2 lipca – Św. Bernardyn Realino

Urodził się w Carpi we Włoszech w 1530 r. Ukończył medycynę i prawo. Pełnił funkcję burmistrza Felizzano i Cassine, będąc jednocześnie osobistym doradcą namiestnika Neapolu. W Neapolu zetknął się z jezuitami. W 1564 r., gdy miał 34 lata, zdecydował się na wstąpienie do tego zakonu. Mimo wykształcenia pragnął zostać zwykłym bratem, ale z posłuszeństwa przyjął kapłaństwo. Przełożeni powierzyli mu urząd mistrza nowicjatu i ojca duchownego młodych adeptów zakonu. Wolny czas Bernardyn poświęcał pracy kaznodziejskiej i rychło zasłynął na tym polu. W roku 1571 pozwolono mu złożyć śluby uroczyste, do których dopuszcza się tylko wypróbowanych ojców zakonu.

Od 1574 r. aż do końca życia, tj. przez 42 lata przebywał w mieście Lecce. Był rektorem, kaznodzieją i spowiednikiem. Podbił serca mieszkańców niezwykłą gorliwością na ambonie i w konfesjonale, ofiarną posługą najuboższym i ascezą życia. Jego penitentami byli dosłownie wszyscy: od miejscowego biskupa i duchowieństwa po ostatniego rybaka. Nawiedzały go tłumy interesantów w swoich potrzebach. Umiał zawsze zachować spokój i opanowanie nawet wobec natrętów. Miał dar pozyskiwania sobie ludzi. Bóg obdarzył go także darem wysokiej kontemplacji, ekstaz i proroctwa. Pod koniec życia Bernardyn bardzo cierpiał. Trzy lata przed śmiercią utracił wzrok. Zmarł 2 lipca 1616 r.

 

2 lipca w kalendarzu

1927 – koronacja obrazu Matki Boskiej Ostrobramskiej w Wilnie.

 


1 lipca – Bł. Jan Nepomucen Chrzan

Jan Nepomucen Chrzan urodził się w 1885 r. w Gostyczynie w Wielkopolsce jako jedno z siedmiorga rodzeństwa Bartłomieja i Stanisławy. Uczęszczał do szkoły ludowej, którą kierował jego ojciec, a po jej ukończeniu do Gimnazjum Królewskiego w Ostrowcu Wlkp. To tam zrodziło się jego powołanie kapłańskie. Wstąpił do seminarium duchownego – najpierw w Poznaniu, a potem w Gnieźnie. W 1909 r. ukończył je i na początku 1910 r. przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz w kilku miejscowościach, a potem jako proboszcz w Żerkowie. Prowadził, oprócz pracy duszpasterskej, także działalność społeczną – był m.in. przewodniczącym Rady Nadzorczej Banku Ludowego, członkiem Bractwa Kurkowego.

W pierwszych dniach września 1939 r. do Żerkowa weszli Niemcy i natychmiast poddali szykanom i prześladowaniom proboszcza i dziekana, znanego z duszpasterskiej, społecznej i patriotycznej postawy. Kilkukrotnie napadali na plebanię i bili księdza Jana Nepomucena. Wkrótce zamknęli kościół, dozwalając na jego otwieranie tylko w niedziele, na Mszę św. sprawowaną pod nadzorem niemieckiej policji. 6 października 1941 r. ks. Chrzan został aresztowany. Przewieziono go do obozu koncentracyjnego KL Posen w Poznaniu. Stamtąd, po przeszło trzech tygodniach, deportowano go do KL Dachau i nadano mu numer 28097. Początkowo ze wzburzeniem reagował na bestialskie traktowanie więzionych, na poniżenia, tortury. W miarę upływu czasu przyjął wszystkie upokorzenia wobec siebie i męczarnie jako wyraz woli Boga. Jak zaświadczył jeden ze współwięźniów, ks. Dezydery Wróblewski: „zmienił się bardzo, tak iż ufając całkowicie łasce Bożej, oddając się całkowicie Bogu, był w stanie znieść wszelkie cierpienia”. Zmaltretowany, chory i wycieńczony, zmarł 1 lipca 1942 r. Jego ostatnie słowa miały brzmieć: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Jego ciało spalono w obozowym krematorium. W gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej został beatyfikowany przez św. Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 r.

