków między Kościołami katolickim i anglikańskim.


21 marca – Św. Mikołaj z Flüe

Mikołaj (znany również jako brat Klaus) urodził się w 1417 r. w Flüe, nad Jeziorem Czterech Kantonów w Szwajcarii. Mikołaj początkowo zamierzał poświęcić się wyłącznie służbie Bogu. Wstąpił do benedyktynów w Engelberg. Ostatecznie jednak wrócił do świata, a nawet za radą rodziców wstąpił w związek małżeński. Z Dorotą Wyss miał 10 dzieci: 5 synów i 5 córek. Najmłodszy syn został proboszczem w Sachseln. Mieszkańcy kantonu mieli tak wielkie zaufanie do Mikołaja, że wybrali go na radcę i kantonalnego sędziego oraz deputowanego do federacji kantonów szwajcarskich. W latach 1433-1460 Mikołaj pełnił służbę wojskową w randze oficera. Wyróżniał się łagodnością w traktowaniu jeńców, opieką nad kościołami i nad ubogimi. To wszystko zyskiwało mu szacunek i miłość.

Po kampanii wojennej, za zezwoleniem małżonki i zabezpieczywszy odpowiednio rodzinę, ponownie wstąpił do klasztoru reformowanych benedyktynów nazywających się Przyjaciółmi Boga. Miał już wtedy 50 lat. We śnie otrzymał jednak napomnienie, że wolą Bożą jest, aby w mieszkał w rodzinnych stronach jako pustelnik i zachęcał do bogobojnego życia swoich współziomków. Dlatego założył w Ranft w pobliżu Flüe mały domek i kapliczkę, gdzie modlitwę łączył z uczynkami pokutnymi. Sława pustelnika zaczęła ściągać do niego ciekawych i pobożnych. Korzystał z każdej okazji, by mówić o Panu Bogu i o konieczności zbawienia swojej duszy. Dopóki nie otrzymał własnego kapelana, chodził na Mszę do pobliskiego miasteczka, gdzie księdzem był jego syn. Kiedy w roku 1473 nieomal ponownie nie doszło do wojny z Austrią, Mikołaj podjął się trudu, by załagodzić zaogniony spór. W roku 1481 wybuchła wojna domowa między kantonami Szwajcarii. Wówczas Mikołaj uratował jedność Szwajcarii – przez proboszcza Stans, Heimo am Grund, który przybył do niego po radę, przekazał, że każde z miast i kantonów musi się zrzec swoich specjalnych przywilejów i praw. Dzięki temu podpisano tzw. umowy ze Stans i utworzono Związek Szwajcarski. Wdzięczni mieszkańcy tego kraju nadali mu tytuł „Ojca Ojczyzny”. Był jednym z najwybitniejszych mistrzów medytacji i mistyków u schyłku średniowiecza. Obdarowany został niezwykłymi charyzmatami. Przez 19 lat jego pożywieniem była wyłącznie Eucharystia (fakt ten został potwierdzony kanonicznym procesem). Uciekano się do niego we wszelkich potrzebach, radzono się w najtrudniejszych sprawach, proszono o modlitwę. Nawrócił wiele zbłąkanych dusz. Zmarł 21 marca 1487 roku po krótkiej, ale bolesnej chorobie. Pan Bóg wsławił jego grób licznymi cudami.

 

21 marca w kalendarzu

1991 – przywrócenie ordynariatu polowego w Polsce.


20 marca – Św. Aleksandra

Aleksandra pochodziła z Ancyry (dzisiejszej Ankary). Miała odmówić udziału w procesji z posążkami Artemidy i Ateny. Podczas wyznania wiary w Chrystusa została skazana na śmierć. Utopiono ją wraz z sześcioma innymi kobietami w bagnach w pobliżu rodzinnego miasta, ok. 300 r.

 

20 marca w kalendarzu

1921 – plebiscyt na Górnym Śląsku;

1931 – Radio Watykańskie nadało pierwszy komunikat w języku polskim.


19 marca – Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny

Według św. Mateusza, Józef pochodził z królewskiego rodu Dawida. Był rzemieślnikiem, tradycyjnie uważa się, że cieślą. Ewangelia nazywa św. Józefa „mężem sprawiedliwym”, to znaczy prawdomównym, uczciwym, pracowitym i mądrym. Charakterystyczne cechy św. Józefa to zawierzenie Bogu, pokora i służebność. Imię Józef znaczy „Bóg przydał”. Św. Józef jest także patronem Kościoła, patronem szczególnym, ponieważ jest wzorem ojcostwa pełnego: był kochający, troskliwy, czuły, mądry, ciągle obecny, zapewniał bezpieczeństwo i służył swojej rodzinie, sam usuwając się w cień. W ten sposób stał się wyraźnym i czytelnym obrazem ojcowskiej miłości Boga. Zapewne niektóre cechy Jezusa są odbiciem osobowości św. Józefa. Choć nie był ojcem naturalnym Jezusa, według prawa żydowskiego, jako mąż Maryi, był Jego ojcem i opiekunem. Pierwszy o św. Józefie pisał św. Hieronim (+420). Szczególnie jego kult propagowała św. Teresa od Jezusa. Wielokrotnie wyznawała ona, że o cokolwiek poprosiła Boga za wstawiennictwem św. Józefa, zawsze to otrzymywała.

