24 września – Święty Gerard

Gerard (Sagredo) urodził się w zamożnej rodzinie w Wenecji w 977 r. Na chrzcie otrzymał imię Jerzy. Kiedy miał 5 lat, ciężko zachorował. Wtedy rodzice zawieźli go na Wyspę Św. Jerzego w pobliżu placu św. Marka, by ofiarować go świętemu patronowi. Kiedy Jerzy wyzdrowiał, rodzice w podzięce oddali go do klasztoru benedyktynów, który do dziś na tej wyspie się znajduje. Tu obrał sobie imię Gerarda – na cześć ojca, który to imię nosił i niedawno zmarł.

Studiował w Bolonii, a po powrocie został opatem klasztoru na wyspie św. Jerzego. Wkrótce udał się z pielgrzymką do Ziemi Świętej. Zatrzymał się na Węgrzech. Król św. Stefan był pod tak dużym wrażeniem pobożności i wiedzy Gerarda, że namówił go do pozostania na Węgrzech w celu prowadzenia misji ewangelizacyjnej wśród węgierskich pogan i nauczania ośmioletniego królewicza św. Emeryka. Po pewnym czasie Gerard usunął się na pustkowie, gdzie spędził kilka lat jako eremita. Kiedy powstała metropolia Csanad, został wezwany do objęcia stolicy biskupiej. Według podania, kiedy po śmierci św. Stefana (w 1038 r.) powstała na Węgrzech reakcja pogańska (podobnie jak po śmierci Bolesława Chrobrego w Polsce), Gerard miał paść jej ofiarą. Jego ciało miało zostać strącone do Dunaju ze stromej góry Kelem, zwanej dzisiaj Górą Św. Gerarda (Gellerta), 24 września 1046 r.

 

24 września w kalendarzu

787 – rozpoczął się Sobór Nicejski II;

2000 – powstało Licheńskie Centrum Pomocy Rodzinie i Osobom Uzależnionym.
 


23 września – Święty ojciec Pio z Pietrelciny

O. Pio urodził się w 1887 r. Na chrzcie otrzymał imię Franciszek. Już w dzieciństwie szukał samotności i często oddawał się modlitwie i rozmyślaniu. Kiedy miał 5 lat, po raz pierwszy objawił mu się Jezus. W wieku 16 lat przyjął habit kapucyński i otrzymał zakonne imię Pio. Rok później złożył śluby zakonne i rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne. W 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Już wtedy miał poważne problemy ze zdrowiem. Pod koniec lipca 1916 r. przybył do San Giovanni Rotondo, gdzie przebywał aż do śmierci. 20 września 1918 r. podczas modlitwy przed wizerunkiem Chrystusa ukrzyżowanego o. Pio otrzymał stygmaty. Na jego dłoniach, stopach i boku pojawiły się otwarte rany – znaki męki Jezusa.

Ojciec Pio był mistykiem. Często surowo pokutował, bardzo dużo czasu poświęcał na modlitwę. Wielokrotnie przeżywał ekstazy, miał wizje Maryi, Jezusa i swojego Anioła Stróża. Włoski zakonnik niezwykłą czcią darzył Eucharystię. Przez długie godziny przygotowywał się do niej, trwając na modlitwie, i długo dziękował Bogu po jej odprawieniu. Z wielkim oddaniem spowiadał. Spędzał w konfesjonale wiele godzin, penitenci przyjeżdżali do niego nieraz z bardzo daleka. Zakonnik zmarł w swoim klasztorze 23 września 1968 r. Na kilka dni przed jego śmiercią, po 50 latach, zagoiły się stygmaty. Jan Paweł II beatyfikował o. Pio w 1999 r., a kanonizował go w 2002 r.

 

23 września w kalendarzu

1805- została ustanowiona diecezja lubelska;

1968 – zmarł św. o. Pio;

1976 – powstał Komitet Obrony Robotników;

2015 – papież Franciszek odwiedził Baracka Obamę w Białym Domu.
 


22 września – Św. Maurycy i towarzysze

Maurycy był dowódcą rzymskiej Legii Tebańskiej, w której żołnierzami byli chrześcijanie. Około 290 roku przed jedną z bitew zażądano, aby legioniści złożyli ofiarę pogańskim bogom. Na to nie pozwalało im sumienie. Maurycy wraz z legionistami stanowczo odmówili. Zabito wszystkich.

Na miejscu nekropolii męczenników biskup Teodor wybudował kaplicę. Następnie wzniesiono klasztor, przy którym z czasem powstało potężne opactwo, skupiające 900 mnichów. Niebawem wokół opactwa wyrosło miasto Sanct-Maurice. Badania archeologiczne potwierdziły istnienie kaplicy oraz jamy grobowej, jednak mimo tego nie wyjaśniono jeszcze w pełni okoliczności męczeństwa. Św. Maurycy odbierał szczególną cześć w cesarstwie niemieckim. Podczas koronacji cesarze otrzymywali do rąk włócznię św. Maurycego. W grocie włóczni, według legendy, tkwił gwóźdź z krzyża Chrystusowego. Kopię tej włóczni podarował cesarz Otto III królowi Bolesławowi Chrobremu. Gest ten był uznaniem niezależności księcia polskiego i przyzwoleniem na koronację. Kopia ta znajduje się w skarbcu wawelskim.

 

22 września w kalendarzu

496 – król Gallów Chlodwig przyjął chrzest w Reims;

1601 – pierwsze święcenia katolickich kapłanów w Japonii;

1937 – ur. emerytowany metropolita wrocławski abp Marian Gołębiewski;

1953 – zakończył się proces bp. Czesława Kaczmarka;

1989 – Sąd Najwyższy zarejestrował Niezależne Zrzeszenie Studentów.
 


21 września – Św. Mateusz

Mateusz był Galilejczykiem. Zajmował się pobieraniem ceł i podatków w Kafarnaum, jednym z większych handlowych miasteczek nad jeziorem Genezaret. W Palestynie pogardzano wówczas celnikami, bo ściągali oni opłaty na rzecz znienawidzonych Rzymian.

Jezus powołał Mateusza, gdy pewnego razu przechodził nad jeziorem. Być może Mateusz słuchał wcześniej mów pokutnych Jana Chrzciciela. Na wezwanie Chrystusa zostawił wszystko i poszedł za Nim. Nawrócony, zaprosił do swego domu Jezusa, Jego uczniów i swoich przyjaciół celników i współpracowników. W czasie uczty faryzeusze zarzucili Jezusowi, że nie przestrzega prawa. Ten jednak wstawił się za swoimi współbiesiadnikami. Odtąd Mateusz pozostał już w gronie dwunastu apostołów. Po Wniebowstąpieniu Chrystusa Mateusz przez jakiś czas pozostał w Palestynie. Apostołował wśród nawróconych z judaizmu. Dla nich też przeznaczył napisaną przez siebie księgę Ewangelii.

 

21 września w kalendarzu

1980 – pierwsza od 40 lat transmisja radiowa Mszy św. w programie I Polskiego Radia;

2012 – otwarcie cmentarza wojennego w Bykowni pod Kijowem (Ukraina), upamiętniającego 3,5 tysiąca Polaków zamordowanych przez NKWD.
 