 

1 lipca w kalendarzu

1656 – polskie wojska odbiły Warszawę z rąk Szwedów;

1861 – w Rzymie ukazało się pierwsze wydanie „L’Osservatore Romano”;

1991 – rozwiązano Układ Warszawski.

 


30 czerwca – Święci pierwsi męczennicy Kościoła Rzymskiego

Nazajutrz po uroczystości świętych apostołów Piotra i Pawła Kościół czci pamięć wielu chrześcijan Rzymu, którzy ponieśli śmierć podczas pierwszego prześladowania Kościoła w Rzymie, wszczętego na rozkaz cesarza Nerona w latach 64-67. Nie ma żadnego rejestru osób, które oddały wtedy życie za Chrystusa, jednak wiadomo, że było ich kilka tysięcy. Neron kazał podpalić Rzym, żeby na jego zgliszczach wybudować nowe, piękne miasto, a potem chciał zrzucić winę na chrześcijan i odciągnąć uwagę ludu od swojej zbrodni torturami i egzekucjami na niewinnych.

 

30 czerwca w kalendarzu

1908 – upadek meteorytu tunguskiego na Syberii;

1946 – w Polsce odbyło się referendum, sfałszowane przez władze komunistyczne;

1988 – abp Marcel Lefebvre wyświęcił czterech biskupów bez zgody papieża.

 


29 czerwca – Uroczystość świętych apostołów Piotra i Pawła

Kościół umieszcza w jednym dniu uroczystość św. Pawła wraz z uroczystością św. Piotra dlatego, że obaj apostołowie byli współzałożycielami gminy chrześcijańskiej w Rzymie i obaj w tym mieście oddali dla Chrystusa życie oraz dlatego, że w Rzymie są ich relikwie i sanktuaria. Najwięcej jednak zaważyła na tym opinia, dzisiaj uznawana za mylną, że obaj ponieśli śmierć męczeńską w jednym dniu i roku.

Właściwe imię Piotra to Szymon (Symeon). Pan Jezus zmienił mu imię na Piotr przy pierwszym spotkaniu, gdyż miało ono symbolizować jego przyszłe powołanie. Pochodził z Betsaidy, miejscowości położonej nad Jeziorem Genezaret. Był bratem św. Andrzeja apostoła, który przyprowadził Szymona do Pana Jezusa. Jezus bardzo wyraźnie wyróżniał Piotra wśród apostołów, a przed odejściem do nieba zlecił mu najwyższą władzę pasterzowania nad Jego wiernymi wyznawcami i pozostałymi apostołami. Apostołowie od początku podjęli te słowa i uznali w Piotrze pierwszego spośród siebie. Św. Piotr poniósł śmierć męczeńską według podania na wzgórzu watykańskim. Miał być ukrzyżowany według świadectwa Orygenesa głową na dół na własną prośbę, gdyż czuł się niegodnym umierać na krzyżu jak Chrystus. Cesarz Konstantyn Wielki wystawił ku czci św. Piotra nad jego grobem bazylikę. Obecna bazylika Św. Piotra w Rzymie budowana została w latach 1506-1629.