Papież Leon XIII poświęcił św. Józefowi encyklikę, Pius X zatwierdził litanię do św. Józefa, a Jan XXIII, którego św. Józef był patronem chrzcielnym, wprowadził imię do kanonu rzymskiego. Jan Paweł II wydał list pasterski „Redemptoris custos”, w którym ukazuje św. Józefa jako wzór mężczyzny na nasze czasy. W Polsce, szczególnie w Krakowie, święto Oblubieńca Maryi obchodzono 19 marca już na przełomie XI i XII w. Do liturgii wspomnienie św. Józefa weszło w Jerozolimie w V w. Na Zachodzie przyjęło się w wieku VIII. Do brewiarza i mszału wprowadził je Sykstus IV (1479) a Grzegorz XV (1621-1623) rozszerzył na cały Kościół. W Polsce św. Józefa znany był już na przełomie XI i XII w. W tym czasie w Krakowie obchodzono już jego święto pod datą 19 marca. Czci św. Józefa poświęcony jest cały miesiąc marzec.

 

19 marca w kalendarzu

1919 – Gdańsk został ogłoszony wolnym miastem;

1932 – ur. emerytowany biskup pomocniczy diecezji tarnowskiej Władysław Bobowski;

1937 – papież Pius XI w encyklice „Divini Redemptoris” potępił komunizm;

1998 – sakra biskupia emerytowanego metropolity krakowskiego kard. Stanisława Dziwisza;

2005 – święcenia biskupie obecnego biskupa seniora diecezji warszawsko-praskiej Henryka Hosera;

2009 – bp Marian Buczek został biskupem diecezji charkowsko-zaporoskiej na Ukrainie (obecnie biskup senior);

2013 – inauguracja pontyfikatu papieża Franciszka.


18 marca – Św. Cyryl Jerozolimski

Urodził się ok. 315 r. w Jerozolimie w rodzinie chrześcijańskiej. Przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jerozolimy, św. Maksyma. W 348 r. został wybrany jego następcą. Był bardzo gorliwym biskupem. Ze względu na swoją zdecydowanie antyariańską postawę trzykrotnie skazywany był na wygnanie przez ariańskich cesarzy – Konstancjusza i Walensa. Nie niepokojono go jedynie przez 19 lat – za rządów Juliana Apostaty i Jowiana. W tym czasie rozwinął pełną działalność dla przywrócenia jedności Kościołowi w Jerozolimie. Zmarł na wygnaniu 18 marca 386 r.

Zachowały się dwie serie jego katechez – dla katechumenów i ochrzczonych. Jest to bodajże pierwszy systematyczny wykład nauki katolickiej i jeden z pierwszych traktatów o Najświętszym Sakramencie. Do najcenniejszych katechez zalicza się pięć katechez mistagogicznych, w których autor wykłada naukę Kościoła: o chrzcie świętym, bierzmowaniu i Eucharystii. Św. Cyryl wyraża głęboką wiarę w realną obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie. Leon XIII ogłosił w 1882 r. św. Cyryla Jerozolimskiego doktorem Kościoła.

 

18 marca w kalendarzu

1956 – ur. biskup polowy Józef Guzek;

1961 – ur. biskup świdnicki Marek Mendyk.


17 marca – Św. Patryk

Św. Patryk urodził się w rzymskiej Brytanii ok. 385 r. Był synem podoficera. Jego rodzina była chrześcijańska, ale odebrał świeckie wychowanie. Gdy miał 16 lat, został uprowadzony przez irlandzkich piratów i przez sześć lat w niewoli pasł owce. W tym czasie nastąpił jego powrót do chrześcijaństwa. Na przypadkowym statku udało mu się uciec do Francji, gdzie kształcił się później w najsłynniejszych szkołach w Erinsi i w Auxerre.