20 września – Święci męczennicy koreańscy – Andrzej Kim Taegon, Paweł Chong Hasang i Towarzysze

Chrześcijaństwo dotarło do Korei pod koniec XVI w., ale ewangelizacja była utrudniona, ponieważ Korea przez wiele lat całkowicie izolowała się od innych państw, pozwalając swoim mieszkańcom jedynie na coroczną wyprawę do Pekinu w celu zapłacenia podatków. Kościół jednak powoli się rozwijał – gdy pod koniec XVII w. udało się przedostać do Korei chińskiemu księdzu, zastał on tam już około 4000 chrześcijan, z których żaden nigdy dotąd nie widział kapłana. Wolność religijną wprowadzono w tym kraju dopiero w 1887 r. Na początku XIX w. wybuchły tam krwawe prześladowania, w których 103 męczenników oddało życie za wiarę. Między nimi pierwszy kapłan koreański, Andrzej Kim Taegon, i wybitny apostoł świecki, Paweł Chong Hasang. W sumie w XIX w. poniosło śmierć męczeńską ponad 10 tys. wiernych, w tym 3 biskupów i 10 kapłanów.

Andrzej Kim Taegon urodził się w 1821 r. w koreańskiej prowincji Tcziong-Czu. Jego ojciec, Ignacy Kim, zginął w czasie prześladowań w roku 1839 (został beatyfikowany w 1925 r.) Andrzej po chrzcie, który przyjął w wieku 15 lat, przebył kilkaset kilometrów do seminarium w Makao w Chinach. Po sześciu latach zdołał wrócić do swojego kraju poprzez Mandżurię. Został skierowany do przygotowania bezpiecznej przeprawy wodnej dla misjonarzy chrześcijańskich, aby udało im się ujść straży granicznej. Andrzej został jednak aresztowany i po torturach ścięty niedaleko stolicy swojego kraju, Seulu, w 1846 r. Paweł Chong Hasang był współpracownikiem i tłumaczem kapłanów. Przez dwadzieścia lat przewodził wspólnocie chrześcijańskiej w Korei. Był klerykiem, kiedy poniósł śmierć w wieku 44 lat, ścięty mieczem w 1839 r.

 

20 września w kalendarzu

1378 – początek Wielkiej Schizmy Zachodniej po śmierci papieża Grzegorza XI;

1870 – zdobycie Rzymu przez wojska Garibaldiego i upadek Państwa Kościelnego;

1918 – o. Pio otrzymał stygmaty.
 


19 września – Św. January

Urodził się ok. 270 r. Był biskupem Benewentu. Zginął na arenie w 305 r. w czasie prześladowań chrześcijan za czasów Dioklecjana. Wraz z nim śmierć poniosło kilku innych chrześcijan. Relikwie świętego przechowywane były w różnych miejscach W 1497 r. przewieziono je do Neapolu, gdziespoczywają do dziś w tamtejszej katedrze. January jest głównym patronem tego miasta.

Kilka razy w roku ma tam miejsce tzw. Cud św. Januarego. Obok relikwii znajdują się dwie hermetycznie zamknięte ampułki z zakrzepłą krwią świętego. W sobotę przed pierwszą niedzielą maja, ok. 19 września, a czasami również ok. 19 grudnia krew ta na powrót zmienia się w ciecz. Zjawisko to notowane jest od XIV w. Kościół nie wypowiadał się na ten temat w sposób urzędowy. Mimo pewnych hipotez, jak dotąd nie znaleziono też naturalnego wyjaśnienia dla tego zjawiska.

 

19 września w kalendarzu

1389 – w Neapolu po raz pierwszy zdarzył się cud św. Januarego;

1846 – objawienie się Matki Bożej w La Salette;

1893 – Nowa Zelandia jako pierwszy kraj na świecie przyznała kobietom czynne prawo wyborcze;

2010 – beatyfikacja kard. Johna Henry’ego Newmana.
 


18 września – Św. Stanisław Kostka

Urodził się 28 grudnia 1550 r. w Rostkowie, był jednym z siedmiorga dzieci kasztelana zakroczymskiego. Miał 14 lat, gdy został wysłany wraz ze starszym bratem Pawłem do szkół jezuickich w Wiedniu. Uczył się pilnie. Był też bardzo pobożny, co ściągnęło na niego drwiny kolegów. W 1565 r. Stanisław ciężko zachorował. Jak opowiadał później, ukazała mu się wtedy św. Barbara, która przyniosła mu Komunię św. Nawiedziła go też Maryja z Dzieciątkiem, polecając mu wstąpienie do jezuitów. Następnego dnia obudził się zupełnie zdrowy.

Nie uzyskał zgody rodziców na wstąpienie do zakonu, więc zorganizował ucieczkę. Wyruszył z Wiednia do Drylingi, a następnie do Rzymu. Przemierzył pieszo ponad 800 km. W Rzymie został przyjęty do nowicjatu i mimo sprzeciwu ojca wkrótce złożył śluby zakonne. Miał wtedy 18 lat. Swoją pobożnością i stylem życia budował całe otoczenie. Wkrótce po ślubach, w sierpniu 1568 r. nagle zachorował. Zmarł 15 sierpnia, w uroczystość Wniebowzięcia Matki Bożej. Jego kult zrodził się natychmiast i spontanicznie – najpierw w Rzymie, a wkrótce w Polsce i wielu europejskich krajach (to właśnie dzięki niemu stało się wtedy popularne imię Stanisław). Beatyfikowany został w 1606 r. a kanonizowany w 1726 r.

 

18 września w kalendarzu

1814 – rozpoczął się Kongres Wiedeński;

1993 – ostatnia grupa żołnierzy rosyjskich opuściła Polskę;

2015 – otwarcie Muzeum Katyńskiego w Warszawie.
 


17 września – Św. Zygmunt Szczęsny Feliński

Przeszedł do historii jako arcybiskup metropolita warszawski, zesłaniec w głąb Rosji, duszpasterz ludu wiejskiego w Dźwiniaczce na Podolu, założyciel zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, pisarz ascetyczny i autor cennych pamiętników, uważanych do dziś za perłę literatury pamiętnikarskiej.

Abp Feliński urodził się w 1822 r. na Wołyniu. Studiował matematykę na Uniwersytecie w Moskwie, na Sorbonie i w College de France w Paryżu. Brał udział w powstaniu w Poznaniu w 1848 r. Trzy lata później wstąpił do seminarium duchownego w Żytomierzu, święcenia kapłańskie przyjął w 1855 r. W tym samym roku otworzył schronisko dla sierot i bezdomnych w Petersburgu. W 1857 r. założył Zgromadzenie Sióstr Rodziny Maryi, któremu powierzył opiekę nad ubogimi. W 1862 r. został mianowany arcybiskupem metropolitą warszawskim. Rok później był przeciwny wybuchowi nieprzygotowanego, jego zdaniem, powstania styczniowego, jednak po rozpoczęciu walk stanął przeciwko caratowi w obronie praw Polaków. Uwięziony przez cara, został zesłany do Jarosławia nad Wołgą, gdzie przebywał przez 20 lat. Po uwolnieniu w 1883 r. nie miał prawa powrotu do Warszawy. Zmarł w Krakowie 17 września 1895 r. Jego doczesne szczątki spoczywają w archikatedrze warszawskiej.

 

17 września w kalendarzu

1179 – zm. św. Hildegarda z Bingen;

1701 – zm. św. Stanisław Papczyński, założyciel zgromadzenia księży marianów;

1787 –  przyjęto Konstytucję Stanów Zjednoczonych;

1895 – zm. św. Zygmunt Szczęsny Feliński, metropolita warszawski;

1939 – agresja sowiecka na Polskę;

1980 – powstał NSZZ „Solidarność”;

1999 – powstało Stowarzyszenie Biblistów Polskich.
 