Paweł pochodził z Tarsu w Cylicji (Mała Azja). Urodził się jako obywatel rzymski, w Tarsie ok. 8 roku po narodzeniu Chrystusa. Jego rodzina chlubiła się, że pochodziła z rodu Beniamina, dlatego otrzymał imię Saul (spolszczone: Szaweł) od jedynego króla Izraela z tego rodu. Po ukończeniu miejscowych szkół, w wieku ok. 20 lat udał się do Palestyny, aby w Jerozolimie pogłębiać swoją wiedzę rabinistyczną. Nie znał Jezusa, wiedział jednak o chrześcijanach i ich nienawidził, uważając za odstępców. Z tego powodu asystował przy męczeńskiej śmierci św. Szczepana. Kiedy tylko doszedł do wymaganej pełnoletności, udał się do najwyższych kapłanów i Sanhedrynu, aby otrzymać listy polecające do Damaszku. Dowiedział się bowiem, że uciekła tam spora liczba chrześcijan, chroniąc się przed prześladowaniem, jakie wybuchło w Jerozolimie. Gdy Szaweł był bliski murów Damaszku, spotkał go Chrystus, powalił na ziemię, oślepił i oświecił go, że nauka, którą on zwalczał, jest prawdziwa; że chrześcijaństwo jest wypełnieniem obietnic Starego Przymierza. Po swoim nawróceniu Szaweł rozpoczyna nową erę życia: głosi niestrudzenie Jezusa Chrystusa. Ok. 67 roku Paweł poniósł śmierć męczeńską, według bardzo starożytnego podania – od miecza. Nie jest znany dzień jego śmierci. Za to dobrze zachowano w pamięci miejsce jego męczeństwa – Aquae Salviae za Bramą Ostyjską w Rzymie. Po edykcie cesarza Konstantyna Wielkiego ciało św. Pawła przeniesiono na miejsce jego męczeństwa, gdzie cesarz wystawił ku jego czci bazylikę.

 

29 czerwca w kalendarzu

1908 – reforma kurii rzymskiej;

1951 – papież-emeryt Benedykt XVI przyjął święcenia kapłańskie;

1995 – Jan Paweł II wydał „List do kobiet”;

1997 – sakra abp. Marka Jędraszewskiego, obecnie metropolity krakowskiego.

 


28 czerwca – Św. Ireneusz

Ireneusz urodził się w Smyrnie około 130 r. Był uczniem tamtejszego biskupa, św. Polikarpa, a ten z kolei był uczniem św. Jana Apostoła. Apostołował w Galii. Był biskupem Lyonu (Lugdunu).

Św. Ireneusz jako wybitny teolog zwalczał w swoich pismach gnostyków, wykazując, że tylko Kościół przechował wiernie tradycję otrzymaną od apostołów. Napisał dzieło „Przeciw herezjom”, w którym przedstawił wszystkie błędy, jakie nękały pierwotne chrześcijaństwo. Jest to więc niezmiernie ważny dokument. Zbija on błędy i daje wykład autentycznej wiary. Zawiera nie tylko indeks herezji, ale także sumę tradycji apostolskiej i pierwszych Ojców Kościoła. Poniósł śmierć męczeńską w 202 r.

 

28 czerwca w kalendarzu

1569 – uchwalono Unię Lubelską, w wyniku której powstała Rzeczpospolita Obojga Narodów;

1881 – w Lille rozpoczął się I Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny;

1919 – podpisanie Traktatu Wersalskiego, kończącego I wojnę światową;

1956 – wydarzenia tzw. Poznańskiego Czerwca – pierwszy w PRL strajk generalny i demonstracje uliczne;

1972 – Paweł VI ustanowił diecezję koszalińsko-kołobrzeską, jej biskupem został Ignacy Jeż;

2003 – Jan Paweł II ogłosił adhortację apostolską „Ecclesia in Europa”;

2008 – ingres abp. Henryka Hosera (obecnie biskupa seniora) do katedry warszawsko-praskiej;

2013 – wspólna deklaracja o pojednaniu Kościołów rzymsko- i greckokatolickiego w Polsce i na Ukrainie.

 


27 czerwca – Najświętsza Maryja Panna Nieustającej Pomocy

Tytuł Matki Bożej Nieustającej Pomocy jest na trwałe związany z dostojnym wizerunkiem Maryi, czczonym w Rzymie. Obraz namalowany na desce o wymiarach 54×41,5 cm, pochodzenia bizantyńskiego. W grudniu 1866 r. Pius IX powierzył obraz redemptorystom, którzy umieścili go w głównym ołtarzu kościoła św. Alfonsa przy via Merulana. Od tego czasu datuje się niebywały rozkwit kultu Matki Bożej Nieustającej Pomocy, propagowanego przez duchowych synów św. Alfonsa Marii Liguoriego. W roku 1876 powstało arcybractwo Maryi Nieustającej Pomocy i św. Alfonsa. Równocześnie mnożyły się kopie, które redemptoryści umieszczali w swoich kościołach w wielu krajach, w tym także na ziemiach polskich. Dla propagowania kultu ponad 100 autorów wydało rozmaite opracowania, powstały różnojęzyczne periodyki, poświęcone temu samemu celowi. Ogromne powodzenie miały także małe obrazki z odpowiednimi wezwaniami. W 1876 r. ustanowiono święto Maryi Nieustającej Pomocy na dzień 26 kwietnia, z czasem przeniesione na 27 czerwca.

