23 listopada – Bł. Michał Augustyn Pro

Urodził się w 1891 r. w Guadalupe de Zacatecas (w środkowym Meksyku). Był najstarszy z jedenaściorga rodzeństwa. W młodości potrafił być duszą towarzystwa, ale chętnie też wybierał samotne wędrówki i długie godziny zadumy. Dużo czasu spędzał na modlitwie. Zdarzyło się, że zbudował sobie z kamieni pustelnię, w której przebywał przez tydzień rozmyślając. Uczył się w dwóch kolegiach jezuickich. Do 1911 r. pracował w biurze ojca, który był inżynierem i dyrektorem kopalni. Kiedy w sierpniu tego roku dwie siostry Michała wstąpiły do zakonu, również on zdecydował się wstąpić do nowicjatu jezuitów.

W Meksyku nastał antyklerykalny rząd, który rozwiązał wszystkie zakony. Nowicjuszy przeniesiono wtedy do Kalifornii. Po złożeniu ślubów czasowych Michał wyjechał do Europy, by studiować filozofię i teologię w Hiszpanii i Belgii. Na kapłana wyświęcony został w 1925 r. Po jego powrocie do ojczyzny w Meksyku nadal panowały antykatolickie rządy, ale on potajemnie odprawiał Msze święte w domach prywatnych, spowiadał, udzielał sakramentów i odwiedzał chorych. Wspomagał chętnie ubogich, organizując dla nich pomoc. By uniknąć aresztowania, przebierał się za żebraka lub udawał szalonego. Niestety po prawie dwóch latach działań w ukryciu nastąpił niespodziewany obrót spraw. W niedzielę 13 listopada 1927 r. ktoś w nieudanym zamachu bombowym usiłował zabić prezydenta Álvaro Obregón, a jezuici zostali bezpodstawnie oskarżeni o udział w spisku. O. Michał stanął przed plutonem egzekucyjnym. W jednej ręce ściskał metalowy krzyżyk, który otrzymał w dniu swoich pierwszych ślubów, a w drugiej różaniec. Zanim został rozstrzelany, przebaczył wszystkim i poprosił o chwilę modlitwy. Gdy padł rozkaz do strzału, zawołał: „Vivo Cristo Rey!” – „Niech żyje Chrystus Król”. Szef miejscowej policji po egzekucji powiedział: „Dobrze wiem, że był niewinny, ale trzeba było zabić kapłana, aby inni się bali”. Pogrzeb Michała Augustyna Pro był początkiem jego kultu. Uczestniczyło w nim – mimo zakazu – około 20 tysięcy wiernych. Ojca Pro beatyfikował św. Jan Paweł II 25 września 1988 r. razem z innymi męczennikami meksykańskimi z początku XX wieku.

 

23 listopada w kalendarzu

1918 – w Polsce wprowadzono 8-godzinny dzień pracy;

2001 – w Poznaniu rozpoczął się I Krajowy Kongres Akcji Katolickiej;

2002 – rozpoczęła się budowa Świątyni Opatrzności Bożej w Warszawie.


22 listopada – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Zasiadającego na tronie Pantokratora a zarazem ukoronowanego cierniem i „bezsilnego” Zbawiciela katolicy wspominają na koniec roku kościelnego, który symbolicznie oznacza też koniec czasu i nastanie wieczności. Chrystusa Króla Wszechświata Kościół katolicki czci w ostatnią niedzielę roku liturgicznego. Uroczystość tę wprowadził papież Pius XI w roku 1925 na zakończenie Roku Świętego: przypadła ona wówczas na 11 grudnia. Po ostatniej reformie liturgicznej w 1969 r. uroczystość została przeniesiona na ostatnią niedzielę przed Adwentem. Mimo, że jest to święto tak młode, jego treść była przeżywana w Kościele od początku jego istnienia. Wskazuje na to wiele fragmentów Ewangelii oraz starożytnych pism chrześcijańskich. Geneza kultu Chrystusa jako Króla sięga natomiast już Starego Testamentu, zapowiadającego przyjście Mesjasza, króla, potomka Dawida.