16 września – Święci Korneliusz i Cyprian

Korneliusz został biskupem Kościoła rzymskiego w roku 251. Zwalczał schizmę Nowacjana. Popierał go biskup Kartaginy, Cyprian. Cesarz Gallus skazał Korneliusza na wygnanie do Civitavecchii, gdzie zmarł w roku 253.

Cyprian urodził się w Kartaginie około roku 210 w rodzinie pogańskiej. Po nawróceniu na chrześcijaństwo został kapłanem i biskupem Kartaginy. Okazał się znakomitym pasterzem i obrońcą wiary. Został ścięty 14 września 258 roku w czasie prześladowania Waleriana.

 

16 września w kalendarzu

1224 – św. Franciszek z Asyżu otrzymał stygmaty;

1877 – w Gietrzwałdzie miało miejsce ostatnie objawienie Matki Boskiej;

1976 – Kościół Episkopalny w Stanach Zjednoczonych zezwolił na święcenia kapłańskie kobiet;

1988 – rozpoczęły się opozycyjno-rządowe rozmowy w Magdalence;

1993  – ostatni oddział wojsk rosyjskich opuścił Polskę;

2007 – w Licheniu odbyła się beatyfikacja o. Stanisława Papczyńskiego, założyciela marianów.
 


15 września – Najświętsza Maryja Panna Bolesna

Maryja trwała w zjednoczeniu ze swoim Synem aż do krzyża, pod którym stanęła zgodnie z Bożym zamiarem. Głęboko z Nim współcierpiała i złączyła się macierzyńskim sercem z Jego Ofiarą. Najświętsza Dziewica, ofiarując Jezusa w świątyni i współcierpiąc z Synem umierającym na krzyżu, w szczególny sposób współpracowała z dziełem Zbawiciela przez wiarę, nadzieję i żarliwą miłość, aby odnowić nadprzyrodzone życie dusz ludzkich. Dlatego stała się naszą Matką w porządku łask.

Rozwój pobożności maryjnej już od wieków podąża w kierunku oddzielnej czci dla każdego wydarzenia związanego z życiem Najświętszej Maryi Panny. W drugiej połowie XIII w., kiedy przez Europę przeszły straszliwe epidemie dżumy, pod wpływem dominikańskich mistyków nadreńskich – a zwłaszcza bł. Henryka Suzo – zaczęła się budzić pobożność wobec boleści Matki Bożej. Wspomnienie Matki Bożej Bolesnej obchodzono w Kolonii już w 1423 r. Do XVII w. upowszechniło się ono w całym Kościele. Jako święto zostało wprowadzone w roku 1727 przez Benedykta XIII. Postać Matki Bożej Bolesnej jest częstym tematem w muzyce i sztuce chrześcijańskiej. Znany jest średniowieczny hymn Stabat Mater, do tego motywu nawiązują również Piety – rzeźby przedstawiające cierpiącą Maryję, trzymającą zdjęte z krzyża ciało Jezusa. Wątek współcierpienia Maryi w dziele odkupienia znajduje swoje odzwierciedlenie także w znanym polskim nabożeństwie wielkopostnym – Gorzkich Żalach.

 

15 września w kalendarzu

1964 – zawarto porozumienie między komunistycznym rządem Węgier a Stolicą Apostolską;

1965 – papież Paweł VI w motu proprio „Apostolica sollicitudo” utworzył Synod Biskupów, zbierający się odtąd co 4 lata;

2004 – sakra biskupów pomocniczych archidiecezji krakowskiej: Józefa Guzdka (obecnie biskupa polowego) i Jana Zająca (obecnie biskupa seniora).
 


14 września – Święto Podwyższenia Krzyża Świętego

Początki święta związane są z odnalezieniem przez św. Helenę relikwii krzyża na początku IV wieku i poświęceniem w Jerozolimie bazyliki ku jego czci w 335 r. Znak krzyża był obecny w chrześcijaństwie od śmierci Jezusa. W początkach Kościoła nieraz przyjmował formę kotwicy albo trójzębu. Jako przedmiot kultu upowszechnił się i nabrał znaczenia po roku 313. W tym bowiem roku, według przekazu, cesarz Konstantyn Wielki, przed bitwą z uzurpatorem Maksencjuszem, zobaczył na tle słońca znak krzyża i słowa „w tym znaku zwyciężysz”. Poza tym tenże cesarz zniósł karę śmierci przez ukrzyżowanie. Do VI w. na krzyżu nie umieszczano postaci Chrystusa. Także później nie ukazywano Jezusa umęczonego lecz chwalebnego: jako Króla z diademem zamiast cierniowej korony na głowie, jako Arcykapłana albo jako Dobrego Pasterza. Od wieku XII pojawia się motyw cierpienia. Od tego czasu aż do dziś w Kościele łacińskim zwykle używany jest krzyż gotycki, pasyjny, który wskazuje na mękę i śmierć Chrystusa jako cenę zbawienia. W tradycji prawosławnej do dziś używany jest krzyż chwalebny. Od czasów Konstantyna, kiedy to chrześcijanie uzyskali wolność wyznawania swojej wiary, krzyż stał się znakiem rozpoznawczym chrześcijan. Od tego czasu jest bardzo często używany w liturgii i uświęca całe życie chrześcijańskie: zaczyna i kończy modlitwę, dzień i każdą ważniejszą czynność, uświęca przestrzeń i jest używany przy wszelkich błogosławieństwach.

Ojcowie Kościoła podkreślali, że krzyż jest symbolem, w którym streszczają się najistotniejsze prawdy wiary chrześcijańskiej. Św. Jan Damasceński pisze: „Krzyż Pana naszego Jezusa Chrystusa, a nie cokolwiek innego, zwyciężył śmierć, zgładził grzech praojca, pokonał piekło, darował nam zmartwychwstanie, udzielił siły do wzniesienia się ponad doczesność i ponad samą śmierć, zgotował powrót do dawnej szczęśliwości, otworzył bramy raju, umieścił naturę naszą po prawicy Boga, uczynił nas Jego dziećmi i dziedzicami”. Znak krzyża rozpoczyna i kończy modlitwę chrześcijanina. W liturgii jest gestem błogosławieństwa. Krzyż zawieszany na szyi, w mieszkaniu, w pracy, stawiany na szczytach świątyń przypomina wierzącym o ich powołaniu. Jego znaczenie staje się szkołą życia dla chrześcijan widzących w nim ostateczne zwycięstwo dobra nad złem

 

14 września w kalendarzu

1947 – ur. bł. ks. Jerzy Popiełuszko;

1953 – początek sfingowanego procesu bp. Czesława Kaczmarka.
 


13 września – Św. Jan Chryzostom

Jan urodził się ok. 349 r. w Antiochii, wówczas jednym z największych miast świata. Pochodził z możnej rodziny – jego ojciec był oficerem cesarskim. Chrzest przyjął dopiero, gdy miał około 20 lat. To był punkt zwrotny w jego dotychczasowym życiu. Wstąpił do stanu duchownego, a później udał się na pustkowie, by tam prowadzić życie ascetyczne. Zbyt surowe praktyki jednak nadwyrężyły mu zdrowie i po czterech latach musiał opuścić pustynię. Powrócił więc do Antiochii, gdzie ponownie pełnił obowiązki lektora, diakona, a potem kapłana. W roku 387, podczas rozruchów przeciwko cesarzowi i wywołanych przez nie represji, Jan wygłosił słynne „Mowy wielkopostne”, w których ganił popędliwość mieszkańców miasta, a równocześnie wstawiał się za nimi. Cesarz ogłosił amnestię, co zjednało Janowi wielką wdzięczność ludu. Na jego kazania uczęszczały tłumy. Dano mu przydomek Chryzostom, czyli Złotousty.