Maryja jest Matką Kościoła, ludu Bożego, który Jej Syn nabył swoją najdroższą Krwią. Jest Matką każdego z nas. Nie przyćmiewa ona żadną miarą i nie pomniejsza tego jedynego pośrednictwa Chrystusowego, lecz ukazuje jego moc.

 

27 czerwca w kalendarzu

1877 – objawienia w Gietrzwałdzie;

1946 – ur. biskup pomocniczy diecezji sosnowieckiej Piotr Skucha;

1977 – abp Joseph Ratzinger (obecnie papież senior Benedykt XVI) został kardynałem;

1992 – święcenia biskupie ks. Jorge Bergoglio (obecnie papieża Franciszka);

1978 – w kosmos poleciał pierwszy Polak – Mirosław Hermaszewski;

1995 – pierwsze spotkanie Jana Pawła II z patriarchą ekumenicznym Konstantynopola Bartłomiejem I.

 


26 czerwca – Św. Josemiaria Escriva

Urodził się w Barbastro (w Hiszpanii) w 1902 roku jako drugie z sześciorga dzieci. Trzy młodsze siostry umarły w dzieciństwie, a w 1914 r. rodzina została zrujnowana ekonomicznie. Zimą na przełomie 1917-1918 roku zdarzyło się coś, co wpłynęło decydująco na przyszłe losy Josemarii Escrivy: w czasie Bożego Narodzenia w miasteczku spadł śnieg, a niedługo potem chłopak spostrzegł na nim ślady bosych stóp. Dostrzegłszy wielkie poświęcenie karmelity bosego, który zostawił te ślady, Josemaria postanowił zostać kapłanem, aby stać się bardziej dyspozycyjny dla Boga. Został wyświęcony w 1925 r., a dwa lata później przeniósł się do Madrytu, aby tam doktoryzować się w prawie cywilnym. Tam w październiku 1928 roku podczas rekolekcji przeżył wizję dzieła, do którego Bóg go powołał. Wkrótce założył Opus Dei (Dzieło Boże – początkowo była to nazwa robocza), w którym świeccy mężczyźni i kobiety do dziś uczą się dążyć do świętości na drodze codziennych, zwykłych zajęć. Od tamtej chwili zaczął pracować nad Dziełem, a jednocześnie kontynuował posługę kapłańską, także wśród ubogich i chorych. Ponadto studiował i udzielał lekcji, by utrzymać rodzinę. W 1946 roku na stałe przeniósł się do Rzymu, skąd wyjeżdżał do różnych krajów, by tam umacniać Opus Dei. Umarł w Rzymie na zawał serca 26 czerwca 1975 r.

Napisany przez niego zbiór krótkich medytacji „Droga” zalicza się do klasyki duchowości. W chwili jego śmierci Opus Dei było obecne na pięciu kontynentach i liczyło ponad 60 tysięcy wiernych z osiemdziesięciu narodowości. Obecnie liczy ponad 80 tys. członków: duchownych i świeckich na całym świecie. Ma wielkie zasługi dla ożywienia Kościoła i jego obecności w różnych środowiskach zawodowych na wszystkich kontynentach.

 

26 czerwca w kalendarzu

1930 – w Poznaniu rozpoczął się I Krajowy Kongres Eucharystyczny;

1967 – bp Karol Wojtyła został mianowany kardynałem;

1972 – papież Paweł VI ustanowił nowe diecezje na Ziemiach Zachodnich;

1975 – zmarł św. Josemaria Escriva, założyciel Opus Dei;

2000 – ogłoszenie III Tajemnicy Fatimskiej;

2010 – ingres abp. Józefa Kowalczyka (obecnie emerytowanego metropolity gnieźnieńskiego i prymasa seniora) do katedry gnieźnieńskiej.