Greckie słowo „chrystus” jest odpowiednikiem hebrajskiego „mesjasz” i oznacza pomazańca, namaszczonego, co w znaczeniu starotestamentalnym odnosiło się zarówno do króla, jak i kapłana, a nieraz także do proroka. Umieszczenie tej uroczystości na końcu kalendarza wiąże się z biblijnym rozumieniem czasu i odzwierciedla zarazem sens roku liturgicznego, który jakby odtwarza najważniejsze zdarzenia w dziejach zbawienia. Objawienie biblijne przyniosło nowe, linearne rozumienie czasu: czas ma swój początek i koniec, nie ma w nim powrotów i cyklów, lecz każda chwila jest jedyna i niepowtarzalna. W człowieka jednak, tak jak w całą naturę, wpisana jest pewna cykliczność. Rok kościelny łączy w sobie te dwa wymiary: w swoich powrotach odzwierciedla tę jedyną i niepowtarzalną historię zbawienia, która rozpoczęła się wraz ze stworzeniem, szczyt osiągnęła w czasie życia, zbawiennej śmierci oraz zmartwychwstania Jezusa z Nazaretu, a zmierza do kresu, którym jest nastanie Królestwa Bożego. Zakończenie roku symbolizuje właśnie osiągnięcie celu i wypełnienie bożych obietnic. Jest to odpowiedź Boga na nieustające modlitwy chrześcijan: „Przyjdź królestwo Twoje”. W ikonografii Chrystus Król już od starożytności przedstawiony jest jako Pantokrator, czyli Wszechwładca, zasiadający na tronie, mający ziemię za podnóżek lub trzymający glob ziemski w dłoni. Tak przedstawiają Jezusa dawne ikony i mozaiki. Tak też wielokrotnie ukazuje Go Apokalipsa – jako zasiadającego na tronie, któremu całe stworzenie oddaje cześć. Równocześnie Ewangelie ukazują inny wymiar królowania Chrystusa. Ubiczowany, ukoronowany cierniami Jezus odpowiada na pytanie Poncjusza Piłata: „Tak, jestem Królem. Królestwo moje nie jest z tego świata”. Na krzyżu Chrystusa widniał napis: „Jezus Nazarejczyk, król żydowski”, a ukrzyżowany z Nim łotr prosił tuż przed śmiercią: „Jezu, wspomnij na mnie, gdy będziesz w swoim królestwie”. Ten ewangeliczny przekaz ukazuje, że w najgłębszym chrześcijańskim sensie panować to znaczy służyć, a nawet oddać życie za innych.

 

22 listopada w kalendarzu

1599 – ukazało się drukiem pierwsze wydanie Biblii w języku polskim (w przekładzie ks. Jakuba Wujka);

1981 – Jan Paweł II ogłosił adhortację „Familiaris consortio”.


21 listopada – Wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny

Wśród Żydów istniał religijny zwyczaj ofiarowywania dzieci na służbę Bogu. Zanim dziecko ukończyło piąty rok życia, zabierano do świątyni w Jerozolimie, gdzie się później wychowywało. Informacje o ofiarowaniu Maryi pochodzą w dużej mierze z pism apokryficznych. W Kościołach wschodnich panuje zgodne przekonanie, że Maryja faktycznie była ofiarowana w świątyni.

 

21 listopada w kalendarzu

1895 – bł. Honorat Koźmiński założył zgromadzenie sióstr pasterzanek;

1923 – zostało założone Zgromadzenie Braci Serca Jezusowego;

1959 – ur. biskup pomocniczy archidiecezji gdańskiej Wiesław Szlachetka;

1970 – papież Paweł VI wydał motu proprio „Ingravescentem aetatem”, określające granicę wieku kardynałów uczestniczących w konklawe na 80 lat.


20 listopada – Św. Rafał Kalinowski

Józef Kalinowski urodził się w 1835 r. w rodzinie profesora matematyki w Wilnie. Otrzymał staranne wychowanie i wykształcenie. Po studiach w Petersburgu został inżynierem wojskowym. Po wybuchu powstania styczniowego przyłączył się do walczących, choć zdawał sobie sprawę, że przedsięwzięcie nie ma szans na powodzenie. Został ministrem wojny rządu powstańczego na Litwie. Po aresztowaniu w 1864 r. został skazany na karę śmierci. Karę tę zamieniono ostatecznie na 10 lat ciężkich robót w warzelni soli na Syberii, a później – na zesłanie. Po zwolnieniu, w 1874 r. został wychowawcą księcia Augusta Czartoryskiego, który żył i umarł w opinii świętości i po latach został beatyfikowany.

W roku 1877 wstąpił do zakonu karmelitów bosych przyjmując imię zakonne Rafał od św. Józefa. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1882 r. Był cenionym spowiednikiem, który słynął z mądrych rad udzielanych penitentom. Przyczynił się do odnowy zakonu, m.in. założył dwa klasztory karmelitanek (w Przemyślu i Lwowie) oraz klasztor męski niższe seminarium duchowne w Wadowicach. Zmarł w Wadowicach 15 listopada 1907 r. W roku 1983 papież Jan Paweł II zaliczył go w poczet błogosławionych, a w 1991 r. – w poczet świętych.