Kiedy został patriarchą Konstantynopola z zapałem pracował dla swojej owczarni. Na swoim dworze zniósł wszelki przepych, jakim dotąd otaczali się jego poprzednicy i do tego samego zachęcał duchowieństwo. Piętnował nadużycia, nie szczędząc także dworu cesarskiego. Podniósł splendor nabożeństw liturgicznych. Dla ubogich i bezdomnych wystawiał gospody i schroniska. Wysyłał misjonarzy na obszary objęte przez Arabów. Za krytykowanie złych zwyczajów na cesarskim dworze skazano Jana na wygnanie. Zmarł 14 września 407 r. Św. Jan Chryzostom należy do czterech wielkich doktorów Kościoła wschodniego obok św. Bazylego, św. Grzegorza z Nazjanzu i św. Cyryla Aleksandryjskiego.

 

13 września w kalendarzu

1375 – koniec niewoli awiniońskiej – papież Grzegorz XI opuścił Avignon;

1935 – Pan Jezus przekazał św. Faustynie Koronkę do Miłosierdzia Bożego.
 


12 września – Wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi

Imię Maryi czcimy w Kościele w sposób szczególny, ponieważ należy ono do Matki Boga, Królowej nieba i ziemi, Matki miłosierdzia. Te „imieniny” Matki Bożej przypominają o przywilejach nadanych Maryi przez Boga i wszystkich łaskach, jakie otrzymaliśmy za Jej pośrednictwem i wstawiennictwem, wzywając Jej Imienia.

Bardzo wielu świętych wyróżniało się szczególnym nabożeństwem do Imienia Maryi, wiele razy wypowiadając je z największą radością i słodyczą serca. Obchód ku czci Najświętszego Imienia Maryi powstał w początkach XVI wieku w Hiszpanii i był celebrowany 15 września, w oktawę święta Narodzenia Maryi. Z czasem został rozszerzony na teren całej Hiszpanii. Po zwycięstwie króla Jana III Sobieskiego nad Turkami w bitwie pod Wiedniem w 1683 r. papież Innocenty XI rozszerzył święto na cały Kościół i wyznaczył je na niedzielę po święcie Narodzenia Maryi. Późniejsze reformy kalendarza i przepisów liturgicznych przeniosły je na 12 września.

 

12 września w kalendarzu

1683 – bitwa pod Wiedniem – Liga Święta pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego rozgromiła wojska Imperium Osmańskiego, które od tej pory przestały zagrażać chrześcijańskiej Europie;

1945 – władze PRL zerwały konkordat ze Stolicą Apostolską;

1998 – sakra emerytowanego biskupa legnickiego Stefana Cichego;

2012 – ingres bp. Edwarda Janiaka do katedry w Kaliszu;

2018 – sakra biskupa pomocniczego archidiecezji katowickiej Grzegorza Olszowskiego.
 


11 września – Święci Prot i Hiacynt

Prot i Hiacynt to święci męczennicy rzymscy z III wieku. Wiemy o nich niewiele, choć o ich kulcie zaświadczają wczesnochrześcijańskie dokumenty liturgiczne. Święty papież Damazy (IV w.) obu męczenników rzymskich nazwał braćmi, nie wiadomo jednak, czy w tym sformułowaniu chodziło o więzy krwi. Prawdopodobnie byli służącymi św. Eugenii Rzymskiej, którzy wraz z nią udali się do Egiptu, gdzie biskup Elipiusz ochrzcił ich. Działo się to w czasach prześladowania chrześcijan przez cesarza Galiena (260-268). Około roku 262 obaj zostali wysłani przez św. Eugenię do młodej Rzymianki imieniem Bazylia, by ją pouczyć i ochrzcić. Zostali wtedy pojmani przez pogan, którzy usiłowali przymuszać ich do złożenia ofiary bożkom. Kiedy święci weszli do pogańskiej świątyni, figura bożka spadła i roztrzaskała się. Nie ma pewności, czy Prot i Hiacynt zginęli przez ścięcie, czy przez spalenie.

Czczeni są przez katolików i prawosławnych. W 1845 r. w katakumbach Bazyli przy Via Salaria (obecnie są to katakumby św. Hermesa. męczennika) archeolodzy odkryli grób św. Hiacynta z dobrze zachowanym napisem. Spalone ciało było zawinięte w resztki drogocennego materiału.

 

11 września w kalendarzu

1973 – pucz wojskowy gen. Augusta Pinocheta w Chile;

2001 – atak terrorystyczny na World Trade Center w Nowym Jorku i Pentagon w Waszyngtonie;

2016 – beatyfikacja ks. Władysława Bukowińskiego.
 


10 września – Św. Pulcheria

Pulcheria urodziła się w 399 r. w Konstantynopolu jako jedno z pięciorga dzieci cesarza Arkadiusza. Odebrała wszechstronne wykształcenie. W 414 r. jej brat, Teodozjusz, został cesarzem i powołał do współrządów Pulcherię nadając jej tytuł augusty (cesarzowej). Odtąd dzieliła z bratem rządy, wywierając na niego przemożny, ale też i dobroczynny wpływ. Z jej inicjatywy wyszły dekrety przeciwko montanistom i eunomianom, a potem przeciwko nestorianom. Wyszła także ustawa zabraniająca poganom przyjmowania publicznych urzędów i stanowisk państwowych. Wspierała kościoły i klasztory. Złożyła ślub dozgonnej czystości, składając na dokumencie własnoręczny podpis.

Gdy do łaski cesarskiej wdarł się ambitny minister Chryzapiusz, swoimi intrygami doprowadził do tego, że Pulcheria musiała opuścić dwór cesarski. Gdy w 450 r. zmarł cesarz Teodozy II, Pulcheria powróciła na dwór cesarski, usunęła Chryzapiusza i objęła rządy. Niedługo potem poślubiła prawie 60-letniego i chorowitego dowódcę wojska, senatora Marcjana, który jako cesarz objął z nią rządy. Postawiła wszakże warunek, że małżeństwo będzie dziewicze. Ostatnim wielkim dziełem św. Pulcherii było zwołanie Soboru Chalcedońskiego w roku 451, na którym została potępiona definitywnie i ostatecznie nauka Nestoriusza. Panowała 39 lat. Zmarła w 453 r. Jej ciało złożono w kościele Dwunastu Apostołów w Konstantynopolu.

 

10 września w kalendarzu

1224 – pierwsi franciszkanie przybyli do Anglii;

1526 – sejm mazowiecki złożył przysięgę na wierność królowi polskiemu (inkorporacja Mazowsza);

1961 – Jan XXIII jako pierwszy papież wystąpił w telewizji.
 