 


23 czerwca – Św. Józef Cafasso

Józef Cafasso urodził się w Castelnuovo d’Asti w Piemoncie w 1811 r. Wychowany w duchu żywej wiary, po ukończeniu szkoły średniej w Chieri udał się do miejscowego niższego seminarium, a potem na studia teologiczne do Turynu. W 1833 r. został wyświęcony na kapłana. Nie piastował żadnych urzędów, był zawsze kapłanem cichym, miał problemy ze zdrowiem (cierpiał na chorobę kręgosłupa), a jednak miał wpływ na cały kler piemoncki.

Józef wstąpił po święceniach do Instytutu Teologii Moralnej. Młodzi kapłani prowadzili w nim wspólne życie razem z profesorami. Równocześnie założyciel Instytutu, ks. Alojzy Guala, zaprawiał młodych kapłanów do działalności duszpasterskiej. Uczyli oni opuszczoną młodzież prawd wiary, chodzili do więzień dla nieletnich i dla dorosłych, nawiedzali szpitale, a także towarzyszyli skazanym na śmierć w ostatnich chwilach ich życia. Po śmierci założyciela Instytutu Józef objął stanowisko rektora. W swojej pracy spotkał ludzi, którzy później zostali wyniesieni na ołtarze. Był przewodnikiem duchowym św. ks. Jana Bosko i wspierał w powołaniu swojego siostrzeńca, bł. Józefa Allamano, założyciela Misjonarzy Consolata. W gorących czasach (rewolucja Garibaldiego, koronacja Wiktora Emanuela) Józef Cafasso nie dał się ponieść wirowi politycznemu. Zachęcał kapłanów, aby pilnowali swojego posłannictwa, a nie angażowali się w ruch rewolucyjny. Z własnej woli nawiedzał więzienia, które w tamtych czasach były miejscami strasznymi. Opowiadał więźniom o Bożej miłości i miłosierdziu. Przez ponad 20 lat towarzyszył skazańcom w drodze na szafot (egzekucje wykonywano publicznie), nazywając ich czule „szubienicznymi świętymi”, ponieważ byli wieszani bezpośrednio po spowiedzi. Mieszkańcy Turynu nadali mu przydomek kapelana szafotu. Po krótkiej chorobie Józef pożegnał ziemię 23 czerwca 1860 r. w wieku zaledwie 49 lat. Najlepiej scharakteryzował go Jan Bosko w jednym z przemówień po jego śmierci: „Był modelem życia kapłańskiego, nauczycielem kapłanów, ojcem ubogich, pocieszycielem chorych, doradcą wątpiącym, pociechą konającym, dźwignią dla więźniów, zbawieniem dla skazanych, przyjacielem wszystkich, wielkim dobroczyńcą ludzkości”.

 

23 czerwca w kalendarzu

1764 – Stanisław August Poniatowski został wybrany na króla Polski;

1949 – rozpoczęto budowę Nowej Huty;

1983 – zakończyła się II pielgrzymka Jana Pawła II do Polski;

2005 – sakra obecnego biskupa diecezji warszawsko-praskiej Romualda Kamińskiego.

 