 

20 listopada w kalendarzu

1937 – prymas Polski August Hlond powołał Radę Społeczną do badania stosunków gospodarczych i społecznych w Polsce;

1947 – Pius XII ogłosił encyklikę „Mediator Dei” nt. liturgii;

1954 – w Warszawie utworzono Akademię Teologii Katolickiej, obecnie Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego;

1991 – w Polsce zostało zarejestrowane Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy.


19 listopada – Bł. Salomea

Urodziła się w 1211 lub 1212 r. Była córką księcia małopolskiego Leszka Białego i Grzymisławy, księżniczki ruskiej. Jako sześciolatka została zaręczona z księciem węgierskim Kolomanem, co miało utrwalić pokój między Polską a Węgrami. Wkrótce poślubiła go przyrzekając jednak – za zgoda męża – zachowanie dziewictwa. W 1219 r. zasiadła wraz z Kolomanem na tronie halickim.

Owdowiała w 1241 r. i wróciła do Polski. W 1245 r. wstąpiła do ufundowanego przez swego brata Bolesława Wstydliwego klasztoru klarysek w Zawichoście koło Sandomierza, gdzie zamieszkała wraz z pierwszymi polskimi klaryskami. W 1260 r. przeniosła się wraz z siostrami pod Kraków i tam spędził ostatnie lata życia. Zmarła w opinii świątobliwości 17 listopada 1268 r. i została pochowana pod kościołem klasztornym na Grodzisku. Starania o jej kanonizację rozpoczęto zaraz po śmierci, lecz proces trwał długo. Ogłoszona został błogosławioną 17 maja 1672 r.

 

19 listopada w kalendarzu

2011 – sakra biskupa pomocniczego diecezji warszawsko-praskiej Marka Solarczyka;

2016 – Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa za Króla i Pana w Krakowie-Łagiewnikach.


18 listopada – Bł. Karolina Kózkówna

Karolina Kózkówna urodziła się w 1898 r. w wielodzietnej rodzinie w podtarnowskiej wsi Wał-Ruda. Mimo młodego wieku i braku wykształcenia prowadziła bardzo aktywne działania na rzecz społeczności lokalnej. Była animatorką i liderką życia religijnego. Należała do stowarzyszeń religijnych, angażowała się w tworzenie i formowanie nowej wspólnoty parafialnej powstałej z połączenia dwóch miejscowości, gdy została utworzona nowa parafia w Zabawie. Uczyła katechizmu dzieci z wioski, organizowała dla nich zajęcia, przygotowywała do przyjęcia Komunii św. chorych współmieszkańców. Pomagała w prowadzeniu prywatnej biblioteki wujowi Franciszkowi Borzęckiemu, umożliwiała dorosłym dostęp do literatury religijnej. Wrażliwa na potrzeby chorych i biednych, odwiedzała ich w domach i wspierała w potrzebach. Była przykładem pracowitości i uczciwości oraz poczucia odpowiedzialności za rodzinę. Swoją postawą zdobyła powszechne uznanie i szacunek wśród współmieszkańców, którzy mówili, że jest „pierwszą duszą do nieba”.

Zginęła heroicznie, broniąc swej godności i honoru 18 listopada 1914 r., gdy została zaatakowana przez carskiego żołnierza, który w bestialski sposób ją zamordował. Jan Paweł II beatyfikował Karolinę Kózkównę 10 czerwca 1987 r. w Tarnowie.

 

18 listopada w kalendarzu

1095 – początek I krucjaty w obronie Jerozolimy;

1626 – w Rzymie konsekrowano obecną bazylikę św. Piotra;

1655 – rozpoczęło się oblężenie klasztoru paulinów na Jasnej Górze przez Szwedów;

1914 – została zamordowana bł. Karolina Kózkówna;

1958 – ur. biskup bielsko-żywiecki Roman Pindel;

1965 – Episkopat Polski skierował do biskupów niemieckich list z zaproszeniem na uroczystości 1000-lecia chrztu Polski, zawierający zdanie „Udzielamy wybaczenia i prosimy o nie”;

1965 – zostały ogłoszone: „Konstytucja o Objawieniu” i „Dekret o apostolstwie świeckich” Soboru Watykańskiego II.