Gdy w Irlandii zmarł wysłannik papieski św. Palladiusz, papież Celestyn I wyświęcił Patryka w 432 r. na biskupa. Święty zastał tam tylko małe wspólnoty chrześcijan, otoczone i nękane przez pogańskie szczepy irlandzkie. Potrafił jednak zdobyć przychylność lokalnych władców, dla wybranych plemion ustanowił biskupów, którym dodał grono pomocników, żyjących wspólnie na sposób klasztorny. W ten sposób opaci klasztorów byli zarazem biskupami. Właśnie od św. Patryka wywodzi się rozpowszechniony później w całym świecie zwyczaj zwoływania na modlitwę za pomocą dzwonu. Prawdopodobnie w 444 r. Patryk zbudował swój kościół biskupi w Armagh (Ulster, Północna Irlandia), a miasto to stało się stolicą prymasów Irlandii. Św. Patryk spędził w Irlandii 40 lat na intensywnym głoszeniu Ewangelii, modlitwie i ascezie. Do dziś miejscem kultu św. Patryka jest Croah Patrick, góra na której często spędzał on Wielki Post. Pod koniec życia św. Patryk z przerażeniem obserwował podbój Irlandii przez pogan, którzy wzięli do niewoli ogromne rzesze chrześcijan. Wydawało się, że efekt jego kilkudziesięcioletniej pracy ewangelizacyjnej zostanie zniszczony. Okazało się jednak, że chrześcijaństwo zapuściło wśród Irlandczyków bardzo głębokie korzenie i ocalało. Wielu mnichów irlandzkich było później misjonarzami kontynentu europejskiego.

 

17 marca w kalendarzu

1517 – zamknięto obrady Soboru Laterańskiego V;

1930 – w kościołach na terenie Polski odbyły się modlitwy za prześladowanych w ZSRR;

1942 – Niemcy rozpoczęli likwidację żydowskiego getta w Lublinie, która była początkiem akcji „Reinhardt” – eksterminacji Żydów zamieszkujących Generalne Gubernatorstwo i Okręg Białostocki.


16 marca – Św. Gabriel Lalemant

Gabriel Lalemant był jednym z francuskich misjonarzy jezuickich pracujących w latach 1642-1649 wśród Indian Huronów i Irokezów w Ameryce Północnej, przede wszystkim w Kanadzie. Gabriel urodził się w 1610 roku w Paryżu. Był synem adwokata. Mając 20 lat wstąpił do jezuitów. Studiował teologię w Bourges. Przyjąwszy świecenia kapłańskie w 1638 r., uczył w La Feche, Moulins i Bourges. W 1646 roku przybył do Quebecu, gdzie prowadził działalność ewangelizacyjną. W 1648 roku razem z Janem de Brebeuf podjął pracę misyjną wśród Indian w Kanadzie.

Wielkie zasługi jako misjonarze w Kanadzie położyli jezuici, sulpicjanie i urszulanki tzw. czarne. Największą przeszkodę dla ich pracy stanowiły odległości – olbrzymie, puste przestrzenie oraz dzikie szczepy Indian. Traktowali oni misjonarzy jako białych kolonizatorów, którzy przybyli tam po to, by wydrzeć im ojczystą ziemię. Okrucieństwa, jakich dopuszczali się Europejczycy na Indianach, jeszcze bardziej zwiększały ich wrogość. Jednak praca misyjna powoli przynosiła owoce. W 1649 r. było już 7 tys. ochrzczonych Indian. Niestety, dzieło misjonarzy zostało zniszczone przez dzikich Irokezów. 16 marca 1649 r. napadli oni na wioski Huronów i wymordowali większość mieszkańców. Ze szczególną zawziętością dręczyli misjonarzy. Zachował się opis okrutnego męczeństwa o. Jana de Brebeuf. Prawdopodobnie w taki sam sposób zginął także o. Gabriel Lalemant. Razem z innymi jezuickimi męczennikami został beatyfikowany przez Piusa XI w 1925 roku, a kanonizowany w 1930 r. Następcy męczenników kontynuowali dzieło ewangelizacyjne. W 1674 r. udało się założyć pierwszą diecezję kanadyjską w Quebecu. Biskup Laval założył w tym mieście pierwsze seminarium duchowne, które dało początek francuskojęzycznemu uniwersytetowi, istniejącemu do dzisiaj pod nazwą Uniwersytet Laval.

 

16 marca w kalendarzu

1517 – zamknięto obrady Soboru Laterańskiego V;

1930 – w kościołach na terenie Polski odbyły się modlitwy za prześladowanych w ZSRR;

1942 – Niemcy rozpoczęli likwidację żydowskiego getta w Lublinie, która była początkiem akcji „Reinhardt” – eksterminacji Żydów zamieszkujących Generalne Gubernatorstwo i Okręg Białostocki.