22 czerwca – Święci męczennicy bp Jan Fisher i Tomasz More

Tomasz More urodził się w Londynie 7 lutego 1478 r. jako syn poważanego mieszczanina. Był wziętym prawnikiem, przyjaźnił się ze znanymi filozofami i humanistami, m.in. z Erazmem z Rotterdamu. W młodości wstąpił do zakonu kartuzów, ale po czterech latach pobytu w klasztorze przekonał się, że to jednak nie jest jego droga. Ożenił się i wkrótce owdowiał, został z czworgiem małych dzieci. Ożenił się powtórnie. Był w pracy swojej niezwykle sumienny i sprawiedliwy. Powiedziano o nim, że gdyby pewnego dnia stawił się przed nim własny ojciec i diabeł, przyznałby rację szatanowi, jeśliby na nią zasługiwał. Wszystkich traktował życzliwie. Nosił włosiennicę, poświęcał kilka godzin dziennie na modlitwę. Unikał pokut dawnych ascetów, wiedząc, że siły są mu potrzebne do wykonywania codziennych obowiązków. Rekompensował ten brak szczególnych pokut cierpliwym znoszeniem codziennych kłopotów, rzetelnym wypełnianiem obowiązków, zachowaniem przykazań Bożych i kościelnych. Nawet jako kanclerz państwa chętnie usługiwał do Mszy świętej i śpiewał w chórze kościelnym. Kiedy Henryk VIII w roku 1531 ogłosił się najwyższym zwierzchnikiem Kościoła katolickiego w Anglii, Tomasz na znak protestu zrzekł się urzędu kanclerza. Nie podpisał aktu supremacji ani też nie złożył królowi przysięgi jako głowie Kościoła w Anglii. Uznano to za zdradę stanu i ścięto Tomaszowi głowę.

Jan Fisher urodził się w 1469 r. Był studentem, a potem profesorem i kanclerzem uniwersytetu w Cambridge, wielkim humanistą. Jako biskup Rochester odznaczał się duchem pokuty oraz gorliwością w obronie wiary katolickiej. Został uwięziony, bowiem odmówił uznania zwierzchnictwa Henryka VIII nad Kościołem w Anglii. W więzieniu mianowany kardynałem przez papieża Pawła III. Ścięty z rozkazu królewskiego w 1535 r.

 

22 czerwca w kalendarzu

431 – rozpoczął się Sobór Efeski;

1941 – Niemcy zaatakowały ZSRR;

1983 – Jan Paweł II podczas II pielgrzymki do ojczyzny w Krakowie beatyfikował br. Alberta Chmielowskiego i o. Rafała Kalinowskiego.

 


21 czerwca – Św. Alojzy Gonzaga

Alojzy urodził się w 1568 r. koło Mantui jako najstarszy z ośmiu synów margrabiego Ferdynanda di Castiglione. Ojciec pokładał w nim duże nadzieje i planował, że zostanie rycerzem. Kiedy Alojzy miał 7 lat, przeżył, jak sam twierdził, nawrócenie. Poczuł nicość ponęt tego świata i wielką tęsknotę za Panem Bogiem. Odtąd duch modlitwy, otrzymany od matki, wzrósł w nim jeszcze silniej. Codziennie z budującą pobożnością odmawiał na klęczkach oprócz normalnych pacierzy rannych i wieczornych siedem psalmów pokutnych i oficjum do Matki Bożej. Ojciec był z tego niezadowolony. Po swoim powrocie z wyprawy wziął syna do Florencji na dwór wielkiego księcia Franciszka Medici, by tam nabył on manier dworskich. Alojzy jednak najlepiej czuł się w słynnym sanktuarium, obsługiwanym w Florencji przez serwitów, w kościele Annuntiata. Tam też przed ołtarzem Bożej Matki złożył ślub dozgonnej czystości. Jak głoszą jego żywoty, w nagrodę miał otrzymać przywilej, że nie odczuwał pokus przeciw cnocie czystości. Pogłębiał życie wewnętrzne przez odpowiednią lekturę, a modlitwę przedłużał do pięciu godzin dziennie.

Wreszcie zdecydował się na wstąpienie do zakonu jezuitów. Kiedy wyjawił swoje postanowienie ojcu, ten wpadł w gniew, ale stanowczy Alojzy nie ustąpił. Na korzyść swego brata Rudolfa zrzekł się prawa do dziedzictwa i udał się do Rzymu. W 1585 roku wstąpił do nowicjatu jezuitów w Rzymie. Jak sam wyznał, praktyki pokutne, które zastał w zakonie, były znacznie lżejsze od tych, jakie sam sobie nakładał. Cieszył się jednak bardzo, że miał okazję do ćwiczenia się w wielu innych cnotach, do jakich mu zakon dawał okazję. Jesienią 1585 r. Alojzy uczestniczył w publicznej dyspucie filozoficznej w słynnym Kolegium Rzymskim, gdzie olśnił wszystkich subtelnością i siłą argumentacji. Zaraz potem otrzymał święcenia niższe i został skierowany przez przełożonych na studia teologiczne. Kiedy Rzym nawiedziła epidemia dżumy, Alojzy prosił przełożonych, by mu zezwolili posługiwać zarażonym. Wyczerpany studiami i umartwieniami organizm kleryka uległ zarazie. Alojzy zmarł jako kleryk, bez święceń kapłańskich, 21 czerwca 1591 r. w wieku zaledwie 23 lat.