9 września – Bł. Aniela Salawa

Aniela Salawa urodziła się w 1881 r. w wielodzietnej, ubogiej rodzinie chłopskiej w Sieprawie pod Krakowem. Jej rodzice byli bardzo pobożni, a matka mimo wielu zajęć i obowiązków nie zaniedbywała wspólnej modlitwy rodzinnej, głośnego czytania książek i czasopism religijnych. Aniela odznaczała się niezwykłą urodą. Ukończyła jedynie dwie klasy szkoły elementarnej, ponieważ musiała pomagać matce przy gospodarstwie. Mimo wątłego zdrowia zawsze była bardzo chętna do pracy. Jako młoda dziewczyna jesienią 1897 r. udała się do Krakowa, gdzie podjęła pracę jako służąca. W dwa lata później bardzo przeżyła śmierć swojej dwudziestopięcioletniej siostry. Uświadomiła sobie wówczas, jak bardzo kruche jest życie.

Po głębokim namyśle zdecydowała się na złożenie ślubu dozgonnej czystości. W 1900 r. przystąpiła do Stowarzyszenia Sług Katolickich św. Zyty, którego zadaniem było niesienie pomocy służącym. Miała więc okazję, aby bardzo owocnie prowadzić apostolstwo w gronie koleżanek, dla których była przykładem chrześcijańskiego życia. Wywierała bardzo silny wpływ na otoczenie. Dzieliła się pożywieniem i pieniędzmi z biedniejszymi od siebie. Garnęły się do niej kobiety, dla których była matką i przyjaciółką. W 1912 r. Aniela Salawa wstąpiła do III zakonu św. Franciszka i złożyła profesję. Modlitwa umacniała ją w cierpliwym dźwiganiu codziennego krzyża. Wszelkie urazy i poniżenia składała w ofierze Bogu za grzeszników. Umiała przebaczać i odpłacać dobrem za zło. W czasie I wojny światowej – mimo że bardzo pogorszył się jej stan zdrowia, nasiliły się dolegliwości płuc i żołądka – pomagała w krakowskich szpitalach, niosąc pomoc i wsparcie rannym żołnierzom. Opiekowała się także jeńcami wojennymi. W 1916 r. podupadła jednak na zdrowiu tak, że konieczna stała się hospitalizacja. Po wypisaniu ze szpitala nie mogła już podjąć pracy zarobkowej. Ostatnie pięć lat życia spędziła w nędzy, z pogodą ducha dźwigając krzyż choroby. Swoje cierpienia ufnie ofiarowała Chrystusowi jako wynagrodzenie za grzechy świata. W tym czasie wiele też modliła się, czytała, rozmyślała. Obdarzona została przeżyciami mistycznymi. Zmarła na gruźlicę w 1922 r. w krakowskim szpitalu św. Zyty. Umierała samotnie, opuszczona przez wszystkich, wśród straszliwych cierpień, ale w głębokim zjednoczeniu z Chrystusem. Beatyfikowana została 13 sierpnia 1991 r. przez św. Jana Pawła II na krakowskim Rynku.

 

9 września w kalendarzu

1923 – ukazał się pierwszy numer „Gościa Niedzielnego”;

1955 – ur. biskup pomocniczy archidiecezji białostockiej Henryk Ciereszko;

1976 – biskupi polscy wystosowali apel do władz o zaniechanie wszelkich represji wobec robotników oraz do społeczeństwa pracę nad poprawą trudnej sytuacji ekonomicznej kraju;

2006 – sakra obecnego metropolity częstochowskiego abp. Wacława Depo.
 


8 września – Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

Nie wiemy dokładnie, kiedy narodziła się Maryja, a data tego święta wynika z tradycji kultu maryjnego. Narodzenie Maryi było bezpośrednią zapowiedzią przyjścia Zbawiciela. Ojcowie Kościoła mówili, że Maryja poprzedza przyjście Mesjasza tak, jak nastanie jutrzenki zapowiada pełny blask dnia. W kanonie Pisma Świętego nie znajdujemy opisu narodzenia i dzieciństwa Maryi, choć temat ten podejmują liczne apokryfy m. in. „Protoewangelia Jakuba”. Trudno jednak na podstawie tych pism odtworzyć prawdziwe wydarzenia z życia Matki Bożej.

Tradycja mówi o tym, że jej rodzicami byli św. Anna i św. Joachim, którzy doczekali się córki dopiero w późnym wieku. Należy pamiętać, że Kościół wyznaje wiarę w niepokalane (ale nie dziewicze, jak w przypadku Jezusa Chrystusa) poczęcie Maryi, która została w ten sposób zachowana od skażenia grzechem pierworodnym. O randze święta Narodzenia NMP świadczy fakt, iż uroczystość Niepokalanego Poczęcia Maryi jest obchodzona 8 grudnia, czyli dziewięć miesięcy przed wspomnieniem jej narodzin. Historia święta sięga czasu poświęcenia jerozolimskiego kościoła św. Anny, wzniesionego w V w. na domniemanym miejscu urodzenia Maryi. Z Jerozolimy, gdzie otaczało się czcią figurkę Maryi jako małego dzieciątka, święto przeniesiono w VI w. do Konstantynopola, a następnie na Zachód. Pod koniec VIII wieku w Rzymie obchodzono je bardzo uroczyście z procesją stacyjną przy świecach i pochodniach. Współcześnie kult Maryi Dzieciątka (Madonna Bambina) jest silnie rozpowszechniony we Włoszech. W polskiej tradycji święto nosi także nazwę święta Matki Bożej Siewnej i jest związane z poświęceniem ziarna na nowy zasiew.

 

8 września w kalendarzu

1565 – na Florydzie utworzono pierwszą parafię katolicką w Ameryce Północnej;

1717 – uroczysta koronacja obrazu Matki Bożej Częstochowskiej;

1845 – John Henry Newman przeszedł z anglikanizmu na katolicyzm;

1875 – bł. Arnold Janssen założył Zgromadzenie Słowa Bożego (werbistów);

1877 – objawienia Matki Bożej w Gietrzwałdzie;

1939 – powstało zgromadzenie Małych Sióstr Jezusa;

1968 – Ryszard Siwiec dokonał samospalenia na Stadionie Dziesięciolecia w proteście przeciw agresji wojsk Układu Warszawskiego na Czechosłowację;

2000 – konsekracja katedry katolickiej w Irkucku;

2012 – ingres abp. Marka Jędraszewskiego (obecnie metropolity krakowskiego) do katedry w łodzi;

2013 – sakra biskupa pomocniczego archidiecezji poznańskiej Damiana Bryla.
 


7 września – Bł. Ignacy Kłopotowski

Ks. Ignacy Kłopotowski urodził się w 1866 r. w Korzeniówce koło Drohiczyna na Podlasiu. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1891 r. w katedrze lubelskiej. Po święceniach został wikariuszem parafii Nawrócenia św. Pawła w Lublinie. Od 1892 r. przez 14 lat prowadził wykłady z Pisma Świętego, katechetyki, kaznodziejstwa, teologii moralnej i prawa kanonicznego w lubelskim seminarium duchownym. Równocześnie pracował w wikariacie katedralnym, a następnie jako rektor kościoła św. Stanisława.