15 marca – Św. Klemens Maria Hofbauer

Klemens urodził się w 1751 roku w Tasovicach na Morawach, w czeskiej, zniemczonej rodzinie rzeźnika. Na chrzcie świętym otrzymał imię św. Jan Apostoł. Gdy Jan miał 7 lat, zmarł jego ojciec. Matka potrafiła nie tylko zapewnić dwanaściorgu dzieci utrzymanie, ale przede wszystkim głębokie wychowanie religijne. Ponieważ ubóstwo nie pozwoliło Janowi na kształcenie, podjął się pracy piekarza. Udał się do Rzymu, a potem do Tivoli, gdzie wstąpił do eremitów. Nie czuł się tam jednak dobrze, gnał go żar pracy apostolskiej. Dlatego wystąpił z eremu i wrócił do kraju.

W Rzymie zetknął się z niedawno założonym przez św. Alfonsa Marię Liguoriego zakonem redemptorystów i wstąpił do niego. Imię Jan zmienił sobie wówczas na Klemens Maria. Miał wtedy 34 lata. Po otrzymaniu święceń kapłańskich wysłano go do Wiednia, a następnie na Pomorze. Zatrzymał się na jakiś czas w Warszawie. Chwilowy postój przemienił się w pobyt trwający 21 lat (1787-1808). Prowadził działalność charytatywną, opiekę nad służącymi. Uruchomił drukarnię i wydawnictwo książek religijnych oraz stowarzyszenie dla pogłębiania wiedzy religijnej. Był wybitnym kaznodzieją. Gdy po III rozbiorze Polski Warszawa znalazła się pod okupacją Prus, redemptorystów więziono przez miesiąc w Kostrzyniu nad Odrą, a potem nie pozwolono im wrócić do Polski. Św. Klemens osiadł przy kościele sióstr urszulanek w Wiedniu. Był niezmordowany w konfesjonale i na ambonie. Zmarł w opinii świętości 15 marca 1820 roku.

 

15 marca w kalendarzu

44 p.n.e. – Juliusz Cezar został zamordowany przez senatorów pod przywództwem Marka Brutusa oraz Gajusza Kasjusza;

1000 – zakończył się Zjazd Gnieźnieński;

1595 – została otwarta Akademia Zamojska;

1979 – Jan Paweł II opublikował swoją pierwszą encyklikę – „Redemptor hominis”;

1990 – Watykan i Związek Radziecki wznowiły stosunki dyplomatyczne zerwane w 1917 r.


14 marca – Św. Matylda

Urodziła się w 895 r. w Westfalii. Była córką księcia saskiego Teodoryka i Reinhildy, pochodzącej z duńskiego rodu królewskiego. Wychowywała się w klasztorze pod okiem babki, która była jego ksienią. Lata te wspominała jako najpiękniejsze w życiu. Mając 14 lat, w 909 r., poślubiła Henryka Ptasznika, który w trzy lata potem został księciem Saksonii, a w 919 r. królem Niemiec, jako Henryk I. Życie królowej upływało w spokoju. Mąż dał jej zupełnie wolną rękę w czynieniu dobra. Dla Bożej chwały i dla dobra ubogich nie żałowała pieniędzy. Mieli pięcioro dzieci, w tym późniejszego cesarza Niemiec Ottona I i św. Brunona. Żyli ze sobą 25 lat.

Po śmierci męża wiele cierpień przysporzyła Matyldzie wojna domowa o władzę między jej synami Ottonem i Henrykiem, a także oskarżenia o rozrzutność na cele religijne, jakie pod jej adresem formułował syn – cesarz. Pod koniec życia oddała się wyłącznie modlitwie i uczynkom miłosierdzia. Codziennie przy swoim stole gościła ubogich, hojnie wspomagała kościoły i klasztory ze swoich osobistych majętności. Ostatnie lata spędziła w opactwie w Kwedlinburgu. Tam też zmarła 14 marca 968 r. w wieku 73 lat.

 

14 marca w kalendarzu

1937 – papież Pius XI wydał encyklikę „Mit brennender Sorge” potępiającą nazizm;

1953 – urodził się bp Marian Buczek, emerytowany biskup charkowsko-zaporoski.


13 marca – Święta Krystyna

Krystyna urodziła się w Persji. Jej perskie imię miało brzmieć Jazdin. Kiedy pogański król perski Chozroes I rozpoczął krwawe prześladowanie, św. Krystyna miała należeć do pierwszych osób, które padły jego ofiarą. Jej męczeńska śmierć miała nastąpić 13 marca 559 roku.

 

13 marca w kalendarzu

1707 – w kościele Świętego Krzyża w Warszawie po raz pierwszy odśpiewano „Gorzkie Żale”;

1848 – początek Wiosny Ludów;

1995 – zm. Franciszek Gajowniczek, więzień obozu Auschwitz, uratowany od śmierci głodowej przez św. Maksymiliana Kolbego;

2013 – kard. Jorge Bergolio został wybrany na papieża.