 

21 czerwca w kalendarzu

1945 – w Moskwie zakończył się pokazowy proces przywódców Polskiego Państwa Podziemnego, tzw. proces szesnastu;

1963 – Paweł VI został wybrany na papieża.

 


20 czerwca – Wspomnienie Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny

Liturgiczne święta Matki Bożej idą zwykle równolegle ze świętami Pana Jezusa. Tak więc Kościół obchodzi: Boże Narodzenie (25 XII) i Narodzenie Najświętszej Maryi (8 IX), Ofiarowanie Chrystusa w świątyni (2 II) i Ofiarowanie Maryi (21 XI), Wielki Piątek i wspomnienie Matki Bożej Bolesnej (15 IX), Wniebowstąpienie Pana Jezusa i Wniebowzięcie Maryi (15 VIII), Serca Pana Jezusa i Serca Maryi (dzień później), Chrystusa Króla (w ostatnią niedzielę przed Adwentem) i Maryi Królowej (22 VIII).

O Sercu Maryi jako pierwszy pisze św. Łukasz (Łk 2, 19. 51). Pierwsze ślady kultu Serca Maryi napotykamy już w XII w. Na wielką skalę kult Serca Maryi rozwinął św. Jan Eudes (1601-1680). Najbardziej jednak do rozpowszechnienia czci Serca Maryi przyczynił się ks. Geretes, proboszcz kościoła Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu. W objawieniu „cudownego medalika Matki Bożej Niepokalanej”, jakie otrzymała w roku 1830 św. Katarzyna Laboure, są umieszczone dwa Serca: Jezusa i Maryi. W wieku XIX rozpowszechniło się nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi dla podkreślenia przywileju Jej Niepokalanego Poczęcia i wszystkich skutków, jakie ten przywilej na Maryję sprowadził. To nabożeństwo w ostatnich dziesiątkach lat stało się powszechne. Początek temu nabożeństwu dało ogłoszenie dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Maryi przez papieża Piusa IX w roku 1854, jak też objawienia Matki Bożej w Lourdes (1858). Najbardziej jednak przyczyniły się do tego głośne objawienia Matki Bożej w Fatimie w roku 1917. Episkopat Polski wyprosił u Stolicy Apostolskiej przywilej odprawiania w każdą pierwszą sobotę miesiąca (za wyjątkiem sobót uprzywilejowanych liturgicznie) Mszy świętej o Niepokalanym Sercu Maryi. 13 października 1942 roku, w 15. rocznicę zakończenia objawień fatimskich, papież Pius XII drogą radiową ogłosił całemu światu, że poświęcił rodzaj ludzki Niepokalanemu Sercu Maryi. Polecił także, aby uczyniły to poszczególne kraje w swoim zakresie.

 

20 czerwca w kalendarzu

1939 – ur. emerytowany greckokatolicki metropolita przemysko-warszawski abp Jan Martyniak;

1939 – ur. emerytowany biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej Jan Zając;

1949 – Komisja Praw Człowieka ONZ przyjęła rezolucję potępiającą tortury, niewolnictwo, przymusową pracę i inne formy zniewolenia człowieka;

1951 – ur. emerytowany biskup zielonogórsko-gorzowski Stefan Regmunt;

1994 – ostatnia audycja polskiej rozgłośni Radia Wolna Europa;

2002 – sakra biskupa seniora diecezji charkowsko-zaporoskiej na Ukrainie Mariana Buczka;

2014 – nabożeństwo pokutne Kościoła w Polsce w bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie za grzechy wykorzystywania seksualnego dzieci i młodzieży przez duchownych.