W pracy duszpasterskiej bardzo często spotykał się z moralną i materialną nędzą, bezrobociem i zacofaniem. Ludzi żyjących w nędzy i zagubionych moralnie ks. Kłopotowski otaczał szczególną troską. Zainicjował liczne dzieła charytatywno-społeczne. Stworzył Dom Zarobkowy w Lublinie (1893), w którym bezdomni pracowali w wielu warsztatach, zarabiając na utrzymanie i mieszkanie. Założył szkołę rzemieślniczą, Przytułek św. Antoniego dla moralnie upadłych kobiet (1896), sierocińce w Lublinie, w Jacku k. Lubartowa i w Opolu Lubelskim oraz domy dla starców na Sierakowszczyźnie i Wiktorynie. Jako rektor kościoła św. Stanisława udzielał pomocy prześladowanym unitom. Był też inicjatorem założenia w podlubelskich wsiach sieci szkół wiejskich przy pomocy Zgromadzenia Sióstr Służek Niepokalanej z Mariówki, za co spotkały go represje ze strony władz rosyjskich. Pisał też i wydawał tanie broszurki religijno-patriotyczne, wydawał dziennik „Polak-Katolik”, tygodnik „Posiew”, miesięcznik „Dobra Służąca”. W 1908 r., z myślą o rozwinięciu działalności wydawniczej, przeniósł się do Warszawy. Tu powstały pisemka dla dzieci: „Kółko Różańcowe” i „Anioł Stróż”. Po odzyskaniu niepodległości wznowił i redagował „Przegląd Katolicki”, zaś pod koniec życia zaczął wydawać „Głos Kapłański”. W 1913 r. przeniósł się do Warszawy Chcąc zapewnić ciągłość zapoczątkowanej przez siebie działalności wydawniczej, 31 lipca 1920 założył Zgromadzenie Sióstr Loretanek, które do dziś prowadzi apostolstwo przez słowo drukowane. Rozwijając w Warszawie działalność wydawniczą nie zapomniał o najbardziej potrzebujących: w 1928 r. założył Loretto k. Wyszkowa – ośrodek kolonijny dla biednych dzieci i dla staruszek. Osoby, które bezpośrednio się z nim zetknęły, zaświadczają, że był „prawdziwym ojcem, opiekunem sierot”. Organizował dla nich bezpłatne kuchnie, kolonie, ochronki. Ks. Kłopotowski zmarł nagle 7 września 1931. Został beatyfikowany w 2005 r.

 

7 września w kalendarzu

1921 – rozpoczął działalność Legion Maryi;

1931 – zmarł bł. ks. Ignacy Kłopotowski.
 


6 września – Bł. Michał Czartoryski

Jan Franciszek Czartoryski urodził się 19 lutego 1897 roku w Pełkiniach koło Jarosławia. Był szóstym z jedenaściorga dzieci Witolda i Jadwigi z domu Dzieduszyckiej. W 1926 roku wstąpił do seminarium duchownego obrządku łacińskiego we Lwowie. Po krótkim pobycie opuścił je, a rok później rozpoczął nowicjat u dominikanów w Jarosławiu. W zakonie otrzymał imię Michał. W 1931 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pełnił funkcję wychowawcy braci nowicjuszy oraz studentów.

Wiosną 1944 roku o. Czartoryski został skierowany do klasztoru na Służewie w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego pełnił funkcję kapelana. Większość czasu spędzał w szpitalu zorganizowanym w piwnicach jednego z budynków. W nocy z 5 na 6 września odziały Armii Krajowej wycofały się z Powiśla do Śródmieścia. W szpitalu pozostali ciężko ranni żołnierze, kilka osób z personelu medycznego, cywile i o. Michał. Niemcy wyprowadzili cywilów i sanitariuszki, pozwalając im opuścić miasto. O. Czartoryski, mimo zachęt, aby w cywilnym przebraniu również wyszedł ze szpitala, postanowił zostać. Miał powiedzieć, że „szkaplerza nie zdejmie i rannych, którzy są zupełnie bezradni i unieruchomieni w łóżkach, nie opuści”. Tego samego dnia około godziny 14 w szpitalnym pomieszczeniu został rozstrzelany wraz z ciężko rannymi powstańcami. Później ciała zabitych spalono na barykadzie. O. Michał Czartoryski znalazł się w gronie 108 męczenników II wojny światowej, których Jan Paweł II ogłosił błogosławionymi 13 czerwca 1999 roku w Warszawie.

 

6 września w kalendarzu

1522 – okręt „Victoria” z ekspedycji Ferdynanda Magellana jako pierwszy w historii opłynął ziemię;

1933 – ur. emerytowany biskup pomocniczy diecezji bielsko-żywieckiej Janusz Zimniak;

1991 – rząd rosyjski uznał niepodległość Litwy, Łotwy i Estonii;

1944 – w Powstaniu Warszawskim zginął dominikanin, kapelan AK bł. o. Michał Czartoryski, 1944 – PKWN wydał dekret o reformie rolnej w Polsce nacjonalizujący majątki większe niż 50 ha;

1967 – ur. biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej Damian Muskus.
 


5 września – Św. Matka Teresa z Kalkuty

Agnes Gonxha Bojaxhiu urodziła się 26 sierpnia 1910 r. w Skopje (dziś Macedonia) w rodzinie albańskiej. Została ochrzczona następnego dnia i ten dzień obchodziła później jako swoje urodziny. W wieku 18 lat wstąpiła do irlandzkiego zgromadzenia loretanek i wyjechała do Indii. Podczas pobytu w Kalkucie zetknęła się z wielką biedą i postanowiła założyć instytut zakonny, który zająłby się opieką nad najuboższymi. W 1948 r., po 20 latach życia zakonnego, opuściła mury klasztorne, żeby pomagać biednym i umierającym w slumsach Kalkuty. Przez dwa lata oczekiwała na decyzję władz kościelnych, by w 1950 r. móc założyć Zgromadzenie Misjonarek Miłości i zamienić habit na sari – tradycyjny strój hinduski.

Misjonarki miłości prowadzą w Indiach i na całym świecie sierocińce, jadłodajnie, domy dla chorych i umierających. W ciągu długiego życia Matka Teresa przemierzała niezmordowanie cały świat, zakładając placówki swej wspólnoty i pomagając na różne sposoby najuboższym. W 1963 założyła męską wspólnotę czynną Braci Misjonarzy Miłości, a w 1976 – wspólnotę kontemplacyjną dla sióstr i braci. Matka Teresa zmarła na zawał serca w domu macierzystym swego zgromadzenia w Kalkucie 5 września 1997 r. w opinii świętości. Jan Paweł II już w 1999 r., a więc zaledwie dwa lata po jej śmierci wydał zgodę na oficjalne rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego, chociaż przepisy kościelne wymagają minimum pięciu lat na podjęcie takich działań. Matka Teresa kanonizowana została przez papieża Franciszka 4 września 2016 r.

 

5 września w kalendarzu

1914 – Józef Piłsudski utworzył w Kielcach Polską Organizację Narodową;

1980 – Edward Gierek ustąpił ze stanowiska I sekretarza KC PZPR;

1997 – zmarła Matka Teresa z Kalkuty.
 


4 września – Błogosławione męczennice Maria Stella i Towarzyszki – męczennice z Nowogródka

11 sióstr nazaretanek pracowało z dziećmi i młodzieżą w Nowogródku, obecnie na Białorusi. Zamordowane zostały przez nazistów w czasie II wojny światowej.

Po wybuchu wojny Nowogródek dostał się w ręce sowieckie i siostrom odebrano szkołę. Podjęły jednak działalność charytatywną oraz tajne nauczanie – polskiego, religii i historii. W 1941 r., po wkroczeniu na te tereny Niemców, nastąpiła masowa eksterminacja ludności żydowskiej i represje wobec Polaków. W lipcu 1943 r. okupanci aresztowali 120 osób przeznaczonych na rozstrzelanie. Zagrożony egzekucją był m.in. jedyny kapłan w okolicy, ks. Aleksander Zienkiewicz. Siostry zgłosiły się na gestapo, by ofiarować za skazanych życie. Aresztowanym zamieniono karę śmierci na roboty w Niemczech, nielicznych uwolniono. Wszyscy wywiezieni oraz ksiądz przeżyli wojnę. 31 lipca wieczorem nazaretanki otrzymały wezwanie na komisariat. 1 sierpnia rozstrzelano je bez sądu i bez wyroku w pobliskim lesie. Najstarsza z sióstr (bł. Maria Stella) miała 55 lat, najmłodsza – 27. Zostały beatyfikowane przez Jana Pawła II 5 marca 2000 r.

 

4 września w kalendarzu

1903 – św. Pius X wybrany papieżem;

1939 -„krwawy poniedziałek” w Częstochowie – żołnierze Wehrmachtu zastrzelili na ulicach 300-500 mieszkańców miasta;

2016 – kanonizacja Matki Teresy z Kalkuty.
 


3 września – Św. Grzegorz Wielki

Grzegorz urodził się w 540 r. Jego rodzice, św. Gordian i św. Sylwia, doznają chwały ołtarzy. Na jego wychowanie miały dość duży wpływ również jego ciotki: św. Farsylia i św. Emiliana, które mieszkały razem z jego najbliższą rodziną. Grzegorz piastował różne urzędy cywilne, aż doszedł do stanowiska prefekta (namiestnika) Rzymu. Niespodziewanie opuścił tak eksponowane stanowisko i wstąpił do benedyktynów. We własnym domu założył klasztor dla dwunastu towarzyszy. Założył też sześć innych klasztorów w swoich dobrach na Sycylii.

Został wybrany na stolicę Piotrową w 590 roku, choć w pokorze wymawiał się od tego. Na początku swoich rządów Grzegorz nadał sobie pokorny tytuł, który równocześnie miał być programem jego pontyfikatu: „servus servorum Dei” – sługa sług Bożych. Historia nazwała go „apostołem ludów barbarzyńskich”, ponieważ nawrócił wiele narodów. Gdy Rzym w 590 r. nawiedziła zaraza, Grzegorz zarządził pokutną procesję dla odwrócenia klęski. Podczas procesji nad mauzoleum Hadriana zobaczył anioła chowającego wyciągnięty, skrwawiony miecz. Wizję tę zrozumiano jako koniec plagi. Grzegorz codziennie głosił słowo Boże. Odnowił też życie kościelne, zreformował i ujednolicił liturgię i śpiew kościelny. Od jego pontyfikatu pochodzi zwyczaj odprawiania 30 Mszy św. za zmarłych – zwanych gregoriańskimi. Grzegorz pozostawił po sobie bogatą spuściznę literacką. Zmarł w 604 r.

 

3 września w kalendarzu

1783 – zawarto pokój kończący wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych;

1939 – „dziwna wojna” – Francja i Wielka Brytania wypowiedziały wojnę III Rzeszy;

1953 – weszła w życie Europejska Konwencja Praw Człowieka;

2000 – beatyfikacja papieży Piusa IX i Jana XXIII.
 


2 września – Błogosławieni męczennicy paryscy

Wielka Rewolucja Francuska (1789-1799) miała wśród swoich celów m.in. zniesienie katolicyzmu we Francji. Uchwalona 12 lipca 1790 r. „Konstytucja cywilna kleru” zakładała zniesienie konkordatu z 1516 r., podporządkowanie Kościoła państwu i przejęcie majątków kościelnych i klasztornych. Duchowni zostali zobowiązani do ceremonialnego składania tzw. przysięgi konstytucyjnej, co było równoznaczne z wypowiedzeniem posłuszeństwa Ojcu Świętemu i Stolicy Apostolskiej. Ci, którzy odmówili, poddawani byli represjom.

W okresie rewolucji śmierć poniosło kilkanaście tysięcy katolików: duchownych, zakonników i świeckich. Największą grupę stanowią męczennicy z Paryża, gdzie między 2 a 6 września 1792 r. (w czasie tzw. masakr wrześniowych) zamordowano około 1400 osób, w tym ok. 300 duchownych i zakonników. Ponad 100 osób, w większości prezbiterów, zginęło w klasztorze karmelitów przy Rue de Vaugir. Wśrod nich byli franciszkanie: Jan Franciszek Burté, Apolinary Morel i Seweryn Girault. Zostali oni beatyfikowani 17 października 1926 r. przez papieża Piusa XI w gronie 191 osób, których męczeństwo udało się udokumentować.

 

2 września w kalendarzu

1792 – w Paryżu rozpoczęły się masakry aresztowanych przedstawicieli szlachty i duchowieństwa;

1900 – w pruskich szkołach publicznych wprowadzono przedmiot: wychowanie seksualne;

1939 – Niemcy założyli obóz koncentracyjny w Stutthofie, tego samego dnia trafiło tam 250 Polaków z Gdańska;

1945 – powstała konspiracyjna organizacja Wolność i Niezawisłość (WiN);

1960 – ur. biskup pomocniczy diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej Krzysztof Zadarko;

2000 – otwarto Polski Cmentarz Wojenny w Miednoje.
 


1 września – Bł. Bronisława

Urodziła się ok. 1204 r. w Kamieniu Wielkim, w zamożnej rodzinie Odrowążów. Została wychowana w środowisku żywej wiary, szlachetności i pobożności. W wieku 16 lat wstąpiła do klasztoru norbertanek w Krakowie i wkrótce została przełożoną klasztoru.

Klasztor był wielokrotnie zajmowany przez zwalczające się armie, siostry musiały wówczas chronić się w pobliskich lasach. Najtragiczniejsze wydarzenie w dziejach klasztoru i bł. Bronisławy to najazd tatarski w 1241 r. Siostry ukryły się wówczas wśród zalesionych skał, które dotąd noszą nazwę Skał Panieńskich, a klasztor został splądrowany i spalony. Bronisława umiała na różne dramatyczne wydarzenia towarzyszące jej życiu spojrzeć z perspektywy wiary. Miała widzenie Chrystusa, który obiecał jej: „Bronisławo, krzyż Mój jest twoim, lecz i chwała Moja twoją będzie”. Od św. Jacka nauczyła się modlitwy różańcowej, którą wzbogaciła duchowość swojego zakonu. Umarła w 1259 roku.

 

1 września w kalendarzu

1364 – powstała Akademia Krakowska;

1863 – został utworzony Międzynarodowy Czerwony Krzyż;

1939 – rozpoczęła się II wojna światowa;

1949 – ur. emerytowany biskup diecezji drohiczyńskiej Tadeusz Pikus;

1984 – sakra biskupa seniora diecezji zamojsko-lubaczowskiej Jana Śrutwy.

 


31 sierpnia – Św. Józef z Arymatei

Józef z Arymatei był członkiem Sanhedrynu, najwyższej władzy żydowskiej w zakresie spraw państwowych, prawnych i religijnych. Według ewangelistów Mateusza i Jana, Józef był uczniem Jezusa. Nie zgodził się z decyzją Sanhedrynu skazującą Jezusa na śmierć. Po ukrzyżowaniu poprosił Piłata o wydanie ciała Jezusa. Uczestniczył w zdjęciu Go z krzyża oraz w pogrzebie. Według św. Mateusza „Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale”.

Według późnośredniowiecznej legendy o królu Arturze i rycerzach okrągłego stołu, arcykapłani na wieść o zmartwychwstaniu Jezusa wtrącili Józefa z Arymatei do lochu. Jezus nie zapomniał jednak oddanej Mu przysługi i po swym zmartwychwstaniu ukazał mu się w więzieniu, przekazując kielich, do którego według jednych Nikodem, a według innych – Józef – zebrał po zdjęciu z krzyża krew, jaka wypływała z ran Jezusa. Był to ten sam kielich, którym Jezus posługiwał się podczas Ostatniej Wieczerzy. Kielich ten, nazwany Graalem, stanowi główny wątek tej legendy. Mówi ona, że Józefa po kilku latach miał uwolnić z więzienia sam cesarz, który zabrał go do Rzymu. Potem wysłał Józefa do Anglii, gdzie kielich niebawem zaginął i poszukiwali go rycerze króla Artura.

 

31 sierpnia w kalendarzu

1939 – prowokacja gliwicka: Niemcy sfingowali napad Polaków na radiostację w Gliwicach, żeby dać sobie pretekst do wojny z Polską;

1980 – w Gdańsku podpisano porozumienia miedzy strajkującymi robotnikami a rządem PRL (Porozumienia Sierpniowe).

 


30 sierpnia – Św. Małgorzata Ward, męczennica

Żyła w Anglii za panowania Elżbiety I, w czasie prześladowań katolików. Pochodziła z rodziny arystokratycznej, była damą dworu księżnej Whitall w Londynie. Małgorzata odwiedzała w więzieniu i umacniała w wierze swego znajomego, ks. Wilhelma Wattsona, który nie chciał podpisać ustawy parlamentu uznającej króla Anglii głową Kościoła w tym kraju i odmówił złożenia przysięgi królowej jako swojemu najwyższemu duchowemu przełożonemu. Pomogła też kapłanowi uciec z więzienia dostarczając mu linę. Nie udało się jednak zatrzeć śladów ucieczki i kobieta została aresztowana.

Mimo tortur nie ujawniła miejsca, w którym ukrywał się ks. Wattson, nie wyparła się też katolicyzmu i odmówiła prawa łaski, gdyż warunkiem jej uzyskania był udział w protestanckich obrzędach religijnych. Została powieszona 30 sierpnia 1588 r. wraz z ks. Ryszardem Leigh, Ryszardem Martinem i Edwardem Shelleyem, również skazanymi za pomoc duchownym katolickim. Beatyfikował ją Pius XI w 1929 r., a kanonizował Paweł VI w 1970 r. w grupie czterdziestu męczenników Anglii i Walii.

 

30 sierpnia w kalendarzu

1546 – w kalwińskiej Genewie ukazał się dekret zabraniający nadawania dzieciom imion innych niż biblijne;

1980 – w Szczecinie komisja rządowa i przedstawiciele strajkujących podpisali porozumienia, na mocy których władze PRL zobowiązały się do realizacji 21 postulatów, w tym utworzenia niezależnych samorządnych związków zawodowych.

 


29 sierpnia – Wspomnienie męczeństwa św. Jana Chrzciciela

Św. Jan Chrzciciel jest jedynym poza Matką Bożą świętym, którego Kościół czci w ciągu roku więcej niż raz: 24 czerwca – w dniu jego narodzin, i 29 sierpnia – we wspomnienie jego męczeńskiej śmierci. Jan był jedynym synem kapłana Zachariasza i Elżbiety, krewnej Maryi. Jego cudowne narodziny – na 6 miesięcy przed narodzinami Jezusa – zwiastował archanioł Gabriel. Jak podaje Ewangelia, już w łonie matki św. Jan poruszył się z radości podczas spotkania z ciężarną Maryją. Jako młody człowiek Jan udał się na pustynię, gdzie prowadził ascetyczny tryb życia. Ciągnęły do niego tłumy, które nauczał, wzywał do nawrócenia i chrzcił wodą. Zapowiadał rychłe przyjście Mesjasza. Ochrzcił też Jezusa, o którym zaświadczył: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata”.

Jan upominał tetrarchę Galilei Heroda Antypasa, krytykując jego niemoralne małżeństwo z bratową – Herodiadą. Wtrącony został za to do więzienia. Ewangeliści opisują, że Herod podczas uczty poruszony pięknym tańcem córki Herodiady obiecał spełnić każdą jej prośbę. Ta zaś za namową swej matki poprosiła o głowę Jana Chrzciciela. Zginął ścięty mieczem. Był ostatnim prorokiem Starego Testamentu. Jezus powiedział o nim: „Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela”.

 

29 sierpnia w kalendarzu

1178 – antypapież Kalikst III zakończył schizmę i podporządkował się papieżowi Aleksandrowi III;

1259 – zm. bł. Bronisława;

1909 – odnowienie Zgromadzenia Księży Marianów;

1939 – Niemcy wystosowały ultimatum wobec Polski;

1942 – zm. bł. Sancja Szymkowiak;

2009 – sakra i ingres biskupa opolskiego Andrzeja Czai.

 


28 sierpnia – Św. Augustyn

Urodził się w roku 354 w Tagaście w północnej Afryce. Jego matka, św. Monika pochodziła z rodziny chrześcijańskiej, dlatego pragnęła, by jej syn przyjął chrzest. Ojciec Augustyna był poganinem, co utrudniało chrześcijańską edukację dziecka. Pragnienie matki spełniło się dopiero po 33 latach. Augustyn przez wiele lat pozostał rozdarty między wpływem matki i ojca. Jako młodzieniec związał się z pewną kobietą, miał z nią syna Adeodatusa. Później kontynuował studia. Poszukiwał prawdy. W Piśmie Świętym nie znalazł niczego, co by mu odpowiadało, więc utrzymywał się w swoim sceptycyzmie i stoicyzmie. W 383 r. powędrował do Rzymu, gdzie przez rok uczył się retoryki. Następnie przeniósł się do Mediolanu, gdzie nastąpiło jego nawrócenie. Słuchał kazań św. Ambrożego, który zaimponował mu wymową i głębią. Zaczął zgłębiać naukę chrześcijańską i wkrótce poprosił o chrzest. Augustyn postanowił powrócić do Afryki, by nawracać współziomków i pozyskiwać ich dla Chrystusa. Po przybyciu do Tagasty rozdał swoją majętność pomiędzy ubogich i zamieszkał z przyjaciółmi – św. Alipiuszem i Ewodiuszem, oddając się modlitwie, dyskusji na tematy religijne i studiom Pisma Świętego. W 391 r. Augustyn wraz z przyjaciółmi udał się do Hippony, gdzie postanowił założyć klasztor i tam spędzić resztę swego życia. Niebawem został kapłanem, a potem biskupem. Nadal prowadził życie wspólne, w którym formował przyszłych biskupów i kapłanów. Po długich latach doświadczenia ułożył dla nich regułę, która w przyszłości miała się stać podstawą dla wielu rodzin zakonnych.

Augustyn wypowiedział nieubłaganą walkę błędom, jakie za jego czasów nękały Kościół: manicheizmowi, donatystom i pelagianom. Zmarł w 430 r. Jest jednym z czterech wielkich doktorów Kościoła Zachodniego.

 

28 sierpnia w kalendarzu

1938 – ur. były nuncjusz apostolski w Polsce i emerytowany prymas Polski abp Józef Kowalczyk;

1963 – podczas tzw. Marszu na Waszyngton pastor Martin Luther King wygłosił do 200-tysięcznego tłumu przemówienie „Mam marzenie”.